◄ بایدها و نبایدهای تشکیل دانشگاه جامع هوانوردی / بخش نخست
تین نیوز | "لزوم تشکیل دانشگاه جامع هوانوردی و تربیت نیروی انسانی متخصص مورد نیاز صنعت هوانوردی" موضوعی بود که این هفته در گروه " مدیریت هوانوردی" مورد بحث و بررسی اعضای گروه قرار گرفت.
در ادامه نظر برخی اعضای گروه را در این مورد می خوانید:
یک کارشناس هوانوردی:
چرا هر صنعتی بايد برای خود یک دانشگاه داشته باشد؟ شهردای در سالهای 86 تا 90 ، سازمان بنادر،...همه تخصصی، همه دانشگاه می خواستند.
یوسف عمادی کارشناس مراقبت پرواز:
سوال مهم: آیا باید به تخصص های هوانوردی به دید حرفه نگاه کنیم یا به دید رشته؟
علی ضیایی معاون اداره کل مراقبت پرواز ایران:
چرا نباید دانشگاه اختصاصی داشته باشد؟ در کشورهای دیگر هم آیا اینچنین هست؟ در جواب این سوال هم باید گفت فرقی نمی کند رشته یا حرفه. در دنیا آیا دانشگاه اکسفورد یا Embrary Riddle رشته های تخصصی را در دانشکده های تخصصی خود برای آموزش متخصصان امر آموزش نمی دهند؟
کارشناس هوانوردی:
ایجاد دانشگاه با هزینه های بسیار برای تربیت تعداد محدودی نیروی انسانی قاعدتا کار اقتصادی و حتی دانشی هم نمی باشد. پذیرش دانشجو برای رشته های تخصصی که بازار کار خاص و محدود دارد، سرانجامی جز بلاتکلیفی و صرف هزینه برای خانواده ها و اصراف منابع ملی نتیجه دیگری ندارد.
بهتر نیست دانش کلی توسط مراکز آموزش عالی، وزارت علوم انجام و دوستان متخصص صنعت که اشتیاق استادی دانشگاه را دارند نسبت به برنامه ریزی و طراحی واحدهای آموزشی بدو خدمت، حین خدمت برای تخصص های مختلف مورد نیاز اقدام نمایند؟ بر این اساس و با در نظر گرفتن این موارد، ایجاد دانشگاه تخصصی هزینه سازی و بزرگ شدن ساختار را درپی خواهد داشت.
علی کجباف کارشناس مراقبت پرواز:
یکی از مزایای نظام فنی و حرفه ای جذب سریع فرد به بازار کار است. بنابراین نظام بازار از نظام فنی و حرفه ای استقبال بیشتری می کند تا نظام نظری.
سعید غفاریان کارشناس ارشد مراقبت پرواز:
برخی از تجهیزات و سامانه های هوانوردی هنگام خرید آموزش تخصصی نیز همراه دارند آیا لازم است آموزش و استاد را هم از صاحبان تکنولوژی بخریم؟ آیا کارشناسان ما تخصص لازم برای راهبری سیستم را ندارند؟
کجباف:
تصویر ارایه شده نشان می دهد ایران در جهان سومین کشور به لحاظ آموزش مهندس است پس چرا باز گفته می شود که تخصص لازم را نداریم؟ ضمنا من مطئمن هستم چون کشور روسیه و امریکا جمعیت بیشتری دارند اول و دوم هستند و اگر سرانه بگیریم ایران اول است.
عمادی:
نکته کلیدی همین است. ما هم کارشناس نیاز داریم هم تکنسین. تکنسین به تعداد n. کارشناس به تعداد یک چهارم تکنسین، مربی یا آموزگار یک چهارم کارشناس و ...
البته باید بنا به نیاز این نسبتها کم و زیاد شده و دانشگاه تاسیس شود اما کارخانه تولید کارشناس نشود. بلکه به تناسب نیاز صنعت حتی دوره سه ماهه برگزار و مدرک بدهد. دلیلی وجود ندارد چون اسم دانشگاه را یدک می کشد همه خروجی آن کارشناس، ارشد و دکتر باشد.
یک کارشناس هوانوردی:
در سياست هاي واحد گسترش شوراي عالي وزارت علوم و تحقيقات، آموزش و تربيت نيروي انساني مورد نياز براي صنايع تخصصي و حرفه اي همچون دريا نوردي، هوانوردي و ... بر عهده دانشگاه جامع است چرا که هم باعث کاهش هزينه هاي آموزشي و هم تخصصي شدن مي شود و صنعت درگير آموزش نمي گردد و فقط صنعت مبادرت به جذب نيرو مي کند اين موضوع از سال 84-85 حل شده است. ولي حلقه مفقوده در جاي ديگر است و اين حلقه مفقوده باعث گرديده که آموزش موثر و کار آمد نباشد.
کجباف:
اتفاقا به نظرم آموزش ایران به نسبت خوب است:
نمودار سازمان oecdنشان می دهد که ایران دارای رشد دانشی و مهارتی مناسبی است ولی به نسبت رشد مهارتی و حرفه ای رشد اقتصادی نکرده است بنابراین دغدغه آموزش با وجود آمار بین المللی و درست، به نظرم نادرست است.
به هر حال معتقدم وقتی که آمارها می گویند که رشد مهارتی ایران خوب است لزومی به تشکیل دانشگاه نیست. یکی از نشانه های استدلال این است که بر اساس واقعیت تصمیم بگیریم وقتی آمار یونسکو و oecd می گوید ما زیادی دانش هم داریم پس چرا باید به فکر تاسیس دانشگاه بود؟ چرا کسی که در ایران تعمیر و نگهداری خوانده است به راحتی جذب استرالیا می شود؟ این نشان می دهد که کشورهای دیگر نظام آموزشی اعم از هواپیمایی ایران را قبول دارند. الان سفارت استرالیا در ایران، تعمیر و نگهداری را جز رشته های اعلام کرده که استرالیا می پذیرد.
ضیایی:
به نظر من ما نیاز به دانشکده های تخصصی برای تربیت افراد ماهر داریم. مگر در رشته های تخصصی دیگر مثل کامپیوتر و حتی پزشکی و مهندسی ما فارغ التحصیل بیکار نداریم. وقتی یک مرکز مستقل ایجاد شود آن وقت نیاز به استاندارد سازی دروس احساس می شود.
کجباف:
استاندارد سازی وقتی معنا دارد که چند موسسه وجود داشته باشد کسی برای یک موسسه استاندارد سازی نمی کند. مثلا استاندارد هتل برای چند هتل معنا دارد.
ضیایی:
این همه مراکز آموزشی خلبانی مگر روش استاندارد را دنبال می کنند.
کارشناس هوانوردی:
مگر نمی شود دروس را استاندارد کرد؟ حتما بايد دانشگاهش مستقل باشد تا دروس استاندارد شود؟
ضیایی:
همه جا سلیقه ای عمل می کنند.
کارشناس هوانوردی:
پس استاندارد و قانون وجود دارد اما سليقه مقدم است.
کجباف:
نموداری دیگر از روش استاندارد سازی آموزش در کشورهای افریقای به نقل از سایت ایکائو ارایه می شود:
همان گونه که در تصویر دیده می شود در کشورهای افریقایی استانداردسازی از طریق اتحادیه آموزشگاه ها انجام می شود. بنابراین به عنوان تجربه موفق استانداردسازی، به نظرم بهتر است از طریق ایجاد اتحادیه موسسات آموزشی، خودشان نسبت به استاندارد سازی رفتار خودشان اقدام کنند. این تجربه موفق کشورهای عضو ایکائو است. تصویر بالا از سایت ایکائو دانلود شده و ایکائو از آن به عنوان تجربه موفق یاد می کند.
ضیایی:
وقتی شعار یوروکنترل این است که one sky for europe به این منظور است که تمام قوانین کشورها از هر بعد یکنواخت شود مخصوصا در قسمت آموزش.
کارشناس هوانوردی:
چه تضادی با استاندارد بودن دروس و عدم تشکيل یک دانشگاه وجود دارد؟
ضیایی:
در این چند سال اخیر تجربه ناگواری را در امر آموزش توسط دانشکده صنعت و همینطور دانشکده های هوافضا در امیرکبیر و شریف و حتی موسسات خصوصی آموزشی هوانوردی داشتیم که افرادی را که آموزش دادند در تئوری شاید قوی ولی در عمل توانا نبودند چرا؟
کجباف:
آمار OECD نشان می دهد ما در مهارت هم قوی هستیم مگر این که این آمار را قبول نداشته باشیم.
عمادی:
علت این است که ما خیلی جاها تکنسین لازم داشتیم اما رفتیم کارشناس و کارشناس ارشد تربیت کردیم و گذاشتیم تو آن پست. حالا مشکلات این قضیه یکی یکی میاد روی آب.
کارشناس هوانوردی:
شريف و اميرکبير در تئوری قوی هستند ولی آيا آنها رشته ايمنی زمينی، تعمير و نگهداری دارند؟ آنها هوافضا تربيت می کنند، که موفق بوده اند.
ادامه دارد...
اگر در کشوری صنعت هوانوردی در حد قابل قبولی برسد آنوقت نیاز است برای توسعه آن مراکز آموزژی و پژوهشی کلاسیک نیز تشکیل و تاسیس شود تا بازوئی باشد برای توسعه همه جانبه این صنعت و حرفه، وگر نه هیچکدام این مراکز دانشگاهی محل تامین نیروی متخصص این فن و حرفه نیست، چرا که هر کدام از متخصصین این صنعت و حرفه بر اساس فوانین و مقررات تدوین شده بین المللی مجوز و اجازه نامه خود را از سازمان هواپیمائی کشوری خود دریافت میکنند و نیازی به گذراندن طولانی مدت کلاسهای کلاسیک دانشگاهی را ندارند و اگر هم دوره هائی را هم بگذرانند باز باید معادل آنرا از هواپیمائی کشوری دریافت کنند و این قانون است در تمام کشورها، پس اگر قصد این عزیزان از تاسیس دانشگاه هواپیمائی و یا هوانوردی تربیت گرو پرواز و فنی و کنترولر و غیره باشد، راه به جائی نخواهند برد و هزینه به دانشجو تحمیل میکنند، ولی اگر قصدشان توسعه صنعت هواپیمائی است، در آن صورت بهتر است که نام آنرا از دانشگاه به پژوهشکده تبدیل کنن که نیاز آن در کشور بسیار محسوس و لازم است.