سقوط هواپیما، استعفا، وزیر راه و دوربین تلویزیون
وبلاگ تین نیوز | باز هم یک هواپیمای دیگر هنوز به آسمان نرسیده بود که خبر آمد از نفس افتاد و سقوط کرد.
حادثه دلخراشی که سبب خواهد شد بسیاری از سوار شدن هواپیما دوری کنند و لااقل تا سرد شدن داغ این اتفاق حتی فکر تماشای زمین از آسمان را در سرشان هم نداشته باشند. پس از مدتی «موقعیت پیش آمده» خاک می خورد و انسان در شرایطی قرار می دهد که حرفش را به اقتضای موقعیت جدید تنظیم کند. اما هر بار که موقعیت جدید پیش می آید ساز و کار نسبت به گذشته چه قدر تغییر پیدا کرده است؟ شرایط ناوگان هوایی ایران نسبت به اواخر دهه 80 که تکه ای از هواپیمای سقوط کرده در کنار گل سرخی توسط یک عکاس قاب شده بود تا چه اندازه تغییر کرده است که بسیاری از ما - حتی از روی ناچار- جسارت می کنیم و به دل
آسمان می زنیم؟
اینکه بسیاری در انتهای خبر سقوط هواپیمای آنتونف این روزها، از روی ناراحتی و دلشکستگی، وزیر راه و شهرسازی را خطاب قرار می دهند که باید استعفا دهد تمام تغییری است که ما برای ایمن شدن پرواز های مان طلب می کنیم یا اینکه باید مصیبت داستان را جای دیگر جستجو کرد. قاعدتا در چنین شرایطی وزیر دم دستی ترین فردی است که به سانحه موجود است و بسیاری از ترکش های حادثه تلخی که پیش آمده، به او برخورد می کند اما به نظر می رسد حقیقت روی دیگری دارد که در چنین موقعیت هایی رو می گیرد. بی رحمانه ترین تحریم هایی که ظرف سال های گذشته علیه صنعت هوایی ایران اعمال شد ما را ناخواسته در شرایطی
قرار داد که باید یا به طور کلی با پرش درآسمان خداحافظی می کردیم یا راهی انتخاب کنیم و بر اساس آن سختی بکشیم برای اینکه هواپیماهایمان آسمان را فراموش نکنند.
برای این اتفاق نیز بسیاری زحمت کشیدند تا امروز شاهد هواپیمایی باشیم که در دل آسمان برای خودش جا باز کند اما عمق مصیبت یک سقوط آنقدر دلخراش است که از مسیر طی شده نالان باشیم و در پیامی که وزیر راه و شهرسازی چنین حادثه ای را تسلیت گفته بنویسیم: « الان اگر ژاپن بود وزیرشون استعفا میداد. اینجا الان میگن خلبان مقصر بوده. زنده هم نیست که از خودش دفاع کنه...»
مشابه چنین موقعیتی در زندگی شخصی مان نیز به وفور یافت می شود. اینکه تا همه چیز طبیعی است و خلاف میل ما اتفاقی نمی افتد آستانه صبرمان با خوشی دمساز می شود و کمبودها را مشاهده نمی کنیم. کافی است عاملی هر چند کوچک این نظم را بر هم بزند آن وقت است که سریعا ذهن مان را به کار می اندازیم و دنبال مقصر هستیم تا بار گناه را گردن کسی بیاندازیم تا خودمان تبرئه شویم. اتفاقی که به نظر می رسد بار دیگر با پیشامد تلخ سقوط هواپیما در شهر تهران اتفاق افتاده و گمان بر این است که اگر وزیر راه و شهرسازی فاتحانه مقابل دوربین های تلویزیونی حاضر شود و بگوید به دلیل اتفاق پیش آمده از سمت خود
کنار می روم همه چیز درست می شود. سوالی که می ماند آیا با وزیر دیگر و سر کار آمدن او موقعیت تازه تری به وجود می آید و همه چیز برای پیشامد تلخی دیگر از بین می رود؟
دوست من دفاع شما از وزیر محبوبتان ستودنیست اگر من جای ایشان بودم حداقل شرایط استخدام شما را روابط عمومی وزارتخانه محیا می کرد. اما نکته تلخ ماجرا این است که جناب آقای دکتر آخوندی تجربه ای در حوزه راه و ترابری ندارند و متاسفانه در انتخابات خود در این صنعت هم بسیار بد عمل کرد ه اند. اگر طی یکسال حضور ایشان این اولین حادثه به شمار می رفت می توانستیم باز هم فرصت دیگری برای کسب تجربه به ایشان بدهیم اما بعد از اتفاقات ناگوار راه آهن و آمار تلفات شدید جاد ها دیگر نمی دانم چه بگویم. جابجایی زمانی اهمیت می یابد که انتخاب اصلح در کار باشد اگر انتخاب بعدی هم چیزی در حد همین وزیر است ایشان بماند پسندیده تر است حداقل برای اینکه ایشان به اندازه این خونهای ریخته شده طی یکسال تجربه کسب کرده است
اصل مقصر این سانحه دفتر طراحی و ساخت وسایل پرنده سازمان هواپیمایی می باشد. مدیریت بسیار ضعیف این دفتر هیچگونه نظارتی بر این پروژه نداشته است.