این شهروند بیرجندی چگونه با قطار به طبس برود!
وبلاگ تین نیوز، مسعود مهاجر | نامه ای از یک شهروند بیرجندی دریافت کردهایم مملو از مهربانی و عزت و احترام. بدون امضا و نام و نشان، اما از لابه لای خطوط کج و معوجش خیلی چیزها می شود فهمید و از جمله این که مملکت اش را دوست دارد و هموطنانش را مانند هریک از اعضای خانواده اش گرامی می دارد. خودش می نویسد که بدخط بودنش نتیجه سکته ناقصی است که برایش اتفاق افتاده و یکی دیگر برنقص هایش افزوده است. البته تقاضایی که دارد نه به خودش مربوط می شود و نه به بیماری اش. او می خواهدکه در طول حیات اش شاهد افتتاح خطی ریلی میان بیرجند و طبس باشد که سال های سال به او وعده داده شده، اما کسی
برای تحقق اش اقدام نکرده است.
در طول سی سال گذشته صدها هزار نفر در جاده ها قربانی داده ایم اما کسی به فراصت ایمنی خطوط ریلی نیفتاده است. سی سال مرتبا هزینه بهسازی راهها، تجدید و نوسازی ناوگان ها و به خدمت گرفتن پیشرفته ترین وسایل و ابزارهای نظارت و جلوگیری از تخلفات کرده ایم و نتیجه نگرفته ایم. امروز هم که تاحدودی موفق به کاستن از روند تصادفات و تلفات ناشی از آن شده ایم، هنوز در قله فهرست کشورهای جهان از نظر تلفات جاده ای قرار داریم. در حالی که اگر فقط معادل ارزش ریالی تلفات یک سال رانندگی را به خطوط ریلی اختصاص داده بودیم امروز بسیاری از آن از دست رفتگان بی شمار هنوز در کنار ما بودند.
تقاضای کوچک این شهروند بجنوردی بی گمان برای خود او نیست، برای شهروندان و آشنایانی است که جوانترند و راه درازی در پیش دارند و ناچارند مرتبا جاده های خطرساز و خطر خیز منطقه را با خودرو در نوردند تا به کار و بار زندگی شان برسند. اگر توانسته ایم در بیرجند با خودیاری مردم فرودگاهی تاسیس کنیم که تنها درصد ناچیزی از مسافران از آن می توانند استفاده کنند، چرا به اندیشه ساختن خطی ریلی میان این دو شهر نیستیم؟ مگر طبس و بیرجند از اقتصاد و تاریخ و مزیت های اقتصادی چیزی کم دارند که نتوانند ساختمان یک خط ریلی ایمن را توجیه کنند؟
در کشوری به بزرگی ایران و با قدرت اقتصادی ایران که هرگوشه اش می تواند با تولیداتش اهالی یک کشور اروپایی را بی نیاز کند، بی گمان نه هواپیما و نه خودرو وسایل قابل اعتماد و ماندگاری نیستند. باید به خطوط ریلی رو کنیم که هم از نظر ظرفیت و هم هزینه تمام شده و هم میزان ایمنی سرآمد همه ابزارهای حمل و نقل دو قرن اخیر است. اگرچه سرمایه گذاری اش یک کمی بالاست اما از سرمایه گذاری برای همان مقدار طول جاده کمتر است.
در عوض می توانیم جمعیت های بزرگ و حجم عظیمی از کالاها را به کمک آن جابه جا کنیم که به قول معروف نه خونی از دماغ کسی بیرون بیاید و نه ضایعه ای به کالاهای حمل شده وارد آید.
تقاضای این هم وطن بیرجندی را جدی بگیریم و به خاطر آوریم که ایجاد و توسعه شبکه ریلی به همه مراکز استان ها و شهرهای بزرگ، یک تقاضای ملی است و بنابراین دولت می تواند برای تحقق این خواست به هر دری بزند و از هر مبنایی اعتبار جذب کند که شاید بهترین آن استفاده ازسرمایه های سرگردان جامعه و هدایت کردن آن از بازار سکه و ارز به بخش ریلی، از طریق انتشار اوراق مشارکت باشد. یادمان نرود که اگر شهروند بیرجندی ما بتواند با ریل به طبس برسد، شهروند طبسی هم باریل عازم مشهد مقدس خواهد شد، کاری که هم از فرسودگی خودوری شخصی او ممانعت به عمل می آورد، هم از مصرف بی دلیل سوخت می کاهد و هم به
او اطمینان می دهدکه می تواند این مسیر را هزار بار طی کند و با سلامت به زادگاهش بازگردد.