راهی غیر از آزادسازی نرخ بلیت هواپیما برای ارتقاء کیفیت نداریم
یکی از زیرساختهای توسعه صنعت، آزادسازی نرخها است که متأسفانه در طول 3 سال اول برنامه اقدامات مؤثری در این باره انجام نشد، اما در 2 سال اخیر دولت به متنوعسازی اقدام کرد و تا پایان برنامه پنجم (اسفند 94) آزادسازی اجرایی میشود. این روندی است که سیستم حمل و نقل هوایی دنیا هم طی کرده است و ما هم هیچ راهی نداریم غیر از این که آزادسازی نرخها را اجرا کنیم.
آزادسازی نرخهای خدمات حمل و نقل هوایی زیرساختهای ویژه خود را میطلبد، ضمن این که آزادسازی به معنای افزایش قیمت و گران شدن نرخ بلیت نیست.
یکی از زیرساختهای اساسی آزادسازی نرخها، شبکه مناسب توزیع بلیت است؛ در این راستا شرکتهای هواپیمایی شبکه مناسب توزیع بلیت را نسبت به گذشته برای خود تهیه کردهاند و اغلب ایرلاینها هم به این شبکه مجهز شدهاند.
موضوع دیگر قابل توجه در این باره، شکل نرخگذاری است؛ شرکتهای هواپیمایی باید توانایی لازم را در خود ایجاد کنند تا بتوانند نرخهای متنوع را در مسیرها و شبکه پروازی خود اعمال کنند.
با تحقق این دو هدف، مؤلفه آزادسازی نرخها به بهترین نحو انجام خواهد شد؛ سازمان هواپیمایی کشوری به عنوان حاکمیت صنعت تلاش میکند دسترسی ایرلاینها به این دو مؤلفه صنعت، تسهیل شود.با اجرای آزادسازی، درآمد شرکتها قابل کنترل خواهد بود، مسافر حق انتخاب دارد و میتواند زمان و نرخ پرواز و خدمات دریافتی را تعیین کند.
مهمترین مسأله در آزادسازی این است که همزمان با اجرای این قانون، رقابت بین شرکتهای هواپیمایی افزایش مییابد و در سایه رقابت است که کیفیت ارتقا مییابد، بنابراین آزادسازی نرخها به ارتقای خدمات میانجامد.
به هر حال صنعت حمل و نقل هوایی صنعت گرانی است و توسعه آن بسیار هزینهبر است و خیلی کشورها توان پرداخت هزینههای سنگین این صنعت را ندارند.