|
کد خبر
۱۱۲۷۱۴
کپی شد
۷۲ سال نقض حقوق بشر در صنعت هوایی
تیننیوز| وبلاگ آرمان بیات-ایران از موسسان و نخستین امضاکنندگان تاسیس سازمان بینالمللی هوانوردی «ایکائو» بود. همچنین نماینده ایران روزی رییس انجمن بینالمللی حملونقل هوایی «یاتا» بود.
سازمان بینالمللی هواپیمایی کشوری ۷ دسامبر ۱۹۴۴ با تفاهمنامهای به دعوت دولت امریکا و امضای بیش از ۵۰ کشور، شکل گرفت. این نشست به کنوانسیون شیکاگو معروف است که براساس آن سازمان بینالمللی هواپیمایی کشوری با هدف هماهنگسازی استانداردهای بینالمللی پروازی و هوانوردی و مدیریت خطوط هوایی در سطح جهان به عنوان یک سازمان زیرمجموعه سازمانمللمتحد تاسیس شد. تفاهمنامه این کنوانسیون هماکنون به عنوان اساسنامه این سازمان جهانی، از اصلیترین سند همکاری بین کشورها در این زمینه است.
اجرای این کنوانسیون از ۴ آوریل ۱۹۴۷ آغاز و سازمان بینالمللی هواپیمایی کشوری به طور رسمی راهاندازی شد. در مقدمه کنوانسیون شیکاگو آمده دولتهای امضاکننده، بر سر اصول و تدابیری مشخص با هدف تضمین ایمنی هوانوردی غیرنظامی برپایه فرصتهای برابر توافق کردهاند.
در ماده ۴۴ از فصل هفتم کنوانسیون شیکاگو نیز مطرح شده دولتهای امضاکننده موظف به تضمین ایمنی هوانوردی غیرنظامی در سراسر جهان هستند و باید نیازهای جهانیان را به حملونقل هوایی ایمن، منظم، مقرون به صرفه و اقتصادی برآورده کنند. همچنین براساس این ماده، حق تمام دولتهای امضاکننده در راهاندازی و بکارگیری شرکتهای هواپیمایی باید به رسمیت شناخته شود، بین کشورهای امضاکننده نباید تبعیض اعمال شود و ایمنی پرواز در ناوبری هوایی بینالمللی تشویق شود.
در ضمیمه ۶ کنوانسیون بینالمللی هواپیمایی کشوری تاکید شده به منظور ایجاد بالاترین سطح ایمنی و بهینگی، کاربری هواپیمایی کشوری بینالمللی باید تا جای ممکن یکنواخت و استاندارد شده باشد. بنابراین سازمانی که از روز تشکیل تا امروز و با گذشت ۷۲ سال تنها به ارتباطات بینالمللی دولتها با هدف حفظ استانداردها و ایمنی تاکید میکرده، چطور کشوری همچون امریکا بهراحتی دستورالعملهای آن را نقض کرده و صنعت هوانوردی غیرنظامی ایران را تهدید و تحریم کرده بود؟
امریکا با تحریم هوانوردی غیرنظامی ایران، معاهده کنوانسیون شیکاگو را که خود از امضاکنندگان آن بوده نقض کرده است. این کشور صنعت هوانوردی ما را تحریم و آشکارا یک سند معتبر را نادیدیه گرفته است. چرا مسئولان منتظر ماندند تا همان کسی که ناقض بوده، با منت بگوید تحریم علیه ایران را لغو میکنم، مشروط به اینکه این شود و آن شود.
با اینکه دولت با تدبیر و بینش خاص و ناشی از یک عزم ملی، برنامه جامع اقدام مشترک را به سرانجام رساند تا بهانهای نباشد، دوباره برخی دستاندرکاران صدای نقض را فریاد میزنند. دلیل این فریاد، سکوت در طول سالهای پس از انقلاب اسلامی، در مقابل ظلم روشن نقض یک پروتکل بینالمللی ۷۲ ساله بوده است.
مشخص نیست مسئولان صنعت هوانوردی این مسائل را میدانند یا نه اماای کاش به جای میلیاردها دلار هزینه سرمایهگذاری در ساخت هواپیما، فقط یکدرصد آن پول را به یک وکیل خبره میپرداختند تا در دادگاه بینالمللی لاهه طرح دعوا میکرد و با مستندات موجود، میتوانست ایالات متحده را محکوم کند که آشکارا نقضکننده حقوق بشر در موضوع هوانوردی غیرنظامی درباره ایران بوده است. پس از آن میتوانستند به جای قرارداد با کمپانی آنتونف، با شرکتهای اروپایی یا دیگر شرکتها همچون بمباردیر و... و حتی شرکت فوکر، قرارداد انتقال خط مونتاژ منعقد کنند که ارزش سرمایهگذاری در بلندمدت را داشته باشد.
اجرای این کنوانسیون از ۴ آوریل ۱۹۴۷ آغاز و سازمان بینالمللی هواپیمایی کشوری به طور رسمی راهاندازی شد. در مقدمه کنوانسیون شیکاگو آمده دولتهای امضاکننده، بر سر اصول و تدابیری مشخص با هدف تضمین ایمنی هوانوردی غیرنظامی برپایه فرصتهای برابر توافق کردهاند.
در ماده ۴۴ از فصل هفتم کنوانسیون شیکاگو نیز مطرح شده دولتهای امضاکننده موظف به تضمین ایمنی هوانوردی غیرنظامی در سراسر جهان هستند و باید نیازهای جهانیان را به حملونقل هوایی ایمن، منظم، مقرون به صرفه و اقتصادی برآورده کنند. همچنین براساس این ماده، حق تمام دولتهای امضاکننده در راهاندازی و بکارگیری شرکتهای هواپیمایی باید به رسمیت شناخته شود، بین کشورهای امضاکننده نباید تبعیض اعمال شود و ایمنی پرواز در ناوبری هوایی بینالمللی تشویق شود.
در ضمیمه ۶ کنوانسیون بینالمللی هواپیمایی کشوری تاکید شده به منظور ایجاد بالاترین سطح ایمنی و بهینگی، کاربری هواپیمایی کشوری بینالمللی باید تا جای ممکن یکنواخت و استاندارد شده باشد. بنابراین سازمانی که از روز تشکیل تا امروز و با گذشت ۷۲ سال تنها به ارتباطات بینالمللی دولتها با هدف حفظ استانداردها و ایمنی تاکید میکرده، چطور کشوری همچون امریکا بهراحتی دستورالعملهای آن را نقض کرده و صنعت هوانوردی غیرنظامی ایران را تهدید و تحریم کرده بود؟
امریکا با تحریم هوانوردی غیرنظامی ایران، معاهده کنوانسیون شیکاگو را که خود از امضاکنندگان آن بوده نقض کرده است. این کشور صنعت هوانوردی ما را تحریم و آشکارا یک سند معتبر را نادیدیه گرفته است. چرا مسئولان منتظر ماندند تا همان کسی که ناقض بوده، با منت بگوید تحریم علیه ایران را لغو میکنم، مشروط به اینکه این شود و آن شود.
با اینکه دولت با تدبیر و بینش خاص و ناشی از یک عزم ملی، برنامه جامع اقدام مشترک را به سرانجام رساند تا بهانهای نباشد، دوباره برخی دستاندرکاران صدای نقض را فریاد میزنند. دلیل این فریاد، سکوت در طول سالهای پس از انقلاب اسلامی، در مقابل ظلم روشن نقض یک پروتکل بینالمللی ۷۲ ساله بوده است.
مشخص نیست مسئولان صنعت هوانوردی این مسائل را میدانند یا نه اماای کاش به جای میلیاردها دلار هزینه سرمایهگذاری در ساخت هواپیما، فقط یکدرصد آن پول را به یک وکیل خبره میپرداختند تا در دادگاه بینالمللی لاهه طرح دعوا میکرد و با مستندات موجود، میتوانست ایالات متحده را محکوم کند که آشکارا نقضکننده حقوق بشر در موضوع هوانوردی غیرنظامی درباره ایران بوده است. پس از آن میتوانستند به جای قرارداد با کمپانی آنتونف، با شرکتهای اروپایی یا دیگر شرکتها همچون بمباردیر و... و حتی شرکت فوکر، قرارداد انتقال خط مونتاژ منعقد کنند که ارزش سرمایهگذاری در بلندمدت را داشته باشد.