|
کد خبر
۱۱۸۲۱۱
کپی شد
اشتغال مهمترین چالش اقتصاد ایران در سالهای آینده
تیننیوز| وبلاگ مسعود نیلی- مسئله اشتغال ظرف سالهای آینده یکی از مهمترین مسائل کشور خواهد بود. هم به دلیل اینکه اقتصاد ما در زمانی که متولدین دهه ۶۰ به سن شغل رسیدهاند شغل ایجاد نشد، هم اینکه جمعیت غیرفعال در کشور با تراکم زیادی مواجه شد و آموزش عالی توسعه پیدا کرد و هم اینکه نرخ مشارکت در بازار کار ظرف سالهای آینده رو به افزایش خواهد رفت.
موج متولدین دهه ۶۰ ترکیب سنی از جمعیت را برای ما در ۱۰ سال گذشته ایجاد کرده که سالهای نیمه دوم دهه ۸۰ به یک ترکیب سنی از جمعیت رسیدیم که ۴۵ درصد از جمعیت جوانان بین ۱۵ تا ۳۴ سال را تشکیل میدادند و شاید تا ۱۰۰ سال آینده چنین اتفاقی را در اقتصاد تجربه نکنیم. در حالی که هماکنون این نسبت ۳۵ درصد است.
جمعیت شاغل ما در سال ۱۳۸۴، ۲۰ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر بود که در سال ۹۱ یک هم همین تعداد است و نشان میدهد خالص اشتغال در فاصله سالهای ۸۴ تا ۹۱، صفر بوده و این مسئله با ورود موج بزرگ جوانانی که به سن کار میرسیدند و باید وارد بازار کار میشدند، همزمان شده است.
عارضه اول این بود که بخشی از جمعیت متولد سالهای اول دهه ۶۰ و سالهای پایانی دهه ۵۰ که بالای ۲۷ و ۳۰ بودند، از سن پیدا کردن شغل عبور کردند و عوارض اجتماعی در کشور را به وجود آوردند.
وجود آسیبهای اجتماعی فعلی در کشور ناشی از تراکم بالای جمعیت جوان جویای کار طی آن سالها بوده است.
این تغییر باعث شد که در نظام آموزش عالی تعداد دختران دانشجو و پسران دانشجو افزایش پیدا کرد. به نحوی که به ازای هر ۱۰۰ دانشجوی پسر، ۱۲۰ نفر دانشجوی دختر داشتیم.
علیرغم اینکه این نرخ پایین بود و از هر ۱۰۰ نفر دختری که به سن کار میرسیدند، ۱۲ نفر متقاضی شغل بودند، اما در سالهای آینده نرخ مشارکت زنان افزایش قابل توجهی خواهد داشت.
در پاییز سال ۹۳ با موج بزرگ متفاوت از گذشته در ورود به بازار کار روبهرو هستیم. یعنی در شرایطی که ورود به بازار کار در رده قبل از سال ۹۳ کمتر از ۸۰ هزار نفر بود، یکباره از سال ۹۴ به این طرف به بیش از یک میلیون نفر رسیده که یک اتفاق هولناک در اقتصاد ایران است. همچنین در پاییز سال ۹۳ نسبت به پاییز سال ۹۲ ورودی به بازار کار ۶۶۳ هزار نفر بوده که در زمستان ۹۳ نسبت ۹۲ به یک میلیون و ۴۲۲ هزار نفر رسیده است.
این تعداد ورود به بازار کار پدیده تجربه نشدهای در اقتصاد ایران است و اگر کشورهایی مانند چین و هند با جمعیت زیاد را کنار بگذاریم، تعداد کشورهایی که در این مقیاس متقاضی شغل دارند، بسیار کم است. از این رو با پدیده مهمی دست و پنجه نرم میکنیم و به همین دلیل اشتغال مسئله حائز اهمیتی در سالهای آینده خواهد بود.
وقتی از نرخ بیکاری ۱۲ درصد سخن میگوییم یعنی از هر ۱۰۰ نفری که وارد بازار کار میشوند، ۱۲ نفر شغل پیدا نمیکنند و اگر تغییراتی که در طول زمان اتفاق میافتد از ۱۲ درصد بیشتر شود، یعنی نرخ بیکاری افزایش پیدا کرده است.
در پاییز ۹۳ از ۶۶۳ هزار نفری که وارد بازار کار شدهاند، ۵۴۳ هزار نفر شغل پیدا کردهاند و ۱۱۹ هزار نفر بیکار شدهاند یعنی ۸۲ درصد شغل پیدا کردهاند و ۱۸ درصد بیکار شدهاند. بنابراین عدد ۱۸ که از عدد ۱۲ بزرگتر است، نشاندهنده افزایش بیکاری است.
در سال ۹۵ از یک میلیون و ۲۴۰ هزار نفری که وارد بازار کار شدهاند، ۷۴۳ هزار نفر شغل پیدا کردهاند که رکورد قابل توجهی است ولی ۵۵۰ هزار نفر هم بیکار شدهاند که این هم رقم بزرگی است. در واقع ۸۲ درصد افرادی که در سال ۹۳ شغل پیدا کردهاند به ۴۰ درصد در سال ۹۵ رسیده و رقم ۱۸ درصدی بیکاران در سال ۹۳ به ۶۰ درصد در سال ۹۵ افزایش یافته است.
همچنین در تابستان ۹۵ تعداد کسانی که شغل پیدا کردهاند به ۴۹ درصد و تعداد بیکارشدگان به ۵۱ درصد رسیده که نشان میدهد که افرادی که بیکار شده و افرادی که شغل پیدا کردهاند نصف نصف شدهاند و این آمارها هشدار میدهد که ما با افزایش تدریجی بیکاری در کشور مواجه خواهیم شد و باید مراقب باشیم مسائل بزرگترین ایجاد نکند.
افزایش نرخ مشارکت متولدین دهه ۷۰ به ویژه زنان نیز در تحولات اخیر موثر بوده است، بنابراین علاوه بر کمیت شغلهای مورد نیاز لازم است شغلها با درآمد مناسب همراه باشد. در غیر این صورت قدرت خرید خانوار کاهش و فقر گسترش مییابد.
اگر قرار باشد سطح درآمد افزایش پیدا کند ولی تعداد شغلها بیشتر نشود، توزیع نامتوازن شکل میگیرد و هجم انبوه جمعیت متقاضی کار به وجود میآید.
جمعیت شاغل ما در سال ۱۳۸۴، ۲۰ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر بود که در سال ۹۱ یک هم همین تعداد است و نشان میدهد خالص اشتغال در فاصله سالهای ۸۴ تا ۹۱، صفر بوده و این مسئله با ورود موج بزرگ جوانانی که به سن کار میرسیدند و باید وارد بازار کار میشدند، همزمان شده است.
عارضه اول این بود که بخشی از جمعیت متولد سالهای اول دهه ۶۰ و سالهای پایانی دهه ۵۰ که بالای ۲۷ و ۳۰ بودند، از سن پیدا کردن شغل عبور کردند و عوارض اجتماعی در کشور را به وجود آوردند.
وجود آسیبهای اجتماعی فعلی در کشور ناشی از تراکم بالای جمعیت جوان جویای کار طی آن سالها بوده است.
این تغییر باعث شد که در نظام آموزش عالی تعداد دختران دانشجو و پسران دانشجو افزایش پیدا کرد. به نحوی که به ازای هر ۱۰۰ دانشجوی پسر، ۱۲۰ نفر دانشجوی دختر داشتیم.
علیرغم اینکه این نرخ پایین بود و از هر ۱۰۰ نفر دختری که به سن کار میرسیدند، ۱۲ نفر متقاضی شغل بودند، اما در سالهای آینده نرخ مشارکت زنان افزایش قابل توجهی خواهد داشت.
در پاییز سال ۹۳ با موج بزرگ متفاوت از گذشته در ورود به بازار کار روبهرو هستیم. یعنی در شرایطی که ورود به بازار کار در رده قبل از سال ۹۳ کمتر از ۸۰ هزار نفر بود، یکباره از سال ۹۴ به این طرف به بیش از یک میلیون نفر رسیده که یک اتفاق هولناک در اقتصاد ایران است. همچنین در پاییز سال ۹۳ نسبت به پاییز سال ۹۲ ورودی به بازار کار ۶۶۳ هزار نفر بوده که در زمستان ۹۳ نسبت ۹۲ به یک میلیون و ۴۲۲ هزار نفر رسیده است.
این تعداد ورود به بازار کار پدیده تجربه نشدهای در اقتصاد ایران است و اگر کشورهایی مانند چین و هند با جمعیت زیاد را کنار بگذاریم، تعداد کشورهایی که در این مقیاس متقاضی شغل دارند، بسیار کم است. از این رو با پدیده مهمی دست و پنجه نرم میکنیم و به همین دلیل اشتغال مسئله حائز اهمیتی در سالهای آینده خواهد بود.
وقتی از نرخ بیکاری ۱۲ درصد سخن میگوییم یعنی از هر ۱۰۰ نفری که وارد بازار کار میشوند، ۱۲ نفر شغل پیدا نمیکنند و اگر تغییراتی که در طول زمان اتفاق میافتد از ۱۲ درصد بیشتر شود، یعنی نرخ بیکاری افزایش پیدا کرده است.
در پاییز ۹۳ از ۶۶۳ هزار نفری که وارد بازار کار شدهاند، ۵۴۳ هزار نفر شغل پیدا کردهاند و ۱۱۹ هزار نفر بیکار شدهاند یعنی ۸۲ درصد شغل پیدا کردهاند و ۱۸ درصد بیکار شدهاند. بنابراین عدد ۱۸ که از عدد ۱۲ بزرگتر است، نشاندهنده افزایش بیکاری است.
در سال ۹۵ از یک میلیون و ۲۴۰ هزار نفری که وارد بازار کار شدهاند، ۷۴۳ هزار نفر شغل پیدا کردهاند که رکورد قابل توجهی است ولی ۵۵۰ هزار نفر هم بیکار شدهاند که این هم رقم بزرگی است. در واقع ۸۲ درصد افرادی که در سال ۹۳ شغل پیدا کردهاند به ۴۰ درصد در سال ۹۵ رسیده و رقم ۱۸ درصدی بیکاران در سال ۹۳ به ۶۰ درصد در سال ۹۵ افزایش یافته است.
همچنین در تابستان ۹۵ تعداد کسانی که شغل پیدا کردهاند به ۴۹ درصد و تعداد بیکارشدگان به ۵۱ درصد رسیده که نشان میدهد که افرادی که بیکار شده و افرادی که شغل پیدا کردهاند نصف نصف شدهاند و این آمارها هشدار میدهد که ما با افزایش تدریجی بیکاری در کشور مواجه خواهیم شد و باید مراقب باشیم مسائل بزرگترین ایجاد نکند.
افزایش نرخ مشارکت متولدین دهه ۷۰ به ویژه زنان نیز در تحولات اخیر موثر بوده است، بنابراین علاوه بر کمیت شغلهای مورد نیاز لازم است شغلها با درآمد مناسب همراه باشد. در غیر این صورت قدرت خرید خانوار کاهش و فقر گسترش مییابد.
اگر قرار باشد سطح درآمد افزایش پیدا کند ولی تعداد شغلها بیشتر نشود، توزیع نامتوازن شکل میگیرد و هجم انبوه جمعیت متقاضی کار به وجود میآید.