نان را ارزان نگاه داشته بودیم، ماکارونی روی دستمان می ماند!
وبلاگ تین نیوز، مسعود مهاجر | به نظر می رسد برمزیت های طرح هدفمندکردن یارانه ها باید مزیت جدیدی را بیفزاییم. مدیرعامل یک شرکت ترازاول تولید ماکارونی به این برداشت رسیده است که واقعی شدن قیمت نان به بحران هایی که سال های سال صنعت ماکارونی کشور را مشکل دار کرده بود، خاتمه می دهد.
یادمان باشد که در سه دهه اخیر تقاضا برای تاسیس صنعت ماکارونی موجب شد که عرضه از تقاضا فراتر برود و بخشی از محصول روی دست تولیدکنندگان بماند. امروز که قیمت نان واقعی شده، به نظر می رسد صنعت ماکارونی بتواند بخشی از مصرف نان را به خودش اختصاص بدهد، چرا که قیمت تمام شده ماکارونی در مقایسه با نان در سطحی قرار گرفته است که می تواند بازار را به نفع ماکارونی بگرداند.
البته یک سود واقعی شدن قیمت نان این است که درکنار رقابتی شدن تولید نان، تولید گندم هم رقابتی خواهد شد. یعنی تولیدکنندگان دیگر لازم نیست به سقف rd قیمتی که هرسال از سوی دولت برای جمع آوری محصول گندم تعیین می شد اعتنا کنند. آن ها قادر شده اند به تولید گندم مرغوب و مناسبی بپردازند که صنعت ماکارونی سال ها از دسترسی به آن محروم بود و بخشی از ناکامی های این صنعت در بازار روبه رشد و پرتقاضای آسیای میانه هم به همین دلیل به این صنعت تحمیل شد.
اصولا واقعی شدن حساب و کتاب اقتصاد کشور، صنایع و تولید و حتی خدمات را هم به وضعیت باثباتی هدایت می کند و مردم نیز قدرت انتخاب بهتری پیدا می کنند. اگر مردم برای مطمئن شدن از کیفیت کالایی ترجیح می دادند انواع وارداتی آن را تقاضا کنند، امروز تولیدکنندگان می توانند محصولات مرغوب تر را که البته ممکن است قیمت تمام شده آن ها هم بالاتر باشد، در فهرست تولیدات خود بگنجانند و به همان تقاضای محدودی هم که برای کالای وارداتی هست پاسخ بدهند. هیچ کس در کشورمان عاشق خریدن کالای خارجی نیست و مردم فقط به این دلیل ساده به محصولات خارجی دل بسته اند که اجناس و کالاهای قابل مقایسه ای با
آن ها درکشورمان تولید نمی شود.
یادمان باشد که صنعت ماکارونی پیش از این ها ارتباط خود را با یارانه های دولت گسسته بود و در نتیجه قیمت آن هم در سطحی قرار داشت که به سختی می توانست راه خود را درکشوری که - نان غذای اصلی مردم را تشکیل می دهد - پیش برود، اما امروز جایگزین کردن ماکارونی با نان هزینه بسیار کمتری به سبد غذایی خانوارها اضافه می کند، هزینه ای که بخشی از آن هم با یارانه مستقیم پرداختی به حساب آنان خنثی شده است.
امید آن که گفته ها و پیش بینی های این صنعتگر ماکارونی درست از آب در بیاید و ما پس از سال ها به این فکر بیفتیم که مجددا به کشف بازار آسیای میانه برویم، بازاری که ترک ها زودتر از ما انتظاراتش را دریافتند و به آن پاسخ گفتند و به همین خاطر هم اکنون جای پای محکم تری در این بازار دارند. بنابراین ما با دو مشکل بزرگ در این بازار روبه رو هستیم، نخست این که دل مصرف کنندگان آسیای میانه ای را به دست آوریم و دوم این که بتوانیم از پس رقابت فشرده ای که ترک ها در براه انداختن آن ید طولایی دارند، برآییم. این مسئولیت دشواری است که هم طرح هدفمندکردن یارانه ها و هم روند تحولات تجارت بین
المللی بردوش صنعت ماکارونی کشورمان می گذارد، مسئولیتی که اگر نهاد صنفی این صنعت بتواند همه اعضای صنعت را یکدله و متفاهم کند، شاید بتوانیم از پس بردوش گرفتن آن برآییم.