|
کد خبر
۱۱۹۰۶۳
کپی شد
فجر مهرآباد در آینه خاطرات / ۱۳ بهمن ۱۳۵۷
تیننیوز| مهدی عبداله زاده- روز شمار انقلاب؛ 13 بهمن 1357، كوچههای اطراف مدرسه علوی مملو از جمعيت مشتاق به ديدار امام شده است. امام خمینی در جمع روحانیون٬ رژیم سلطنتی را از اول خلاف عقل میداند و بیان میکند که هر ملتی باید خودش سرنوشت خودش را تعیین کند. بختيار نیز در واكنش به استقبال عمومي مردم از ورود امام، پيدرپي با انجام مصاحبه و صحبت در مورد برنامههای آتی خويش سعی در عادی جلوهدادن اوضاع دارد. از سویی دانشجویان ایرانی مقیم آمریکا علیه مداخله آمریکاییها در امور داخلی ایران، در برابر کاخ سفید تظاهرات می کنند.
به گزارش تیننیوز به نقل از روابطعمومی شرکت فرودگاهها و ناوبری هوایی ایران بخش ویژهای را با عنوان "فجر مهرآباد در آینه خاطرات" در نظر گرفته است تا خاطرات همکاران قدیمی از حال و هوای فرودگاه مهرآباد در زمان ورود امام خمینی (ره) را منتشر کند. نور اعظم برسوزیان یکی دیگر از کارکنان مهرآباد است که زمان ورود امام در فرودگاه حاضر بود. وی در آن زمان در واحد حفاظت فرودگاه مشغول به کار بود. وی اکنون در کانون بازنشستگان شرکت فرودگاهها و ناوبری هوایی ایران مشغول به همکاری است.
کاش مثل آن زمان همبسته و متحد باشیم
وی در مورد جو آن زمان مهرآباد چنین میگوید:«در روزهای آخر منتهی به ورود حضرت امام تعداد زیادی تانک به فرودگاه آورده شده بود و پروازها به طور مداوم توسط دولت کنسل میشد و جو فرودگاه امنیتی شده بود. بسیاری از کارکنان در اعتصاب بودند.»
این پیشکسوت صنعت هوانوردی لحظات ورود امام را چنین شرح میدهد: «روزی که امام آمد یکشنبه بود و ما کارکنان واحد حفاظت فرودگاه به دلیل حساسیت وظایفمان در فرودگاه حضور داشتیم. جمعیت بسیار زیادی برای پیشواز امام آمده بودند و جای تکان خوردن نبود و راههای اطراف فرودگاه همه از شدت ازدحام بسته شده بود. هیجان و نگرانی توامان موج میزد. برای انجام وظیفه در باند مستقر شده بودیم و مراقب بودیم تا از هجوم مردم جلوگیری کنیم.»
دیدن امام از نزدیک یکی از افتخارات محسوب میشود. برسوزیان نیز با گذشت این همه سال هنوز هم دیدن امام(ره) از نزدیک را با هیجان تعریف میکند:«همانطور که گفتم در باند مستقر بودیم و برای همین توانستم امام را از نزدیک ببینم. من و بقیه از خوشحالی نمیدانستیم که چه کار کنیم، تازه از طرفی هم باید نظم را حفظ میکردیم.»
وی ادامه میدهد:«تا قبل از ورود امام اوضاع در کنترل بود اما با نشستن هواپیما و پیاده شدن ایشان دیگر نمیشد جلوی مردم مشتاق را گرفت و تعداد زیادی از نیرویهای شهربانی که به امام علاقهمند بودند با ایجاد یک زنجیره به دور امام از فشار جمعیت و آسیب احتمالی به ایشان جلوگیری و ایشان را به سمت ترمینال هدایت کردند.»
وقتی از او میپرسم که پس از ورود امام و پیروزی انقلاب چه تحولی در محیط کار به وجود آمد با یک شوق خاصی میگوید: «وقتی اعتصابها شکسته شد به سر کار بازگشتیم در محیط کار جو بسیار صمیمیای ایجاد شده بود و همه مانند برادر و خواهر در کنار هم کار میکردیم. حال و هوای متفاوتی بود و همه به دنبال خدمت کردن بودیم.» و با حسرت ادامه میدهد: « کاش امروز هم با همان همبستگی و اتحادی که در آغاز انقلاب وجود داشت کارها را انجام دهیم.»
کاش مثل آن زمان همبسته و متحد باشیم
وی در مورد جو آن زمان مهرآباد چنین میگوید:«در روزهای آخر منتهی به ورود حضرت امام تعداد زیادی تانک به فرودگاه آورده شده بود و پروازها به طور مداوم توسط دولت کنسل میشد و جو فرودگاه امنیتی شده بود. بسیاری از کارکنان در اعتصاب بودند.»
این پیشکسوت صنعت هوانوردی لحظات ورود امام را چنین شرح میدهد: «روزی که امام آمد یکشنبه بود و ما کارکنان واحد حفاظت فرودگاه به دلیل حساسیت وظایفمان در فرودگاه حضور داشتیم. جمعیت بسیار زیادی برای پیشواز امام آمده بودند و جای تکان خوردن نبود و راههای اطراف فرودگاه همه از شدت ازدحام بسته شده بود. هیجان و نگرانی توامان موج میزد. برای انجام وظیفه در باند مستقر شده بودیم و مراقب بودیم تا از هجوم مردم جلوگیری کنیم.»
دیدن امام از نزدیک یکی از افتخارات محسوب میشود. برسوزیان نیز با گذشت این همه سال هنوز هم دیدن امام(ره) از نزدیک را با هیجان تعریف میکند:«همانطور که گفتم در باند مستقر بودیم و برای همین توانستم امام را از نزدیک ببینم. من و بقیه از خوشحالی نمیدانستیم که چه کار کنیم، تازه از طرفی هم باید نظم را حفظ میکردیم.»
وی ادامه میدهد:«تا قبل از ورود امام اوضاع در کنترل بود اما با نشستن هواپیما و پیاده شدن ایشان دیگر نمیشد جلوی مردم مشتاق را گرفت و تعداد زیادی از نیرویهای شهربانی که به امام علاقهمند بودند با ایجاد یک زنجیره به دور امام از فشار جمعیت و آسیب احتمالی به ایشان جلوگیری و ایشان را به سمت ترمینال هدایت کردند.»
وقتی از او میپرسم که پس از ورود امام و پیروزی انقلاب چه تحولی در محیط کار به وجود آمد با یک شوق خاصی میگوید: «وقتی اعتصابها شکسته شد به سر کار بازگشتیم در محیط کار جو بسیار صمیمیای ایجاد شده بود و همه مانند برادر و خواهر در کنار هم کار میکردیم. حال و هوای متفاوتی بود و همه به دنبال خدمت کردن بودیم.» و با حسرت ادامه میدهد: « کاش امروز هم با همان همبستگی و اتحادی که در آغاز انقلاب وجود داشت کارها را انجام دهیم.»