|
کد خبر
۱۲۰۷۳۶
کپی شد
حمایت دولتی از ایرلاینها به نفع دولت
تیننیوز| در یادداشتی در رونامه گسترش تجارت میخوانیم: از لحظهای که خلبان اعلام میکند پرواز در وضعیت اضطراری است و برای حفظ ایمنی باید به مهرآباد بازگردد، ۵۰ دقیقه طول میکشد؛ ۵۰ دقیقهای که باتوجه به تکانهای مداوم هواپیما و کموزیاد کردن مداوم ارتفاع، برای مسافران با اضطراب فراوان همراه است.
چند نفر از کیسه مخصوص تهوع هواپیما استفاده میکنند، تعدادی از مسافران از حال میروند و دیگران نیز یا در حال دعا کردن هستند یا در حال روحیه دادن به یکدیگر و سرانجام وقتی خلبان با مهارت روی باند مهرآباد مینشیند، مسافران او را با هلهله و شادی تشویق و خدا را شکر میکنند که پایشان بار دیگر به زمین رسیده است. هرچند متخصصان و کارشناسان هوانوردی با آرامش بیشتری این دقیقهها را سپری میکنند اما نمیتوان از مسافران که آشنایی چندانی با چنین موقعیتها و میزان خطرات آن ندارند، انتظار داشت این لحظات را با دلهره سپری نکنند و این پرسش برایشان پیش نیاید
که چرا تاخیر پیش از پرواز، موقعیتهای اضطراری در طول پرواز و لغو کامل پرواز، در شرکتهای هواپیمایی بخش خصوصی زیاد پیش میآید؟ در حال حاضر مجموع ناوگان هوایی ایران از حدود ۲۶۰ هواپیما تشکیل شده که بنا به اعتراف مسئولان، حدود نیمی از آنها فرسوده و درواقع از رده خارج هستند و بهطور مرتب برای تعمیر از چرخه فعالیت خارج میشوند. ممنوعیت فروش هواپیماهای نو و قطعات هواپیما به ایران و موانع موجود در نقلوانتقال پول به خارج کشور، از مهمترین مشکلات نوسازی ناوگان هوایی کشور در سالهای تحریم بود اما با اجرای برجام، دولت تلاش همهجانبهای را برای
نوسازی ناوگان ملی هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران (هما) آغاز کرد تا این شرکت بهعنوان پرچمدار حملونقل هوایی کشور در بیرون از مرزها، غبار فرسودگی از تن بزداید، اما شرکتهای بخش خصوصی نهتنها در طول سالهای تحریم نتوانستند بهطور مطلوب در مسیر نوسازی گام بردارند بلکه به نظر میرسد هنوز هم موفق نشدهاند از فرصت برجام برای اینکار بهره گیرند.
برخی کارشناسان معتقدند در مسیر نوسازی ناوگان، مشکل اصلی شرکتهای بخش خصوصی، تحریم نبوده بلکه بیپولی و نبود حمایتهای لازم از سوی دولت بوده است. خرید هواپیماهای نو علاوه بر بنیه مالی قوی، نیازمند نظام مالی قدرتمند شرکتهای هواپیمایی است تا بتوانند با درآمدزایی مطلوب از پس بازپرداخت اقساط هواپیما برآیند یا بتوانند توان مالی خود را برای بازپرداخت اقساط به شرکتهای فاینانسکننده اثبات کنند؛ مسئلهای که به نظر میرسد شرکتهای هواپیمایی کشور توان آن را ندارند. مشکلات مالی سالهای اخیر شرکتهای هواپیمایی بر کسی پوشیده نیست.
در حال حاضر حدود ۱۴ شرکت هواپیمایی در کشور فعالیت میکنند که بهجز شرکتهای دولتی ایران ایر و آسمان (که به دلیل واگذاری به سازمان تامین اجتماعی دولتی به شمار میآید) تنها شرکت ماهان در سالهای اخیر توانسته هواپیماهای نو یا دستدوم با شرایط مناسب خریداری کند. با این حال هم این شرکت و هم ۱۱ شرکت دیگر بخش خصوصی و حتی شرکتهای دولتی هما و آسمان، بدهیهای سنگین به شرکت فرودگاهها و شرکت نفت دارند و به نظر میرسد به این سادگیها نتوانند این بدهیها را پرداخت کنند. درحالیکه شرکتهای هواپیمایی مشکلات مالی زیادی دارند و به نظر میرسد نتوانند از پس تامین ناوگان مناسب برآیند و به این ترتیب تاخیر و وضعیت اضطراری پروازها را کاهش دهند، وزیر راه و شهرسازی دولت یازدهم شرط کفایت سرمایه را نیز برای این شرکتها لحاظ کرده است؛ به این معنی که اگر شرکتهای موجود یا شرکتهایی که قرار است راهاندازی شوند، حداقلی از سرمایه را نداشته باشند از ادامه کار یا از گرفتن مجوز فعالیت منع میشوند. اگرچه باتوجه به هزینهبر بودن حملونقل هوایی، این مسئله ایده مناسبی به نظر میآید اما در کنار این مسئله نباید فراموش کنیم که در نبود شرکتهای هواپیمایی قدرتمند، فرودگاههای کشور نیز رشد نخواهند کرد. مسئولان صنعت فرودگاهی میگویند تا شرکتهای هواپیمایی قدرتمندی در کشور وجود نداشته باشند که بتوانند بهطور مطلوب مسافر جذب کنند فرودگاههای کشور رشد نخواهند کرد و ایران از رقابت در این عرصه با کشورهای منطقه بازخواهد ماند. بنابراین به نظر میرسد اگرچه دولت شرط کفایت مالی را برای شرکتهای هواپیمایی گذاشته، اما با توجه به تاثیر فعالیت این شرکتها در رشد صنعت فرودگاهی، لازم است از هر مسیری که میتواند به حمایت مالی از شرکتهای هواپیمایی پرداخته و آنها را در مسیر توسعه و نوسازی ناوگان، یاری رساند. مسئولان سازمان هواپیمایی میگویند به چند شرکت هواپیمایی جدید نیز مجوز تاسیس دادهاند. گذشته از اینکه این شرکتها کفایت مالی مدنظر وزیر راه و شهرسازی را داشتهاند یا نه، مهم این است که بدانیم این شرکتها قرار است با چه ناوگانی وارد حوزه حملونقل هوایی کشور شوند؛ آیا قرار است شرکتهای جدید هم با هواپیماهای دستدوم که بهطور مداوم پروازها را با مشکل مواجه میکنند پرواز داشته باشند یا مسئولان به این هم توجه دارند که برای رشد همهجانبه حملونقل هوایی، باید از هر راهی که میدانند به کمک شرکتهای هواپیمایی بیایند.
اکرم امینی - روزنامهنگار
برخی کارشناسان معتقدند در مسیر نوسازی ناوگان، مشکل اصلی شرکتهای بخش خصوصی، تحریم نبوده بلکه بیپولی و نبود حمایتهای لازم از سوی دولت بوده است. خرید هواپیماهای نو علاوه بر بنیه مالی قوی، نیازمند نظام مالی قدرتمند شرکتهای هواپیمایی است تا بتوانند با درآمدزایی مطلوب از پس بازپرداخت اقساط هواپیما برآیند یا بتوانند توان مالی خود را برای بازپرداخت اقساط به شرکتهای فاینانسکننده اثبات کنند؛ مسئلهای که به نظر میرسد شرکتهای هواپیمایی کشور توان آن را ندارند. مشکلات مالی سالهای اخیر شرکتهای هواپیمایی بر کسی پوشیده نیست.
در حال حاضر حدود ۱۴ شرکت هواپیمایی در کشور فعالیت میکنند که بهجز شرکتهای دولتی ایران ایر و آسمان (که به دلیل واگذاری به سازمان تامین اجتماعی دولتی به شمار میآید) تنها شرکت ماهان در سالهای اخیر توانسته هواپیماهای نو یا دستدوم با شرایط مناسب خریداری کند. با این حال هم این شرکت و هم ۱۱ شرکت دیگر بخش خصوصی و حتی شرکتهای دولتی هما و آسمان، بدهیهای سنگین به شرکت فرودگاهها و شرکت نفت دارند و به نظر میرسد به این سادگیها نتوانند این بدهیها را پرداخت کنند. درحالیکه شرکتهای هواپیمایی مشکلات مالی زیادی دارند و به نظر میرسد نتوانند از پس تامین ناوگان مناسب برآیند و به این ترتیب تاخیر و وضعیت اضطراری پروازها را کاهش دهند، وزیر راه و شهرسازی دولت یازدهم شرط کفایت سرمایه را نیز برای این شرکتها لحاظ کرده است؛ به این معنی که اگر شرکتهای موجود یا شرکتهایی که قرار است راهاندازی شوند، حداقلی از سرمایه را نداشته باشند از ادامه کار یا از گرفتن مجوز فعالیت منع میشوند. اگرچه باتوجه به هزینهبر بودن حملونقل هوایی، این مسئله ایده مناسبی به نظر میآید اما در کنار این مسئله نباید فراموش کنیم که در نبود شرکتهای هواپیمایی قدرتمند، فرودگاههای کشور نیز رشد نخواهند کرد. مسئولان صنعت فرودگاهی میگویند تا شرکتهای هواپیمایی قدرتمندی در کشور وجود نداشته باشند که بتوانند بهطور مطلوب مسافر جذب کنند فرودگاههای کشور رشد نخواهند کرد و ایران از رقابت در این عرصه با کشورهای منطقه بازخواهد ماند. بنابراین به نظر میرسد اگرچه دولت شرط کفایت مالی را برای شرکتهای هواپیمایی گذاشته، اما با توجه به تاثیر فعالیت این شرکتها در رشد صنعت فرودگاهی، لازم است از هر مسیری که میتواند به حمایت مالی از شرکتهای هواپیمایی پرداخته و آنها را در مسیر توسعه و نوسازی ناوگان، یاری رساند. مسئولان سازمان هواپیمایی میگویند به چند شرکت هواپیمایی جدید نیز مجوز تاسیس دادهاند. گذشته از اینکه این شرکتها کفایت مالی مدنظر وزیر راه و شهرسازی را داشتهاند یا نه، مهم این است که بدانیم این شرکتها قرار است با چه ناوگانی وارد حوزه حملونقل هوایی کشور شوند؛ آیا قرار است شرکتهای جدید هم با هواپیماهای دستدوم که بهطور مداوم پروازها را با مشکل مواجه میکنند پرواز داشته باشند یا مسئولان به این هم توجه دارند که برای رشد همهجانبه حملونقل هوایی، باید از هر راهی که میدانند به کمک شرکتهای هواپیمایی بیایند.
اکرم امینی - روزنامهنگار