به مراکز آمارمان اعتنا نمی کنیم، خودمان آمار خلق می کنیم!
وبلاگ تین نیوز، مسعود مهاجر | رییس انجمن صنایع نساجی به دولت هشدار داده است که تصمیم دولت در زمینه ممنوعیت ورود کالای مشابه تولید داخلی، منجر به افزایش میزان قاچاق محصولات نساجی به کشور خواهد شد که به زعم ایشان سر به ۷ میلیارد دلار در سال می زند! این آمار را ایشان از کجا آورده اند، هم معلوم نیست! درست مانند همه آن اقلامی هم که وقتی از سوی ستاد مبارزه با قاچاق و ارز و طلا هم منتشر می شود هیچ پایه ای ندارد. فقط ظن ظاهرا مقرون به واقعیتی است که به ذهن آقایان می آید و زیانی نمی بینند که یافته های ذهنی خودشان را با دیگران به شراکت بگذارند!
در این که سهم قاچاق در اقتصادمان بسیار بالاتر از سایر کشورهاست تردیدی نیست. در این که تقریبا بخش عمده نیازهای خارجی مان از طریق قاچاق تامین می شود، جای حاشا وجود ندارد. در این که نهادهای مقابله با قاچاق در کار خود در مانده اند محل مناقشه نیست. چگونه می شود قبول کرد که همه چشم ها باز باشد و همه گوش ها شنوا، اما جلوی چشم همه ما و صد البته جلوی چشم همان نیروهای بازدارنده قاچاق، معامله روی کالاهای قاچاق ادامه داشته باشد و کسی جلودارش نشود؟ اکنون حتی قفسه فروشگاه های وابسته به تعاونی های دولتی هم پر ازکالاهایی است که منشاء هیچکدامشان مشخص نیست. بخش بزرگی از گوشی هایی
که در بازار فروخته می شود از منابع قاچاق می آید و بخش بزرگی از سفرهایی که به مناطق آزاد تجاری و سیاحتی انجام می پذیرد، به قصد آوردن کالاهای خارجی سازمان دهی می شود. ما می خواستیم از کیش جایی برای تفریح و سیاحت بسازیم آن هم برای ثروتمندان و شیخ های منطقه، اما بازاری درست کرده ایم که مشتریانش اهالی خود کشورمان هستند و بخش عمده کالاهایش هم اگر به صورت قاچاق نیامده باشد، بابت آوردنشان عوارضی به دولت نپرداخته اند.
گمرک به تنهایی رقم درشتی بابت قاچاق محصولات نفتی منتشر کرده است. البته بدون آن که منبع اش را اعلام کند، به این باور رسیده است که هر روز ده میلیون لیتر بنزین ازکشور قاچاق می شود به ارزش روزانه ده میلیون دلار، که لابد در ده روز می شود یکصد میلیون دلار و در صد روز می شود یک میلیارد دلار و در پایان سال چیزی در حدود سه و نیم میلیارد دلار! حالا این شمارش ها را چه کسی انجام داده و اطلاعات قاچاق چه طوری به گمرک درز کرده (معمولا قاچاقچیان اطلاعاتی راجع به کار خودشان منتشر نمی کنند) جای طرح سوالی است که برای همیشه بی جواب میماند!
حالا نوبت به رییس انجمن صنایع نساجی رسیده که مانند همه نهادهای مشابه مدعی است همه ناکامی های صنف تقصیر دیگران است و اعضای محترم صنف هیچ ضعفی درکار خودشان ندارند. ایشان با ضرب کردن تعداد ایرانیانی که هر سال به خارج می روند (سالانه ۷ میلیون نفر) و تعداد جامه دان هایی که از منسوجات خارجی پر می کنند (هرکدام یک جامه دان ۲۰ کیلویی) به این نتیجه رسیده اند که هر سال ۷ میلیارد دلار کالای نساجی خارجی به صورت قاچاق به کشور وارد می شود و نگرانند که مبادا تصمیم دولت در زمینه ممنوعیت واردات کالاهای با ساخت مشابه داخلی حجم این قاچاق را بیشتر کند.
البته ایشان از یاد برده اند که هر مسافر ایرانی که به خارج می رود، داخل جامه دانش لوازمی هم برای مصرف خودش دارد و لخت نمی رود و لخت هم برنمی گردد. ضمنا اگر لباسی هم برای خودش در مقصد خریده باشد به تعریف هیچ قانونی، کالای قاچاق به شمار نمی آید که عزایش را بگیریم و تهدیدی برای خودمان بشناسیم. مشکل بسیار ساده تر ما که هیچ وقت نه خودمان می بینیم و نه همین نهاد صنفی اهالی نساجی، این است که کالاهای نساجی خودمان به دو دلیل (یا عدم کیفیت مناسب و مشتری پسند و یا گرانی بیش از اندازه) متاسفانه راهی جز اتکا به مشتری داخلی ندارند و به همین خاطر هم هست که وقتی مشتری داخلی به سمت
بازارهای خارجی کشیده می شود نگران می شوند و خواب راحت از چشمانشان می پرد! وگرنه تولیدکننده ای که به کیفیت کالایش اطمینان دارد و در اندیشه متعادل کردن قیمت تمام شده هم هست، هیچ وقت نه از ورود کالای قاچاق دچار افسردگی می شود و نه از رشد واردات کالای غیر قاچاق.
در تجارت جهانی فعلا همه کشورها به این سمت روانند که مرزها را بردارند و تعرفه ها را هم تعدیل کنند تا همه کالاها درهمه سطح جهان به روانی مبادله شوند. شرط اصلی موفقیت در این بازار به قول معروف بی در و پیکر هم، این است که کالای خوبی تولید کنیم که اگر در محل تولید مشتری نداشته باشد در صد کشور دیگر دنیا بشود برای آن بازارسازی کرد و فروخت، چه قاچاق در آن کشور آزاد باشد چه ممنوع!