| کد خبر ۵۱۶۱۲
کپی شد
به بهانه سالروز سانحه هوایی زاهدان

◄ عملکرد صحیح خلبان، ناجی " آسمان "

◄ عملکرد صحیح خلبان، ناجی " آسمان "
|

وبلاگ تین نیوز، مهدی ایرانمنش | 20 اردیبهشت ماه سال 1393 یک فروند هواپیمای فوکر 100 متعلق به شرکت هواپیمایی آسمان که ساعت 12:30 ظهر از مشهد به سمت زاهدان حرکت کرده بود با چرخ بسته در فرودگاه زاهدان به زمین نشست.

تیتر رسانه ها خبر از سلامتی کامل مسافران و خدمه پرواز می داد. گویی تلاش کاپیتان محمد تحویلیان و خلبان طالبی در ارائه یک عملکرد صحیح برای فرودی بی خطر به نتیجه رسید و ساعت ها دلهره و اضطراب به شادی و خنده مسافران با اشک شوق همراه شد و همه اذعان دارند ولایت امام رضا به داد دل عاشقان حرمش رسیده است.

اما در صورت عملکرد ناصحیح خدمه پرواز ، این حادثه تبدیل به فاجعه ایی ملی می گردید و بدون شک تعدادی از هموطنان دچار خسارات مالی و جانی جبران ناپذیری می شدند و کشور نیز در بحرانی تازه فرو می رفت.

چند ماه پس از سانحه فوق تمام موج های هیجانی این پرواز تمام شد و کاپیتان تحویلیان و خدمه پرواز با یک لوح ساده و یکی دو عدد سکه مورد کمترین تشویق قرار گرفتند! و پس از چند ماهی رفت و آمد در راهروهای ساختمان عملیات پرواز سازمان هواپیمایی کشوری مجدد به خط پرواز بر میگردند و قضیه تمام شده تلقی می گردد. اما گویی داستان سوانح در ایران ادامه دارد.

در مردادماه همان سال هواپیمای آنتونف 140 در اطراف فرودگاه مهرآباد و در بلوار شیشه مینا سقوط می کند و چنان ضربه طاقت فرسایی بر صنعت هوانوردی کشور وارد میگردد که پیکر نیمه جان صنعت را به کما می برد.

حالا دیگر باز نشدن پی در پی چرخ ها و از دست رفتن موتور هواپیما و عدم رعایت ایمنی عادت صنعت و جزیی از روزمرگی مدیران و کارشناسان و متخصصین شرکت ها و البته خاموشی سازمان هواپیمایی کشوری در قبال حوادث و سوانح رخ داده در کشور شده است.

امروز 365 روز از سانحه زاهدان به خلبانی کاپتان تحویلیان گذشته است و چند ماه دیگر نیز یک سالگی سقوط آنتونف 140. اما نه علت سانحه اعلام شد و نه برگزاری سمینار و نه برپایی میزگردهایی تخصصی جهت توصیه های ایمنی و جلوگیری احتمالی از سوانح هوایی مشابه و کماکان موتورها خاموش می شوند و چرخ ها بر راه بسته خود می روند.

کاپیتان تحویلیان در شرف بازنشستگی قرار گرفته و گویا قرار نیست هیچگاه تجربه گرانبهایش برای کسی بازگو شود و تا یکسالگی سقوط آنتونف هم درگیر و دار آمدن اوکراینی ها جهت اعلام علت سانحه هوایی خواهیم بود و کوله بار سال ها تجربه کاپیتان ایزد پناهی را هم مدفون در خروار ها خاک کرده ایم.

بر اساس آیین نامه بررسی سوانح و حوادث هوایی ایران مصوب 30/05/1390 هیئت وزیران و ماده 2 همین آیین نامه "هدف از بررسی سوانح و حوادث هوایی صرفا پیشگیری از وقوع سوانح مشابه می باشد و منظور از این اقدامات سرزنش و مقصر شناختن افراد نمی باشد". اما از سوی سیاستمداران و مجلس نشینان تنها مقصر شناختن فرد مد نظر بوده و از منظر سازمان هواپیمایی کشوری هم مسکوت گذاشتن پرونده های سوانح و حوادث در اولویت بالا قرار گرفته است. تنها نکته فراموش شده در این میان، پیشگری از وقوع سوانح مشابه است.

در سالروز سانحه هوایی زاهدان امیدواریم حداقل برگزاری گارگاه های آموزشی و بررسی سوانح در کشور به منظور درس گرفتن از آنها به یک فرهنگ ملی تخصصی تبدیل گشته وانتظار می رود سازمان هواپیمایی کشوری نیز در این راه پر فراز و نشیب پیشرو گردیده تا شاید آسمان ایران بیش از بیش ایمن برای فراز و فرود پرنده های کهنه کار خود گردد.

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.

  • امانویل خوزه مورینیو پاسخ

    استفاده از تجارب گرانبها می تواند فتح البابی باشد برای چالشهای فراروی این صنعت به شرطی که دلالان چالش ساز تن به این مهم بدهند جناب ایرانمنش عزیز

  • کارشناس فرودگاهی پاسخ

    با سلام ضمن ا دای احترام به تلاش خلبان و عملکرد صحیح برای فرود بی خطر پرواز مذکور، نباید نقش تامین الزامات ملی و استانداردهای بین المللی در ساختار فیزیکی فرودگاه زاهدان را در کا هش چشمگیر خسا رات جانی و مالی رویداد فوق نادیده گرفت. بررسی سوانح هوایی سال های(۲۰۱۰-۱۹۹۵) در جهان نشان می دهد که خروج ناخواسته از باند درحال حاضر رایج ترین نوع رویداد منجر به سانحه در پروازهای مسافربری است. که هفته ای حداقل دو بار تکرار گردیده و تعداد آن درطی ۲۰ سال گذشته کاهش نیافته و موجب بروز ۲۷% از سوانح هوایی گردیده است. بر اساس تحقیقات بین المللی، با توجه به محدودیت عملکرد چرخ جلو هواپیما(به عقیده سازندگان هواپیما ۱۵ سانتی متر، بیشترین عمقی است که چرخ جلو هواپیما قادر به خروج از آن بدون آسیب دیدگی است) حفظ حریم باند(Runway Strip)، عاری نمودن آن از موانع صلب(غیر شکننده) و تسطیح و زیر سازی عوامل پروازی، در صورت خروج هواپیما از باند می تواند تا ۴۰% از بروز تلفات و جراحت انسانی و خسارت به هواپیما جلوگیری نماید.