لطایف الحکایات ریلی
وبلاگ تیننیوز، فریدون اروجلو|
باب اول: در سیرت مدیر عاملان وقت!
آورده اند در سنه 92 هجری شمسی پس از آنکه ستاره ی مدیرعاملی صاحب محمدی در راه آهن روبه افول گرائید و از کار برکنار شد، آفتاب دولت تدبیر و امید آشکار شد و مدیرعاملی روی کار آمد آقایی نام! که بلند قد بود و خوبروی و کشیده بود اندام، استاد دانشگاه علم وصنعت بود وصاحب فهم و کمال و مکنت او که در روزگار غربت راه آهن آمده بود سرکار، خلق را بود به او امید بسیار! لیک از زمان زعامت صنعت ریلی، تمایلش به جمع مدیران بود خیلی! تا جائیکه سخت بدیشان پرداخت و ایشان را سخت بنواخت، اتاق فکر! برایشان ساخت، آنان را تا توانست
بناز و نعمت برآوردن گرفت و استاد و ادیب به تربیت آنان نصب کرد تا همگی حسن خطاب و رد جواب آموزند بر جماعت کارمندان و زیر دستان خویش، پاداش ها داد والطفات ها کرد بی شمار بر این قشر خدمت گزار! چندان که در این کار شهره خاص و عام شد و در سایر آداب خدمت به خود و فرمانبرداری را نیز چنان تعلیم نمود که در نظر بزرگان پسند آید.
سالی دو براین برآمد!
روزی پورسیدآقائی را پرسیدند: موجب لطف و عنایت بی حد شما بر این جماعت مدیران چیست که پیوسته آنانرا با پاداش و حقوق و امکانات بنوازی و یا به سر شوق آوری به سخن دلنوازی! ولی از جماعت کارمند هیچ ننمائی یادی و نکنی التفاتی؟
سیدمحسن را این سوال و سخن ناصحانه موافق طبع نیامد! روی از این سخن در هم کشید و با عتاب گفت: مگر نمی دانی که اینان ستون خیمه ی صنعت ریلی اند و خیمه را ستون باید و الا دیر زمانی نپاید!
مدیران ستون اند بدان ای پسر!
ولی کارمندان همه چون سپر!
ستون را منافع بود بی شمار!
سپر موقع چنگ می آید بکار !
این بگفت و در حالیکه عینک خویش به روی صورت جابچا میکرد به طرف ساختمان وزارت الطرق والمساکن (راه و شهر سازی) حرکت نمود به شتاب!