۴۰ سال پیش بر فراز ایران با هواپیمای خاموش عکاسی کردم
تیننیوز| فکرش را بکن ۴۰ سال پیش یک عکاس سوئیسی به نام «گئورگ ژرستر» سوار هواپیما میشد و از فراز آسمان تصویرهای زیبایی از ایران ثبت کرد.
رودها و كوهها، ارگ بم، تپههای شنی در حال حركت در بیابانهای وسیع سیستان و بلوچستان... بناهای تاریخی، شوش دانیال نبی (ع)، خط ساحلی چابهار، قلههای سبلان و دماوند، تصویر جادهی ماهان، بم... یا كاروان شتر با سایههای بلندشان در درهی صوغان و...
نمایشگاه عکسهای هوایی گئورگ ژرستر (برفراز ایران با چشمان هما، نگاه به ایران از فراز آسمان) اینروزها در فرهنگسرای نیاوران تا ۱۰ مهر ۹۵ برپابود.
با دیدن این تصویرها مینویسم كه بعضی وقتها عكسها، فقط عكس نیستند، شعرند! بعضی وقتها عكسها فقط عكس نیستند، یك جغرافیای واقعیاند یا یك لحظه از زمین، در یك زمان خاص كه جاودانه شده است.
جزئیات دیدار آخوندی با گئورگ ژرستر
با این نمایشگاه میتوانی۴۰ سال عقب بروی و به ایران ۴۰ سال قبل سفر كنی. گئورگ ژرسترمیگوید: «این عكسها در طول چهار سال گرفته شدهاند. البته بعد از انقلاب این پروژه دیگر ادامه پیدا نكرد.»
او در پاسخ به این سؤال كه كدام عكس را از بین این آثار بیشتر دوست دارید میگوید: «همهی عكسها را دوست دارم، اما عكسی كه از مقبره كوروش گرفتهام برایم عكس دیگری است.»
ژرستر میگوید: «زمان عكاسی این عكسها در اواخر بهار و تابستان بود؛ چون بهخاطر شكوفایی درختان و مزارع میتوانستم رنگهای بیشتری در عكسها داشته باشم و در زمستانها بهخاطر شرایط نامساعد جوی، عكاسی نمیكردم.»
گرفتن این عكسها در آن سالها سختیهای خودش را داشت. ژرستر در مراسم افتتاحیه نمایشگاه گفت: «فضایی نامحدود از شرق تا غرب و از خلیجفارس تا دریای خزر عکاسی شده است و این کار بزرگ، برنامهریزی دقیقی میخواست.
البته جا دارد از همهی کسانی که در آن زمان با من همکاری و برای اجازهی پرواز در آسمان ایران كمكم كردند، تشکر کنم. ما با برنامهریزی دقیق در زمانهای خاص از مناطق مختلف ایران تصویربرداری کردیم و خاطرات شیرین آن روزها را هرگز فراموش نمیکنم.
ما با یک هواپیمای ساده کار را آغاز کردیم. من روی دم هواپیما قرار میگرفتم و عکسها را ثبت میکردم. درطول عکاسی با مشکلات زیادی روبهرو بودم. گاهی دوربین و گاهی لنز دوربین را ازدست میدادم.
همچنین در تمام مدت عکاسی باید با خلبان هواپیما هماهنگ میشدم و با او صحبت میکردم. صدای زیاد موتور این اجازه را به من نمیداد، بههمین دلیل گاهی خلبان مجبور بود موتور هواپیما را خاموش کند و با موتور خاموش برفراز آسمان پرواز میکردیم واین کارخطرهای زیادی داشت.»