تحریک بانکها به اصلاح
تیننیوز| بانکها در یافتن راههایی برای دور زدن مقررات، بهویژه آنجا که این راهها برایشان سود سرشاری به همراه داشته باشد، بسیار خلاقند. شاید بتوان گفت که این عبارت همه زمانی و همه مکانی است. در خود ایالاتمتحده که سعی بر آن بود تا صنعت بانکداری از ابتدای قرن بیستم تحت سیطره مقررات مختلف قرار گیرد تا با محدودیت بیشتر و ریسک کمتر اعتماد عمومی از آن سلب نشود، این خصیصه بانکها بهخوبی نمود داشته است.
از این رو در این سال اصلاحیه دیگری به تصویب رسید که جلوی این هلدینگها را میگرفت، اما این تمام داستان نبود. از این سال به بعد هلدینگ تک بانک (one-bank holding company) رواج یافت به این شکل که هلدینگ تنها یک بانک در یک ایالت داشت، اما دارای موسسات مالی تابعه متعدد در ایالات دیگر بود و در این موسسات تقریبا همان خدمات بانکی را ارائه میداد.
اکنون فاز اول برنامه اصلاحی نظام بانکی که در نوع خود قابل تقدیر است در سه محور حل معضل انجماد دارایی، ساماندهی بدهیهای دولت و افزایش سرمایه بانکها در حال پیگیری است. بانک مرکزی تلاش کرده است تا گامهای خود و نهادهای مسوول دولتی را بهگونهای منسجم در این سه محور طراحی کند تا برنامه اصلاحی به نتیجه مطلوب برسد.
کلید اصلاح نظام بانکی، تغییر رفتار بانکها است. این تغییر هم منوط به اصلاح انگیزهها و دستوراتی است که از سوی نهاد پولی و دولت صادر میشود و هم تغییر در رویکرد خود بانکها در تعریف چارچوب کسبوکار بانکداری. بینش کنونی بانکها مبنیبر اینکه ما هرچه کنیم بانک مرکزی ما را نجات میدهد. نهاد پولی باید سیگنالهای قوی دهد که هرچند مانند گذشته با مداخلات دستوری در کار بانکها مانع تراشی نمیکند، اما اگر بانکی نخواهد وضعیت ترازنامه خود را بهبود دهد و ریسکهای عملیاتی خویش را کاهش و در یک کلام حاضر به بازی در چارچوب مقررات بانکداری تجاری
نباشد، وی کاملا آماده است تا این بانک را در فرآیند انحلال قرار دهد، حتی اگر این بانک پرسابقه باشد یا به اندازهای بزرگ که شاید تهدید آن نیز مضحک بهنظر رسد.
در این میان تشویق بانکهای همراه آنطور که مثلا در مورد تعیین نرخ ذخیره قانونی از سوی نهاد پولی شاهدش بودیم، میتواند توازن را به نفع بانکهای اصلاحگر کند و بهنوعی رقابت در رسیدن به معیارهای اصلاحی در بین بانکها تشدید شود و در نهایت اصلاحات بانکی پایدار باقی بماند