◄عروس آتش!
تیننیوز| وبلاگ فریدون اروجلو-توی ایستگاه آتش نشانی، داماد ناکام داشت ماجرای شب گذشته وخواستگاری بیسرانجام را با آب وتاب برای همکارانش تعریف میکرد، با خنده تلخی میگفت: این هم تقدیرماست دیگه ،این همه آدم رو نجات دادیم، حالایکی نیست خودمونو نجات بده! این همه حلقه مزاحم ازدست اینو اون دراوردیم، اماخودمون نمیتونیم یه حلقه دست کسی که دوسش داریم کنیم! عجب شغلیه این شغل.....! و جمله اش را زنگ خطر آتشنشانی منطقهای که در آن مشغول بکار بود، ناتمام گذاشت واین صدا یعنی، بازهم آتش دامن خانهای را گرفته، مثل همیشه در 50 ثانیه سوار ماشینها
شدند و برای انجام ماموریتی دیگر از ایستگاه بیرون زدند!
علی مقصد را از کسی نپرسید اما خانه به خانه وکوچه به کوچه هر چه ماشین ها پیشتر می رفتند به چشم خود می دید که به جاهای آشنا می رسند ! نزدیک تر که شدند ورد دود رو که در آسمان دید مطمئن شد محل حادثه همان محل خواستگاری دیشب است ! همان خیابان وهمان کوچه اما نه همان خانه ،تصادفا ،ساختمانی که طبقه سومش دچار حریق شده بود درست روبروی خانه ای قرارداشت که دیشب او و خانواده اش برای خواستگاری آمده بودند، خانهای که علی خیلی دوست داشت آنجا را خانه امید وخانه دوم خود بداند ! اما آنها داماد آتش نشان وبقول خودشان حادثه جو نمی خواستند !! و حالا علی درست در دل حادثه بود.
در تمام مدتی که علی وهمکارانش مشغول مهار آتش بودند ،یک چشم داماد ناکام به پنجره ساختمان روبرویی بود، از پشت پنجره نوجوان ده دوازده سالهای که همان داداش کوچیکه وکنجکاو عروس خانم بود، داشت با علاقه و ماجراجویی زاید الوصفی صحنه حادثه را دنبال می کرد واز این طرف به آن طرف می دوید.
داداش کوچیکه پیش خودش فکر میکرد اگر خواهرش هم امروز به تماشا بیاید. اگر ببیند که علی و دوستانش با چه شجاعت و پایمردی برای مهار آتش و نجات جان و مال مردم و آدمها تلاش می کنند، اگر بدانند چه شور و هیجانی در دل این مردان آب و آتش شعله ور است و اگر ببینند که شغل آقای خواستگار چقدر ...وخلاصه هزار و یک اگر واما که آخر می رسید به جواب (بله )و به مراسم عروسی، داداش کوچیکه تقصیری نداشت، اقتضای سنش بود این خیال بافی ها ...
ما بزرگترها هم گاهی تفاوت زندگی را با فیلم های هندی درک نمی کنیم! او که جای خودش را دارد
حالا دیگر ماجرا به پایان رسیده است از آتش سوزی فقط حجمی از دود باقی مانده وزندگی دیگری که به خاکستر نشسته است !کوچه داردکم کم خلوت می شود ،آتش نشانها هم بساط خود را جمع می کنند که برگردند .وعلی خواستگار ناکام قصه ما ،سربزیرتر از همیشه شده ،انگار می خواهد نگاهش به پرده هیچ پنجره ای گیر نکند!
پشت پنجره ساختمان روبرویی هیچ کس نیست !داداش کوچیکه درست وسط کوچه ایستاده وبقیه اهالی خانه هم که حوصله هیچ حادثهای را ندارند!
در این خانه دختری هست که احتمالا سال بعد یک ازدواج موفق در پیش خواهد داشت !با مردی که هر روز راس ساعت 8 صبح خانه را ترک می کند وهر غروب سر ساعت مقرر با خرید یک روزنامه کیهان !به خانه برمی گردد!
این زندگی بیهیجان را هیچ خطری تهدید نخواهد کرد !منهای خطر گرفتار شدن در دردهای بی درد و زخم های عافیت وروزمره گی ...که البته آن هم مدتهاست نامش (خطر )نیست دیگر (عادت)مان شده است!