| کد خبر ۹۲۹۱۴
کپی شد

◄حمل و نقل مغز متفکر ندارد

◄حمل و نقل مغز متفکر ندارد
|

وبلاگ تین‌نیوز، محمد رضا کامیاب | حمل و نقل مغز متفکر ندارد ؛این تیتر  عنوان مطلبی بود که من در چهارده سال پیش یعنی  زمستان سال 1381 در صفحات 24 و25  مجله شماره 221 صنعت حمل و نقل نوشتم و در آن نوشتار در حد بضاعت علمی و تجربی خود ، به اثرات مخرب غلبه پدیده خودمالکی در صنعت حمل و نقل جاده ای و نگاه تاجرمسلکانه متولیان و مدیران غیر تخصصی و فاقد تجارب و تحمیلی به بخش و تبعات ناشی از عدم یکپارچگی در زیربخش های صنعت حمل و نقل کشور پرداختم، امروز صادقانه عرض میکنم که نه تنها هیچ گشایش امیدبخشی در رفع این نقیصه ساختاری در حمل ونقل کشور صورت نگرفته که روند و تصویر پیش رو از قبل هم نگران کننده تر و تیره تر هم شده است.

در آن زمان فقط مشکلات و ناکامیها و تنگناهای چهار زیربخش ناهماهنگ و خود مختار حمل و نقل را داشتیم ولی امروزه گرفتاریهای خلق شده و به جا مانده از پروژه های نابالغ وزارت مسکن و شهرسازی پیشین را هم که تنها مسکن مهرش خود کوهی از مصیبت برای کشور بوده است را نیز بر حمل و نقل مسئله دار کشور آوار کرده ایم و چندیست که شهرداری قدر قدرت و متروی تیز و تک هم برایش کاملا" شاخ شده اند و به عبارتی به مدد رسانه ها شمشیر را از رو بسته اند و نظراتی صادر می کنند مبنی بر اینکه ایستگاه مرکزی راه آهن تهران و دیگر کلانشهرها باید در درون و مرکز شهر ها نباشد و می باید به حومه شهرها عقب نشینی کند که این خود به مثابه یک رویاروئی حیثیتی و سازمانی برای مدیران و متولیان خود مختار حمل و نقل کشور مطرح و نقل محافل شده به طوری که گوئی دیگر از ام المسائل این ارگانهای ذاتا"خدمتگذار که می باید نگاهشان صرفا" معطوف به جلب رضایت و رفاه مردم  این ولی نعمتان انقلاب باشد  تحت الشعاع قدرت نمائی و زور آزمائی صنفی شده است  تا زمانی که به این باور نرسیم که حمل و نقل در کشور باید یکپارچه باشد چه در شهر چه برون شهر یاحومه و نهایتا" بین شهرها و شبکه و در تمامی شقوق و ابزار و ساختار و مدیریت....

 آش همین آش است و کاسه هم همین کاسه خواهد بود و فقط آشش در هر روز و هرسال پیش رو شورتر و شورتر و کاسه اش شکسته تر و بندزده تر خواهد بود و هیچ تردیدی هم نیست که همواره تاوان اینگونه ندانم کاریها و هزینه های گران مادی و عقب ماندگی از قافله سریع جهانی حمل ونقل را نیز تمام و کمال مردم یا مصرف کنندگان نجیب و بی گناه کما فی السابق باید با قبول هزاران مصیبت ناشی از سبقت تقاضا بر عرضه برنامه ریزی نشده در کشور انقلابی آنهم با تحمل و تحمیل انباشت گرفتاریهای ناشی از ناکارآمدی سیستم به آنان در تخریب هرچه بیشتر بستر سلامت و بهداشت و محیط زیست و ....به پردازند.

کیست که نداند امروزه در جهان پهناور ، مقوله پیچیده حمل و نقل ، مدرن و یکپارچه آینده نگر است  لذا مدام و بی وقفه می باید جلوتر از تقاضا حرکت کند و مدیریتش خود و جامعه را اسیر عرضه ضعیف  با روابط نان و آب دارو پر مفسده اش که میدانید و میدانیم نمی کند .
 مدیریت کارآمد حمل ونقل به خواستگاه مصرف کننده نگاه میکند و رضایت  کوتاه مدت.میان مدت و بلندمدت اورا  که تاکنون مصرف کننده ای خاموش و متواضع و کم توقع بوده هدف قرار می دهد نه ارضای تمنیات و توقعات غیر عقلائی و ورود به جدال قدرت و قدرت نمائی سنخی آنهم در لوای دروغین رفاه ملت.

 خوب است برای تنویر افکار عمومی به اختصار و اجمالا"  وضعیت مطروحه موجود را بررسی کنیم.

از دید ملت قطعا" یکی از این دو نظریه که ایستگاههای مرکزی و جذب جمعیت مسافری ریلی باید در دل شهرها باشد یا در حومه و اطراف کلان شهرها ، قطعا" یکی از این دو منظر مدیریتی می تواند صحیح و صادق بوده و به مصلحت کشور و به نفع مصرف کننده باشد، اما در این ننبرد مال سوز و دهان دوز اگر طرف نامعقول پیروز و حاکم شد دولت و ملت چاره ای جز استفاده از همین غلط تحمیلی و ناشی از سؤ مدیریت را ندارد و این گونه عملکرد از مصیبت های عدیده ایست که طوق لعنتش بارهاا و بارها  در حمل و نقل و با استنا ه شیوه غیر عقلائی سعی و خطا بناچار به گردن مردم بی گناه افتاده است.

حال چه با موازی کاری شده یا بدترازآن دوباره کاری و از همه مهمتر حیف و میل و هدر دادن سرمایه های انسانی و مادی ملی با بی برنامه گی و بی انظباتی و بی کیفیتی و .... در امور به ویژه در زیربناها اعم از ریلی و جاده ای و هوائی و دریائی که همگی هم به عینه مصداق های عدیده و روشن دارند که حقیر برای مثال و فقط محض رضای پروردگار و اطلاع عزیزان دست اندرکار و آگاه به چند مورد جزئی در هرچهارزیربخش حمل ونقل بعنوان اشانتیون اختصارا" بسنده میکنم.

در زیربخش جاده ای پارکینگ کامیون می سازیم و اسمش را می گذاریم پایانه بار و حتما",علتی داشته و دارد که در مبادی دریائى و هوائی و ریلی هم این پایانه ها باید با فاصله و دور ازهم طراحی و اجرا میشده و می شوند تا هرکس به حفاظت از حریم قانونی و ملک خویش بهتر تسلط داشته باشد و به حفاظت بپردازد.

در هوائی که تابلو است تعداد فرودگاههای بدون پرواز و یکبارمصرف بیشتر از فرودگاههای اصلی است پولها نابه جا محض رضای اولیا خرج شده و برای تکمیل و توسعه فرودگاههای اصلی با کمبود منابع روبرو بوده و کماکان هستیم، راستی میدانید فرودگاه بین المللی امام خمینی که قرار بوده است هاب هوائی منطقه شود از بدو انقلاب تاکنون فقط سه بار نام عوض کرده نه تنها هاب نشده که سالها در خواب بوده و از فرودگاههای کشورهای کوچک و متوسط منطقه هم خیلی خیلی عقب تر افتاده است، از هواپیما و امنیت پروازی هم که نگویم بهتراست.

بنادر هم پس از احداث بندر شهید رجائی که میتوانسته به واقع هاب دریائی منطقه بشود که نشده هیچ صاحب اسکله های بسیاری اگر به ازما بهتران کشور برنخورد برای قاچاق شده ایم تا ریشه صنعت و تجارت و تولید مملکت را از ریشه بخشکانیم و بیکاری را در کشور رونق ببخشیم.

راه آهن هم که قربانش بروم کند و مستهلک و پیر و  پرمخاطره و بدهکار و بیمار ، که چند صباحی هم هست با عنوان دهان پرکن " اولویت اول حمل و نقل در کشور " به واقع خام و خوش و خاموش و راضیش کرده ایم.

طبیعیست که متروی جوان برایش کرکری بخواند چراکه هم نو نوارتراست و هم با سوادتر و امروزی تر حالا چطور می شود که بیاید و زیربلیط سازمانی پیر و ناکارآمد که تازه متهم هم  از نسل بیادگار مانده رضا خان قلدر و در راستای اهداف بیگانه بوده است بشود !!!!

با بیان این عرایض این قبیل سوآلات بطور جدی مطرح بوده هستند و تا استقرار یک نظام منسجم ،یکپارچه و کارآمد حمل ونقل کماکان از سوی دلسوزان و آگاهان مط ح خواهند بود.
آیا نباید پس از اینهمه سال حمل و نقل کشور صاحب مغز متفکر شود؟

آیا بدون کله یا یک راس منطقی در هرم تشکیلاتی، اصولا" می توان انتظار تفکر به جا و سازنده داشت چه برسد به مغز متفکر؟

آیا بدون ساختار یکپارچه و متمرکز برای حمل و نقل کشور می توان به این حکومتهای ملوک الطوایفی و خودمحور در حمل و نقل خاتمه داد؟

آیا از اطاقهای فکر زبر بخشهای حمل و نقل می توان انتظاری بیش از تقویت استحکاماتشان داشت ?

و بسیاری آیا های دیگر که خود بهتر از من می دانید.

اگر به رشد و شکوفائی حمل ونقل کشور برای تعالی و توسعه جابه جائی بهینه بار و مسافر و نقش کلیدی آن در رشد و توسعه اقتصادی، صنعتی، کشاورزی،معدنی،فرهنگی سیاسی و اجتماعی آن در آینده ای نه چندان دور می اندیشید باید بخواهید و بخواهیم حمل و نقل در کشور یکپارچه ، با ساختاری مبتنی برهدف که همان جابه جائی بهینه و اقتصادی بار و مسافر در تمامی ابعاد محلی ، ملی و فراملیش است تعریف و از نو پایه ریزی شود.

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.

  • داریوش اژدری پاسخ

    بجناب کامیاب, به نکات حساس و مهمی اشاره کرده اند. ولی کجاست آن گوش شنوا که به این نکات توجه کند.

  • سیدوکیلی پاسخ

    جناب اقای مهندس کامیاب عالی بود.

  • همایون اسدی پاسخ

    اینکه ترابری کشور دچار چند پارگی و از هم گسیختگی است تردیدی نیست. اینکه اولیای کشور و دولتهای متوالی هماره فاقد یک نقشه راه جامع برای جهت دادن ترابری برای ارضای خواسته طرف تقاضا بوده اند و محوریت تقاضا و آنچه مشتری میفرماید، جای خود را به تولید عرضه زیربنا و وسائل حمل و نقل انبوه، ناکارآمد، با فاصله زیاد زیر میانگین بهره وری جهانی، داده است نیز اظهر من الشمس است. اینکه نگاه برنامه ریزان شوربختانه نه تنها ترابری را بصورت جزیره ای دیده و کماکان می بیند بلکه فراترو زیان بار تر از آن ترابری را جدای مقولات انبارش، مدیریت موجودی؛ منبع یابی؛ مارکتینگ و خلاصه زنجیره تامین و توزیع دیده است، بر هیچ ناظر بی طرف کشور دوستی پنهان نیست. تنها به عنوان یکی از چندین و چند آثار و نمود بیرونی این از هم گسیختگی در جا زدن بنادر ما در نسل دوم، و ناخویشتن شناسی اجزاء این کل نسبت به یکدیگر است. موافقم که بخش لجستیک ما کلا فاقد متولی و بخش ترابری ما عاری از کلان نقشه راه، بعنوان استراتژی رقابتی ملی است. اما با این نیز موافقم که رسالت همه ما از بخش خصوصی و دولتی تا آکادمیسینها و پراتیسین ها و ناظر و مجرب و صاحبان اندیشه و ایران دوستان این است که مخلصانه به یاری دولت بشتابیم و با هم بیندیشیم تا در نتیجه تفکر نقادانه و مخلصانه ما؛ شاید و باشد که راهکارهای خلاقانه بتراود.