◄بخندیم یا گریه کنیم!
وبلاگ تیننیوز، فریدون اروجلو | حتما دیده اید که برخی اوقات در زندگی، انسان با صحنه یااتفاقاتی مواجه می شودکه نمی داند بخندد یا گریه کند!یعنی آنقدرصحنه یا اتفاق مورد نظر درمواجه با واقعیات موجود در جامعه در تضاد است که انسان در بروز عکس العمل صحیح متحیر میماند به عبارت دیگر دچار تردید می شود که چه واکنشی باید از خود نشان دهد ،طنز یا تراژیک!؟ و بقول معروف بخندد یا گریه کند؟
یکی از معروف ترین و عادی ترین آنها صحنه ای ست که شاید خیلی ازما ها به کرات در ایام ومراسم سوگواری هایی مانند ایام محرم نظیرش رامشاهده کرده باشیم، زمانی که مشاهده می کنید همراه با خیل عزاداران و صفوف سوگواران دردانه خلقت حضرت سید الشهداء(ع)،کودک خردسالی در آغوش پدر یا مادرش بدون آنکه از ماهیت و اصل چنین مراسمی درک درستی داشته باشه به تبعیت از بزرگترهابا دست های کوچکش به سینه می زند...! شما در این هنگام می مانید چه عکس العملی در مقابل عمل این کودک از خود نشان دهید؟ بخندید یا گریه کنید!
در این مورد مثال های فراوان دیگری ممکن است به ذهن هریک از ما متبادر شود که مصداق عینی این موضوع باشد!
اخیرا بخاطر همکاری با نهادی آموزشی توفیق این را یافتم تا باز باقطارهای مترو ساعاتی را همسفر شوم (بارها به دوستان گفته ام جا بجائی با مترو آموختنی های بسیاری دارد که در وقت جداگانه ای باید از آن صحبت کرد) دوروز قبل در اولین ایستگاه بعد از صادقیه وقتی از بلند گوی قطار برخالف معمول گذشته که اسامی ایستگاه ها با صدای یک خانم اعلام می شد، صدای نخراشیده وزمخت آقایی را که اتفاقا خیلی هم تلاش می کرد خیلی لطیف ورمانتیک اسم ایستگاه را به سمع مسافرین گرامی! برساند، یکی از همان مواقعی بود که واقعا نمی دانستم، باید بخندم یا گریه کنم / البته بنظرم باید برای
نظام یا نهاد تصمیم گیرنده ای مثل شهرداری یا شورای شهر یا....که با کمال تاسف بعد از 38 سال هنوز فکر می کند شنیدن صدای یک خانم برای اعلام اسامی ایستگاه های مترو غیر شرعی،حرام یا تحریک کننده و باعث گمراهی است ،بیشتر باید گریست!!