ایرانشهر؛ یک گفتوگوی همگانی
وبلاگ تین نیوز، هادی خانیکی | من با گفتمانسازی مسئله دارم، چراکه به آن معناست که ما به یک چیزی رسیده ایم و بعد میخواهیم دیگران را اقناع کنیم که به همان چیزی که ما رسیده ایم برسند و اجرایش بکنند. مسئله ما نقد وضع موجود است، تا از این نقد به جایی برسیم. بیشتر خطر بی هویتی و خطرهایی ست که در کمین شهرها است تا اینکه بگوییم وزارت شهرسازی مدلی دارد که شــهرداریها ندارند. نقــد وضع موجود میتواند دغدغه مردم محله، شــهر و حتی دغدغهای در سطح ملی باشد.
برای اینکه قابل لمس شود که ما چیزی داریم در گذشته، و الان چیزی نداریم و میخواهیم به آن گذشته برسیم، باید به فرآیند جلب مشارکت بیندیشیم. به عبارت دیگر باید سقراطی برخورد کرد. گفتگومحور باید وارد شد و بهجای اینکه سعی کنیم جواب را بگوییم، مرتب باید سوال را تکرار کنیم تا حول این موضوع گفتوگو شکل بگیرد.
ما یک سری طرحهای ناموفق داریم که باید سعی کنیم اندیشه ایرانشهری به سرنوشت آنها دچار نشود. از نظر من یکی از این طرحها، طرح الگوی اسلامیایرانی پیشرفت است.
این طرح مورد حمایت دولت و نظام بود، برایش خرج شد، تقریبا تمام افراد مهم هم درگیرش بودند، اما ما هنوز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت را نتوانستهایم به نتیجه برسانیم. اندیشه ایرانشهری باید همه را درگیر کند. نمیتوان همه چیز را استخراج کرد و نوشت و گفت این مانیفست ماست برای شهر. دیگر همه ما فهمیدهایم که این مانیفستنویسیها به جایی نمیرسد. ما باید به چارچوبهای اولیهای فکر کنیم کــه مرتبا در طول کار خودش را اصلاح کند.
وزارتخانه راه و شهرسازی متکفل است که به مسئله هویت شــهری بپردازد، اگر در مسئله هویت شــهری به نکات اولیهای رسیده، باید این نکات را عرضه کند، بر سر آنها، گفتگو شود و در این آمد و شد و رفت و برگشت، اتفاقی رخ دهد که تبدیل نشود به پروژههای شکست خورده. باید شــهر خوب را شهر خوب بگیریم، ایرانشهر را ایرانشهر بگیریم و بعد ببینیم آیا تلاقیهایی میتوانیم پیدا بکنیم یا نه. اما ایرانشهر را الزاما همان شهر خوب نگیریم. ممکن است وقتی به گذشته برمیگردیم با مسائل و مشکلاتی مواجه شویم. اما وجه مثبت این بحثها و ایدهها همین اســت که باید کاری کرد. و
درصورتی به نتیجه خواهیم رسید که همین گفتگو صورت بگیرد.