تدوین راهبرد ایرلاین؛ مقدم بر انتخاب نوع هواپیما
وبلاگ تین نیوز، آرمان بیات | یک شرکت هواپیمایی بخش خصوصی در زمینه انتخاب کارشناسی نوع هواپیما، پیش از هر اقدامی بایدmission و vision خود را در قالب یک راهبرد بلندمدت و همراه با برنامه کوتاه و میانمدت برای تحقق اهداف، تدوین کند و باید توجه داشته باشد که حملونقل هوایی نسبت به شرایط سیاسی و اجتماعی کشور چه میخواهد.
سپس باید با توجه به مولفههای متغیر در اقتصاد و گاهی سیاست خارجی و ملی کشور، برنامهریزی کند که کاری سخت خواهد بود. حال ایرلاین باید وارد فضای مطالعه و تحقیق شود و سازمان شرکت هواپیمایی را در همه بخشها بررسی کند. در شرایط پساتحریم مسئله تحقیق و توسعه باید جدی گرفته شود و ایرلاین باید به این درک برسد که حملونقل هوایی یعنی مطالعه، تحقیق و برنامه تا ایرلاین نسبت به نیاز خود آگاه شده و آگاهانه سراغ انتخاب نوع هواپیما رود. از طرفی دستگاه حاکمیت هم نگاه خود را دارد که این مسئله، آزادی ایرلاین را در انتخاب هواپیما محدودتر میکند.
در شرایط فعلی و با توجه به متوسط زمان پرواز کل کشور (۱ ساعت و ۲۷ دقیقه) به طور قطع نیاز به هواپیماهای برد کوتاه در کشور احساس میشود. از سوی دیگر با توجه به نبود تمرکز اقتصادی گردشگری یکپارچه در مقاصد داخلی، نیاز به ناوگان تا سقف ۱۰۰ و ۱۲۰صندلی خواهیم داشت. در این شرایط، هزینه تمامشده عملیاتی، هزینه نگهداری و تعمیرات، عمر بازرسی، بازبینی و تعویض قطعات، منابع پشتیبانی یدکی، موتور و مستندات، مصرف سوخت، نوع موتور و منابع پشتیبانی فنی موتور، میتواند از جمله معیارهای خرید هواپیما برای ایرلاینها باشد.
همانطور که گفته شد، شرکت هواپیمایی نیازمند چشمانداز و نقشه راه تحقق این هدف است که نوع ناوگان، در این تحقق دارای اهمیت است. در نتیجه با نگاه بینالمللی به مدیریت حملونقل هوایی به این نتیجه میرسیم که باید برای بازار بینالمللی (چه ترانزیت نقطه به نقطه و چه ترانزیت تقاطعی) برنامه داشته باشیم که ایجاد ساختار و تجهیزات با رویکرد جهانی با هدف اخذ صلاحیتهای لازم از نهادهای بینالمللی مرتبط به اندازه نوع هواپیما دارای اهمیت است.
بنابراین شرکت هواپیمایی باید با هدف تاثیرگذاری در بازار بینالملل و ایجاد جامعه هدف و تقاضا به نسبت خدمات، راهبرد بازرگانی خود را در حوزه فروش و خدمات تدوین کند که این راهبرد در انتخاب نوع هواپیما تاثیر مستقیم دارد. این بدان معنی است که شرکت قبل از سرمایهگذاری جدی و ایجاد تعهد برای سازمانهای مسوول و مجموعه، بازار را شناسایی کند تا ضریب اشغال صندلی را بالای نقطه سر به سر رسانده و آن را حفظ کند.
در چنین شرایطی شرکت هواپیمایی نیاز به ناوگان مکمل دارد. انتخاب نوع ناوگان مکمل با رویکرد پروازهای متوسط بینالمللی از اصلیترین نیازهای یک شرکت هواپیمایی در توسعه بازرگانی و اقتصاد ایرلاین است، چراکه تمرکز ۱۰۰ درصدی بر ناوگان کوتاه برد یا منطقهای، در شرایط اقتصادی کشور و شکاف ارزش ریالی و ارزی، برای شرکتهای هواپیمایی قابل توجیه نیست.
برای کاهش این شکاف، ایرلاین دو راه دارد یا بازار بینالملل را با ناوگان و خدمات قابل رقابت جدی بگیرد یا به طور کلی معادله را بر هم بریزد و سراغ ناوگان ارزانقیمت با ظرفیت بالا برود و متناسب شبکه داخلی و بینالمللی با مقاصد خاص را انجام دهد که این رویه در شرایط پس از اجرای ماده ۱۶۱ قانون برنامه پنجم، منجر به شکست خواهد شد.