◄نامهای به رهبر انقلاب
وبلاگ تیننیوز، آرمان بیات | خداوند را شاکرم که فرصتی به این حقیر عطا نمود تا در ماه پر برکت رحمت، دست به قلم برده و نامه ای را خطاب به رهبر و پدر این خاک ، بنگارم. نگارشی که همچون از فرزند به پدر است و کیفیتی از یک سخن ، که شاید در وظیفه و مسئولیت مدیران اجرایی کشور بوده اما اگر ما جوانان ایران اسلامی ، سربازان همیشگی عزت این خاک هستیم که هستیم ، این وظیفه ای بر گردن همه ماست که بگوییم ، آنچه را که نمی گویند یا بگوییم آنچه را که درست نمی گویند یا بگوییم آنچه را که باید بگوییم.
این سخن شاید خط شکن یک حس ناخواسته در جامعه است که نمی توانند یا یک ترسی در دل دارند تا برای رهبر آزاده خویش ، نامه ای بنگارند و از دغدغه ملی خود ، سخن بگویند.
پدر عزیز من ؛
ایامی است که کشور وارد روزهایی خاص در تاریخ پس از پیروزی شکوهمند انقلاب شده است. روزگارانی که اصطلاحا به پسا برجام شهره است که یقینا عاقبتی نگران کننده در دل نداریم و همواره فریاد نمی زنیم که ای ایحن ناس ، بردند و باختیم و بدبخت شدیم ...
چرا که باور داریم پس از پروردگار ، سایه شما بر سر این کشور است و به حق این ماه ، سلامت خواهد بود. چون که باور داریم شما حواستان به منافع کشور و مردم است و اجازه به جسارت احدی و ممالکی به این خاک نخواهید داد. اگر با رهبرمان بیعت کردیم، پس با حضور او ، به چه نگرانیم ؟ اما هستند عزیزانی انقلابی که فریاد زنان ، مدعی دلواپسی هستند و تعجب ما بر این است ، با حضور شما و بیعت با امام انقلاب ، از چه نگرانند ؟
ای پدر عزیز؛
در روز ۲۵ خرداد ماه ، فعالان عرصه سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی کشور این افتخار و فرصت را داشتند در این ماه خیر ، مهمان رهبرشان باشند و به واقع شنونده سخنانی بودند که هر کلمه از آن ، درسی در تبیین راهبرد زندگی اجتماعی و نقشه راهی برای اعتلای ایران اسلامی است. در میان فرمایشات شما ، اشاره به موضوعی شد که امروزه و هر روزه، ما درگیر آن هستیم و جامعه ای از قشر فرهیخته و متخصص ، چشم انتظار فرجامی هستند که نوری به دل آنها انداخته است. قشری زحمت کش که به فرزندان آسمان شهره هستند.
در فرموده های آن بزرگمرد دیده و شنیده شد که توجه به اولویت های کشور در این برهه از زمان در اهداف ترسیم شده طی افق توسعه ، دارای اهمیت است.
در بخشی از آن سخنان دلسوزانه ، اشاره ای به موضوع نوسازی ناوگان هوایی شده است که تاکید داشته اید باید کارشناسی شود که آیا در اولویت قرار خواهد گرفت ؟
به عنوان یک فرزند این خاک که خود تاوان نگاه به منافع ملی به جای منافع شخصی را بسیار داده ام و کسی که وظیفه ای بر گردن احساس میکنم، همانطور که باکری ها و همت ها بر دوش خود در آن مقطع از حفظ انقلاب ، حس نمودند و از آنجایی که آنچه عرض می شود حاصل روزهایی سرشار از تحقیر و تهدید و سختی و مشقت برای کسب دانسته ای در جهت خدمت به کشور و پایداری و اعتلای این نظام بوده است ، قاطعانه عرض می کنم " بله ، در اولویت است".
اولویت را از این منظر نمی بینم که کشور نیازمند هواپیما برای جابه جایی شخص و اشخاصی است و یا صرفا برای آن هموطنانی که مخاطب ۲.۵ درصدی حمل و نقل هوایی از مجموع حمل و نقل کشور هستند که قطعا این نگاه ، بینشی سنتی در دنیای مدرن توسعه اندیشی است. اولویت را از این نظر می پندارم که حمل و نقل هوایی را همچون "آب" ، مایه حیات و توسعه و آبادانی می دانم. حمل و نقل هوایی را که خود بخشی از ۳ ضلع صنعت هوانوردی است ، عامل ایجاد یک شبکه دسترسی و حمل در حداقل زمان می پندارم. در روزگاری که سرعت و زمان ، تصمیم ساز یک رخداد ماندگار در کلیه عرصه هاست ، در دنیای توسعه یافته و یا در حال
توسعه ، تنها این توسعه حمل و نقل هوایی است که هدفگذاری شده است و خود تاثیر بخشی مستقیم و انعکاسی در توسعه بنیادی دیگر صنایع به همراه دارد.
رهبر عزیزم ؛
از آنجا که هر دوی ما ارادت خاصی به عزیز هشتم رسول خدا داریم ، به عظمت و عزت ایشان قسم ، باور دارم که شما آگاه به امور هستید اما لازم است در بیش آگاهی و بررسی جوانب گوناگون ، بگویم و حرف بزنم که حمل و نقل هوایی از این جهت در اولویت قرار میگیرد که نسبت به نوع و ارزش محصول ، در مدیریت فرآیند تولید ، نیازمند سرمایه گذاری مستقیم و نقدی نیست. اگر گفته می شود ۱۰۰ فروند هواپیما خریداری کنیم ، به معنی خرید نقدی ۱۰۰ فروند به قیمت هر کدام ۱۰۰ میلیون دلار نیست. در واقع خرید هواپیما با اعتباری است که توسط بانک ها یا موسسات بین المللی در قبال ارزش وسیله پرنده ، تامین می شود و یا
ناوگان هوایی مد نظر ، طی قرارداد اجاره ای اما مشروط به تملیک ، در یک دوره زمانی و مکانیزمی مشخص ، وارد می شود اما نکته مهم و دارای اهمیت این است که شاید عزیران خدمتگذار به نظام ، کمتر بدان پرداخته اند و آن عدم توجه جدی " به نظام بهره برداری " است که بازپرداخت را در تعهدات اعتباری حاصل از یک خرید ، تضمین می کند. قطعا اشتباه محض و جبران ناپذیر ، این است که هرگونه خرید برای نوسازی ناوگان هوایی ، بدون بررسی کارشناسی در نوع و تعداد وسیله پرنده و تکیه به یک راهبرد مشخص در افق و بدون برنامه ریزی های زمان بندی شده و با سرمایه گذاری نقدی انجام شود که این روش یقینا منجر
به شکست بوده و قاطعانه عرض میکنیم، جامعه هوانوردی کشور ، در مقابل چنین قراردادهایی خواهد ایستاد که خود تضعیف کننده منافع ملی است. اما آنچه باید توجه شود دقت در فرآیند خرید و تعهدات بعدی است که اگر در کیفیت آن ، ابعاد گوناگون دیده نشود ، خود منتهی به بحرانی در آینده خواهد بود این بحران آنجایی خود را نشان می دهد که هیچ راهبردی در افق توسعه تبیین نشده باشد.
پدر عزیزم ؛
حمل و نقل هوایی ، فراهم آورنده یک فرصت در توسعه "راه" است. راهی که خود زیرساخت یک دسترسی به کل دنیا می تواند قلمداد شود. حمل و نقل هوایی راهی را باز میکند که صنایع کوچک به توسعه صادرات برسند ، محصولات کشاورزی به صادرات برسند ، صنایع دارای ارزش ، به صادرات برسند و خود در هزینه تمام شده و کیفیت صادراتی ، تاثیر گذار خواهد بود. راه باز می شود تا ورود گردشگر به کشور تسهیل یابد ، که این از تمامی جهات عامل گردش اقتصادی برای کشور است. امروزه حمل و نقل هوایی در انحصار یک ملت نیست که ملل بهره مند از آن خواهند شد و این فرصتی از یک ظرفیت استثنایی در "حمل" است تا خود تولید
کننده ارز برای کشور در این روزهای سخت اقتصادی باشد تا با ایجاد شبکه پرواز به اکثر نقاط عالم ، تجار و صادرکنندگان ، بتوانند محصول ایران اسلامی را به دنیا معرفی کنند و صادرات غیر نفتی را رونق بخشند.
این فرصتی است تا ملل را در شبکه حمل خود جابه جا کند تا از این طریق علاوه بر درآمدزایی ، "فرهنگ اسلامی ایرانی " را اشاعه بخشد. این افتخار ایران است که پرچم مقدس جمهوری اسلامی ، در معرض دید مستقیم میلیون ها نفر در فرودگاه های جهان باشد. این افتخار من ایرانی است که فرهنگ این خاک در طول پرواز به میلیون ها نفر به صورت مستقیم معرفی گردد . آیا این اقدام نمی تواند همچون اهداف رایزنان فرهنگی حاضر در دفاتر نمایندگی ها و سفارت خانه ها ، بدون هزینه ای ، هدفی را محقق کند ؟
پدر آزاده ایران ؛
تمثیلی قابل بیان است ؛ به کشورهای همسایه رجوع میکنم و کشوری همچون جمهوری ترکیه را مثال میزنم که شرکت هواپیمایی بزرگ و مادر خود را به بیش از ۲۹۷ فروند هواپیما مجهز نموده است که این ناوگان تا ۶ سال آینده به بیش از ۴۰۰ فروند هواپیما خواهد رسید و این تعداد حاضر به بیش از ۲۷۳ مقصد بین المللی در بیش از ۱۱۰ کشور دنیا به صورت روزانه پرواز دارند و بدین معنی است که از کشور ترکیه به ۱۱۰ کشور و ۲۷۳ نقطه ، به صورت مستقیم شبکه پرواز برقرار شده است و خود فرصتی برای دیگر فعالان عرصه اقتصادی ترکیه فراهم آورده تا از این راه ایجاد شده ، به نفع کشور ، مردم و پرچم ترکیه استفاده کنند و
این شرکت هواپیمایی توانسته است با دارایی اموال ۱۶ میلیارد دلاری ، بیش از ۱۰ میلیارد دلار درآمد ناخالص در سال تولید کند که خود زمینه اشتغال بیش از ۱۸ هزار نفر را به صورت مستقیم فرآهم آورده است که این نوع مدیریت فرآیند تولید با سرمایه ملل در فروش محصول خدمات ، تامین می شود. در واقع ترکیه فقط ۲۰ درصد در ارزش هواپیما سرمایه گذاری و یا ناوگان را اجاره نموده که درآمدی معادل همان میزان در سال ، سهم هوانوردی در تولید ناخالص داخلی آن کشور است. حال بررسی میزان اثر گذاری در سایر زیر بخش های صنعت و اقتصاد در آن مملکت ، قابل تحلیل است. برای کشوری همچون امارات متحده عربی با ۸
میلیون جمعیت نیز همینگونه است که ۵۰ میلیون نفر را توسط شرکت هواپیمایی ملی خود در سال جابه جا می کند و بیش از ۲۰ میلیارد دلار درآمدزایی ارزی دارد.
سوالی که طرح می شود، این خواهد بود ، که چرا ما نتوانیم ؟
ای رهبر عزیز من ؛
همواره از اقتصاد مقاومتی فرموده اید که آقایان در بدنه اجرایی کشور ، عملکردی قابل دفاع در این حوزه نداشته اند اما صادقامه عرض می کنم که نوسازی ناوگان ، مصداق عینی در اجرای اقتصاد مقاومتی است. آنچه که ما از اقتصاد مقاومتی درک کرده ایم ، صرفه جویی در کاهش هزینه نیست بلکه در هزینه ، هوشمندانه عمل کردن و افزایش کیفیت با تحقق هدف است. این بدان معنی است که بهترین دفاع ، حمله است. این در این معناست که چرخه اقتصاد و تولید به نحوی بچرخد که سرمایه را تولید کند که تولید سرمایه خود کاهش دهنده هزینه های تمام شده ثابت است.
در واقع در این مصداق است که اگر فرضا با یک هلیکوپتر و هزینه ای ۵ میلیون تومانی در یک ساعت پرواز ، گشت هوایی برقرار می شود ، حال چه کنیم که با ۵۰۰ هزار تومان هزینه ، همان هدف را محقق کنیم. اقتصاد مقاومتی در صنعت هوانوردی همین است که از ناوگان هوایی در مسیر و شبکه درست استفاده شود. از ناوگانی که ارزش افزوده داشته باشند و ظرفیت را در عرضه صندلی و ضریب اشغال صندلی ، افزایش دهد. تحقق این هدف ، کاهش هزینه و افزایش بهره وری را به همراه داشته که خود تولید کننده درآمدهای ارزی و سرمایه ای برای کشور خواهد بود و این تنها با توسعه ناوگان هوایی و نوسازی آن ممکن است. اگر ما بتوانیم
ناوگان را توسعه دهیم و بینش مدیریت را به سطح ارائه خدمات در عرصه جهانی و فراملی با رعایت استانداردهای بین المللی ارتقا دهیم ، در واقع همچون محصول ایرانی ، خدمات سفر ایرانی را فروخته ایم. دنیا را به خود نیازمند میکنیم که این ادعا ، حلقه گمشده عرصه خودکفایی است. واژه خودکفایی اگر منتهی به تجاری سازی و فروش به عرصه بین المللی نشود ، هزینه تمام شده را افزایش خواهد داد که خود راه را برای ورود محصول مشابه بین المللی با قیمت کمتر ، فراهم می آورد.
پدر این سرزمین ، شما قطعا میدانید که یک هواپیمای نو مشروط به مدیریتی با نگرش نو ، می تواند تنها ۵ درصد مصرف سوخت را در یک ساعت کاهش دهد که این خود تحقق اقتصاد مقاومتی است. یک فروند هواپیمای نو به عنوان مثال تا ۲۵۰ صندلی ، می تواند ظرفیت درآمد ارزی حداقل تا ۴۵ میلیون دلار در سال را تنها از بخش مسافر ایجاد نماید. یک هواپیمای نو با نگرشی نو در مدیریت ، می تواند بیش از ۱۰۰ میلیون دلار را در هزینه های تعمیراتی صرفه جویی کند. اما اگر و اگر و اگر بینش مدیریتی بازنگری شود و فرآیندهای سازمانی مورد اصلاح جدی واقع گردد.
دغدغه شما از کارشناسی موضوع بسیار درست و دارای اهمیت است و لازم است این تمثیل بیان شود که اگر شخصی ، ۲۰ میلیون تومان سرمایه داشته باشد ، به هیچ عنوان نه منطقی است و نه در اولویت که ۱۸ میلیون آن سرمایه را صرف خرید یک خودرو شخصی نماید تا با استفاده از آن ، در یک دفتر کرایه اتومبیل یا تاکسی خطی کار کند و درآمدی حاصل نماید. اما اگر فرصتی داشته باشد تا ۱۰ درصد آن سرمایه را پرداخت و ۹۰ درصد بدهکار شود ، آن وقت ارزشمند خواهد بود که ۲میلیون تومان را به عنوان پیش پرداخت داده و خودرو را تحویل بگیرد و آن وقت با آن وسیله کار کرده و اقساط خودرو را در طول ۵ سال بپردازد.
داستان خرید هواپیما برای کشور ، دقیقا اینگونه است و اگر در غیر این صورت باشد ، قطعا عقلانی نبوده و در تضاد با مدیریت تخصصی و تقواست.
از طرفی ظرفیتی پنهان در هوانوردی کشور وجود دارد. اگر دیده شود که نمی شود و درست مدیریت شود که نمی شود ، اساسا نیاز به همان مقدار درصد نقدی بابت پیش پرداخت خرید هواپیما نخواهد بود که یکی از آنها آسمان کشور است. آسمانی که عطف به ماده ۳ قانون هواپیمایی کشوری در انحصار و حاکمیت مطلق دولت بوده که اخیرا طی مصوبه مجلس محترم شورای اسلامی در دائمی نمودن برخی احکام توسعه کشور، با قرار گرفتن شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران در شمول قوانین خاص، که خود امری لازم و قابل تقدیر است.
اما نکته ای وجود دارد که از نظرات پنهان مانده و آن درآمدهای اختصاصی شرکت نامبرده و هزینه آن در توسعه فرودگاهی و سامانه های ناوبری است و از آنجایی که ارائه خدمات پروازهای عبوری برای کشور تولید کننده منابع ارزی و در اختیار مدیریت شرکت فرودگاه ها و ناوبری هوایی ایران است و در یک نظر بدین معنی است، آنچه از آسمان کشور که همچون منابع ملی است، حاصل می شود، برای یک بخش خاص از مجموع صنعت هوانوردی و مشخصا توسط یک نهاد خاص باید هزینه شود که این خود در تضاد با قانون و منافع ملی و کشور تلفی شده و شایسته است چنین درآمدهای ارزی ، در راستای منافع هوانوردی ملی هزینه گردد و نه صرفا
یک بخش از آن که از این دست فرصت ها برای پشتیبانی مالی از توسعه هوانوردی و حمل و نقل هوایی ، همچون بهسازی و نوسازی ناوگان هوایی ، بسیار است که خود صنعت هوانوردی را خودکفا می کند و نیازمند سرمایه گذاری نقدی و اعتباری از بالادست نبوده اما برای برای کشور بهره وری مفید و چشمگیر خواهد داشت. این هدف با تشکیل صندوق ارزی توسعه هوانوردی با تجمیع درآمدهای ارزی به عنوان پشتوانه توسعه هواپیمایی غیر نظامی ، قابل تحقق است. این رخداد که می تواند ناشی از عدم آگاهی و یا عدم توجه به منافع ملی باشد ، در فروش آسمان کشور و درآمد آن به نفع یک نهاد خاص و هزینه در اهدافی خاص تر ، مشابه دادن
اختیار به وزارت نفت و فروش حاصل از استخراج محصولات نفت و گاز و هزینه آن در جهت توسعه میادین نفتی است.
پدر عزیزم؛
این مملکت سرشار از فرصت است ، فرصت هایی که خود عیان کننده ظرفیت هایی است و اگر نگرش سیاسی و جناحی، از آن فاصله بگیرد و با بینش منافع ملی و مدیریت پویا بدان نگاه شود ، قطعا زمینه ساز توسعه بخشی و فرابخشی بوده و تاثیرات آن در سایر صنایع محسوس و بهره برداری از آن ، یک فرصت در توسعه و چرخش بازوی اقتصادی کشور خواهد بود
از طرفی نیاز به اشتغال در صنعت هوانوردی برای همکاران بنده که با مشقت و هزینه بسیار به عشق تحقق رویای کودکی و تشکیل یک زندگی ، تحصیل نمودند اما امروز با درب های بسته مواجه شدند که این محدودیت خود فرآهم آورنده فساد در استخدامات دولتی و غیر دولتی است.
عزیرانی از نوجوانان این خاک به عشق پرواز و فعالیت در عرصه هوانوردی ، به دنبال تحصیل هستند ، اما به دلایل نگرشی سنتی و اقتصادی در فضای آموزشی و پرورشی، با هزینه های گزاف مواجه شده و قادر به پرداخت مخارج نیستند و این در صورتی است که ما کشوری را داریم که به جرات پایین ترین سطح هزینه آموزش فنون هوانوردی در دنیا را به خود اختصاص داده است و اگر نگرش را با سرمایه گذاری منطقی، تغییر دهیم و استانداردهای بین المللی را در فضای باز سیاسی کسب نماییم، می توانیم مراکز آموزشی بین المللی را راه اندازی کنیم تا دانشجوی خارجی، وارد کشور نماییم و با ایجاد گردش مالی ارزی ، دانشجویان
وطن را با هزینه کم، آموزش دهیم.
ما می توانیم همان رفتاری را که کشورهای روسیه ، اکراین ، ترکیه و ... در دوران ظالمانه تحریم با ما اعمال نمودند و به عنوان مثال خلبانان کشور را جهت بازآموزی ۶ ماهه با شبیه ساز، جذب کردند ، با سرمایه گذاری منطقی در همین بخش ، مانع خروج بیش از ۱۰ میلیون دلار ارز در سال از کشور شویم و در عین حال خلبانان خارجی را برای دوره های بازآموزی وارد نماییم
ما می توانیم از ظرفیت بخش خصوصی صاحب سرمایه ، هوانوردی عمومی را راه اندازی کنیم تا با توسعه ناوگان هوایی کوچک و سبک ، علاوه بر اینکه فرصت ایجاد پروازهای محلی و منطقه ای و کوتاه را فراهم آورده ایم ، هواپیمایی را به صورت غیر برنامه ای به پرواز درآوریم که می تواند با اهداف اختصاصی مورد بهره برداری قرار گیرد. ما می توانیم ناوگان هوایی ویژه در چهارچوب اصول استانداردهای صنعت هوانوردی غیر نظامی ، داشته باشیم تا آن مصدوم نیازمند به اورژانس هوایی ، با حداکثر سرعت ، خدمات پزشکی دریافت کند و میتوانیم آتش نشانی هوایی و محیط بانی هوایی و کنترل خطوط نفت و گاز و جاده ای هوایی
داشته باشیم اما با مدیریتی هوشمندانه در انتخاب وسیله پرنده و بهره برداری های بعدی که این خود همگام با اقتصاد مقاومتی است.
ما باید رفتاری همچون پدافند غیر عامل در اقتصاد و هزینه ها داشته باشیم و علاوه بر آن در تولید محصول و تجاری سازی آن، درست عمل کنیم. ما می توانیم هواپیما بسازیم اما نباید امروز آن را محقق کنیم و این یک اصل در اقتصاد مقاومتی است و خواهد بود که باید با اندوختن تجارب دارای کیفیت ، یک طرح علمی را پیاده سازی کنیم و آن ورود به عرصه مونتاژ ناوگان هوایی سبک، تجاری سازی و صادرات آن است. و آن ورود به عرصه مهندسی تعمیرات وسایل پرنده با قابلیت ارائه خدمات بین المللی است که تمامی موارد خود برای کشور تولید کننده تجاربی کاربردی بر محور دانش و کیفیت است و قابلیت تولید ارز و درآمد
ناخالص را خواهد داشت و این اهداف تماما با توسعه صنعت هوانوردی گره خورده است که نوسازی ناوگان نیز بخش غیر قابل انکار آن است.
ای رهبر ایران ؛
حال اگر ما قصد تحقق آنچه که صادقانه و خالصانه عرض شد را داشته باشیم ، باید از اصلاح شروع کنیم. اول اصلاح این حقیر و بعد اصلاح شخصیت در مدیریت و رفتار سازمانی و سپس اصلاح نظام بهره برداری و ساختار مدیریت حاکمیتی در عرصه هوانوردی ، اصلاح نگرش و بینش های حاکم که خود ضمانت کننده پایبندی به تعهدات بین المللی در خریدهای احتمالی است. ما نمی توانیم با نگرش مدیریت بحران در دوران تحریم ، وارد توسعه اندیشی شویم. ما نمی توانیم با مدیرانی که آگاهانه از داخل کشور، به طبل تحریم کوبیدند ، راه توسعه را پیش بگیریم، ما نمی توانیم با کسانی که از نیاز مردم، نهایت استفاده و منفعت را
برده اند به سرانجام مقصود برسیم. ما نمی توانیم با شعار و جناحی نگری، هوانوردی را به ارتقا و کیفیت لازم برسانیم. ما نیازمند اصلاح ساختاری هستیم تا " کرامت انسانی را در توسعه اقتصادی " درک کنیم. نیازمند بهسازی هستیم تا به بازسازی و سپس نوسازی برسیم. خرید هواپیما گرچه خوب و مطلوب است اما مهمتر از آن ، نگرش حاکمیتی و بهره برداری با هدف گذاری اصل مقررات زدایی است که در غیر این صورت اگر با نظام فعلی وارد تعهدات بین المللی در بازپرداخت اقساط بشویم ، قاطعانه عرض میکنم که خود یک تهدید ملی و یک بحران جبران ناپذیر است.
ما نیازمند اصلاح اسناد بالادستی و بازنگری در فرآیندهای جاری نظارتی و تصدی گری هستیم. نیازمند یک راهبرد نو اندیش در یک افق مشخص و نقشه راهی کاربردی هستیم. نیازمند ثبات در مدیریت ها و بهره گیری از مدیران دارای اختیار مکفی ، قابل ، با تقوا و درک کننده کرامت های بشری که حقوق مردم و مشتری را درک کند ، نیاز همکاران و متخصصین شاغل را درک کند. نیاز آن خلبان و مهماندار و مهندس و کنترل کننده هواپیماها ، که مستقیما در برابر فشارهای وارده از اختلاف فشار ، تشعشعات و فشارهای روانی و استرس های وابسته هستند ، را درک کند.
ما باید خودمان را اصلاح و بازنگری کنیم تا آن وقت بزرگی همچون شما که پدر دلسوز همه ما هستید ، با دغدغه مواجه نشوید.
مطلب و سخن حقیر در این باب نبود که خرید هواپیما برای کشور نامطلوب است بلکه آن را فرصتی برای افزایش سهم در درآمدهای ارزی به صورت مستقیم و ایجاد کننده فرصت در توسعه صادرات غیر نفتی و تاثیرگذاری در توسعه گردشگری و صادرات فرهنگ و به مرور تاثیر گذار در کاهش وابستگی های نفتی و فسیلی دانسته ام اما مشروط به بازنگری در ساختار و نظام حاکمه در نظارت ، تصدی و بهره برداری از صنعت هوانوردی و حمل و نقل هوایی که می تواند ریسک را به حداقل و ضمانت اجرایی را به حداکثر برساند و فرصتی برای تولید بیش از ۵ میلیارد دلار را در سال فرآهم آورد و مانع خروج میلیاردها دلار ارز از کشور شود.
در درک بنده، این اقتصاد مقاومتی است. حمله ای برای زدن گل و پیروزی است.
ای فرمانده دلسوز من؛
مجدد خداوند را شاکرم که این فرصت نصیبم شد تا برایتان بنویسم و قاطعانه این ضمانت را اعلام کنم که " ما هستیم " و این نامه زبان دل یک جامعه از متخصصینی بود که آرزو دارند در روز هوانوردی ایران، روز تاسیس سازمان هواپیمایی کشوری در بیست و هشتم تیرماه ، همچون دیگر خادمین کشور در بخش های دفاعی ، اقتصادی ، اجتماعی و صنعتی ، جمیعا خدمت شما برسند و به نصیحت های پدرانه شما ، گوش فرا دهند و این خود لازمه تاسیس سازمان بسیج هوانوردی ایران است که آقایان سالهاست به این خواسته حقیر برای راه اندازی آن به عنوان خانه هوانوردان ایران ، توجه نکرده اند که گرچه پس مطالعه این دلنوشته ،
مسابقه ای برای راه اندازی آن بپا خواهد شد.
ای پدر فرزانه ، وقتتان را گرفتم اما آنچه عرض کردم ، برای تبلور و اعتلای ایران اسلامی بود و کاملا بر باور کارشناسی و اعتقادی تقدیم شد و بدانید که در این راه توسعه ، ما جوانان ایران پاک، با پشتوانه خون شهدا و تدبیر مرحوم امام و تشویق و دلداری شما ، بدون ریا و ظاهرسازی و سیاست ورزی ، ایستاده ایم و در حال جنگیم اما با فکر و عمل تا روزهای تداوم دار پیروزی و اقتدار را شاهد باشیم. این تقدیری بود از طرف جامعه جوانان هوانورد ایران که شما در جلسه روز سه شنبه مورخ ۲۵ خردادماه ، در نهایت عزت و افتادگی ، ابراز ارادت فرمودید.
این حرف و سخنی بود به نمایندگی از عاشقان و فرزندان آسمان ایران