وزرای دولت باید تصمیمات جدی بگیرند
وبلاگ تین نیوز | احمد خرم وزیر راه دولت اصلاحات از دولت یازدهم حمایت میكند. اما تاكید دارد كه نباید روش اعتدالگرایی را به اصلاحطلبی گره زد كه شكست یكی معنای شكست آن دیگری هم باشد. او میگوید كه وزرای دولت باید تصمیمات جدی بگیرند و عدم این كار به ضرر روحانی است چرا كه موفقیت او را در انتخابات دور بعدی ریاستجمهوری شاید كاهش دهد.
از انسجام و وحدت اصلاحطلبان برای انتخابات مجلس هم گفت و اینكه ائتلاف دو جریان سنتی اصلاحطلب و اصولگرا امكان پذیر نیست. خرم از اصلاحطلبان خواست تا به موضوعات اجتماعی و اقتصادی هم ورود داشته باشند. در نهایت این عضو اردوگاه اصلاحطلبی تاكید میكند كه اصلاحطلبان نباید در اندیشه كسب اكثریت كرسیهای مجلس باشند بلكه فراكسیونی قدرتمند را داشته باشند. متن كامل گفتوگوی احمد خرم در ادامه آمده است كه میخوانید:
موقعیت فعلی اصلاحطلبان را بعد از روی كار آمدن دولت آقای روحانی چگونه ارزیابی میكنید؟
بهطور طبیعی بعد ازفضای محدودی كه در دولتهای نهم و دهم به وجود آمده بود دردولت یازدهم فضای سیاسی با شعارها و نوع عمل كرد بدنه دولت بازترشده است. دردولت گذشته از روشهای پوپولیستی در برخورد با مسائل سیاسی و اجتماعی و اقتصادی استفاده میشد و این جامعه را با سرخوردگی همراه ساخته بود اما اكنون فضا مقداری بهتر از گذشته شده است.
اگر فضای مبارزات انتخاباتی در سال 92 را درنظر بگیریم به این نتیجه میرسیم كه جامعه و نخبگان جامعه درآن فضا دارای آرامش نبودند درنتیجه بایدگفت درحال حاضر فضای جامعه نسبت به گذشته ملایمتر شده است. همچنین میتوان چنین ادعا كرد كه فضای جامعه نسبت به قبل سیاسیتر شده است اما در حال حاضر با نزدیكتر شدن به انتخابات ممكن است فضا مجدد بار دیگر با موانعی مواجه شود. دولت اگر میخواهد فضای به وجود آمده، پایدار بماند و فعالیتهای سیاسی در قالب مسائل سیاسی رقم بخورد باید تدابیر ویژهای را در این مورد بیندیشد. در مجلس هفتم حدود 150 حوزه انتخابات بدون رقابت
بود و به عبارتی كاندیدای اصلاحطلبی در آن حوزهها وجود نداشت كه رقابتی وجود داشته باشد. به نظر میرسد برخی دراین فكر هستند كه در تعدادی از حوزهها رقابتی میان دو جناح كشور وجود نداشته باشد. واقعیت این است كه باید برای این احتمال فكری صورت بگیرد و اگر مسائلی كه در انتخابات مجلس قبل بود تكرار شود، در نتیجه مردم دیگر شاید اشتیاقی برای شركت در انتخابات نداشته باشند. اگر حضور حداكثری مدنظر است باید ابزار و بستر آن را نیز فراهم كند. ابزار و بستر این حضور حداكثری به وجود رقابت در انتخابات بستگی دارد و وجود رقابت بستگی به آستانه تحمل متصدیان انتخابات و اركان
دیگر كشور دارد اگر میخواهیم كشور به مشكلات دولتهای نهم و دهم كه هنوز پس لرزههای آن وجود داشته و وجود خواهد داشت نیفتد.
اصلاحطلبان چه استراتژیای برای پیروزی درانتخابات پیشرو در نظر دارند؟
اصلاحطلبها باید بتوانند پیروز نسبی انتخابات باشند یعنی به یك اقلیت با كیفیت، با تجربه، مطلع و مدیر بیندیشد و تعداد قابل ملاحظهای از كرسیهای مجلس را نه الزاماً اكثریت كرسی مجلس را در دست داشته باشند تا بتوانند حرف خود را درمجلس به درستی منتقل كنند. انتظار به دست آوردن اكثریت شاید تحقق پیدا كردنی نباشد اما داشتن یك فراكسیون قوی از شخصیتهای بزرگ انقلاب، توان و قدرت استفاده از شعارها و برنامههای مناسب را تسهیل میكند. به عنوان مثال كسی كه حساسیت سیاسی بر وی وجود ندارد و دنیایی از تجربه درطول 36 سال فعالیت اجرایی را با خود دارد، گزینه مناسبی
است و اگر این قبیل افراد كاندیدا شوند،جامعه نمیپذیرد كه حضور در انتخابات نداشته باشند زیرا این افراد چندین بار از مجلس رأی اعتماد گرفتهاند و در مقام اجرایی یا مقام تقنین حضورداشتهاند لذا نمیتوان بهراحتی پذیرفت كه آنها حضوری در انتخابات نداشته باشند.
حصول اجماع میان اصلاحطلبان را چگونه ارزیابی میكنید؟
شورای هماهنگی در میان احزاب اصلاحطلب نقش اساسی است. بالاخره در دو انتخابات اخیر یكی انتخابات ریاستجمهوری و دیگری انتخابات مجلس كه در پیش روی جریان اصلاحات است اجماع از اهمیت ویژهای برخوردار است.
باید پذیرفت كه اصلاحات لیدر دارد و لیدر اصلاحات هم از خرد جمعی استفاده میكند. زیرا عقل و دستاورد فكری این افراد قویتر از تصمیمات یك نفره است. تاثیرگذاری این مورد درانتخابات گذشته بهخوبی خود را نشان داده است. درانتخابات گذشته با مشورتی كه درشورای مشورتی وسایر شوراها صورت گرفت اصلاحطلبان به اجماع رسیدند و همین اجماع موجب برنده شدن آنها شد. اصلاحطلبها اجماع كردند تا به شعار مردم پاسخ دهند. بنده شخصاً به پنج استان برای تبلیغات انتخاباتی سفر كردم بدون اینكه این استانها با یكدیگرارتباطی داشته باشند تمامی این استانها دریافته بودند كه
ائتلاف و اجماع بهترین روش است. هر جا سفر میكردیم شعار مردم این بود «عارف – روحانی ائتلاف –ائتلاف» ائتلاف این دو كاندیدا در حقیقت اجماع اصلاحطلبان بود. به تعبیری باید گفت ائتلافی صورت نگرفت بلكه اجماع صورت گرفت اقدامی كه رئیس دولت اصلاحات دررسیدن اصلاحطلبان به اجماع انجام دادند بسیار مطلوب بود. ایشان درنامهای از آقای عارف خواستند كه از ادامه مبارزه انتخاباتی خود منصرف شوند تا لطمهای به انتخابات وارد نشود و برنده میدان رقابت، اصلاحطلبان باشند. این درخواست از سوی دكتر عارف مورد قبول قرار گرفت. درنتیجه اصولگرایان نتوانستند در
انتخابات پیروزی به دست آورند. هشت سال تجربه تلخ یك دست شدن باعث شد اصلاحطلبان تصمیم خوبی گرفتند تا بتوانند پیروز انتخابات شوند.
شورای مشورتی و شورای هماهنگی چه نقشی در انتخابات آینده خواهند داشت؟
شورای مشورتی شورایی در زمینههای مختلف است و در اقداماتی كه اركان انتخابات اعم از وزارت كشور و هیاتهای نظارت و... انجام میدهند، میتوانند موضعگیری درستی انجام دهند و با كمترین خطا این مواضع اعلام شود. من نظرم این است كه دو طیف باید در عرصه سیاسی حضورداشته باشد. تكحزبی باعث سرخوردگی مردم و احساس عدم رقابت خواهد شد و در عمل نیز باعث گسترش فساد میشود. رقابت با حضور دو جناح اصلی بسیار مفید خواهد بود. اكنون تندروهای جریان اصولگرا درعمل این حرف را میزدند كه اركان قدرت باید تنها دردست اصولگرایان باشد و تمام تلاش خود را در این راستا قرار
دادهاند كه این تفكر نتیجه خوبی برای كشور نخواهد داشت و ضررهای زیادی دارد كه جبران آن مشكل است. این بحث را شورای هماهنگی میتواند با برخوردهای حساب شده و تدابیری كه جناح اصلاحطلب درموضع حذف نكردن جناح دیگر دارد طراحی كند.
كمیته هماهنگی وظیفه هماهنگ كردن طیفهای مختلف اصلاحطلب را دارد. همانطور كه اصولگرایان چند طیف متفاوت هستند از تندرو و معتدل و... در اصلاحطلبان نیز به همین شكل است. من اعتقاد دارم این دو جناح خواستار تداوم چارچوبهای كشور هستند من اعتقاد دارم كه اصلاحطلبی تندروی ندارد و مارك زدن هم به خاطر منافع باندی و گروهی است. در طول 36 سال اخیر دیدهایم زمانی كه قدرت تك جناحی شده است اتفاقاتی به وجود آمده است كه قابل جبران نبوده است و زمانی كه یك جناح حذف شد، قدرت به معنای استفاده از ابزار حفاظتی جای گروه حذف شده را گرفت و جناح مسلط با حذف جناح رقیب دستبه
اقداماتی زده است كه باعث تضعیف شده بود. اگر دقت كنیم اعضای 1+5 در موضعی نسبت به ایران قرارگرفتهاند كه زورگویی كردند و در مقابل ما قلدری كردند چون آنقدر بهانه در دولتهای نهم و دهم به دست غربیها داده شد كه آنها را در موضع برتر و دست بالاتر از ایران قرارداد و دو سال برخوردهای دیپلماتیك سنگین در دولت آقای روحانی باعث شد كه رفتار غرب تعدیل شود. همچنین فسادی كه در تك جناحی در كشور به وجود میآید قابل ارزیابی است و آنچه كشور را دراین وضعیت قرار داد فساد مالی است. ما شاهد بودیم كه یكدست شدن باعث گسترش و تعمیق فساد مالی شد و جامعه بر روی فساد ایجاد شده حساس شد.
لذا مسئولان باید تحمل كنند. مبارزه جز نهاد بشر است. مبارزه نرم همین مبارزه سیاسی است كه در قالب جبهه و طیف و جناح انجام میگیرد. اگر نهادی مبارزات نرم و سیاسی اجتماعی را برنتابد بعد از مدتی زیر سوال میرود. انتخابات در حقیقت شكل برخوردهای اجتماعی و سیاسی است. هر جناح چه جناح حاكم و چه جناح منتقد و معرض باید از امنیتی شدن بطور جد بپرهیزند. تمام اعضای كمیته و شورای مشورتی اصلاحطلبان و شورای هماهنگی اصلاحطلبان را كاملاً میشناسم این افراد دغدغه رشد نظام رادارند همه خواستار تقویت نظام هستند. همه اعضای این نهادها خواهان ایجاد فضای سیاسی در كشور و وجود دو
جناح و تعامل و رقابت دو جناح به یكدیگرند. كشور را پایدار و نظام را تقویت میكند. البته جای سئوال است كه چرا جناح اصولگرا از حاشیه امن برخوردار بوده است؟
آیا ائتلاف اصولگرایان و اصلاحطلبان امری ممكن است؟
ائتلاف اصولگرایان و اصلاحطلبان عقلایی نیست كه دو جناح با یكدیگر ائتلاف كنند. دو جناح باید باهم رقابت كنند؛ رقابتی كه بستر آن فراهم بوده و نهادهای ذیربط به عدالت با همه برخورد كنند. اگر بنا به دلیلی فرد یا جناحی امكان حضور در انتخابات را پیدا نمیكرد به همان دلیل هم فرد یا جناح اصولگرا باید با آن شرایط مواجه میشد كه نشد.
اصلاحطلبان از نظر تئوری در چه وضعیتی نسبت به اصولگرایان قرار دارند؟
به لحاظ نظری و تئوری اصلاحطلبان نسبت به اصولگرایان جلوتر هستند. اگر به جزوه مواضع اصلاحطلبی كه توسط بزرگان در دوره اصلاحات منتشر شد، دقت كنید متوجه خواهید شد كه مطالب خوبی در این جزو وجود دارد. چنین جزوهای كه بیانگر مواضع سیاسی و فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی باشد را اصولگرایان ندارند البته مواضع اصلاحطلبها ایراداتی دارد از جمله اینكه مواضع اجتماعی و اقتصادی اصلاحطلبان اعلام نشده است. باید دقت كرد تلاش در مواضع اقتصادی و اجتماعی پیش نیاز مواضع بعد سیاسی و فرهنگی است. نیاز هر فعالیتی در زمینه سیاسی و فرهنگی فعالیت اقتصادی و اجتماعی است
مثلاً در میان اصلاحطلبان فعالیت اقتصادی همواره یك عیب بوده است و نادر كسی از اصلاحطلبان به دنبال فعالیت اقتصادی بوده است. بنابراین اگر برای هزینههای انتخاباتی یك میلیارد تومان بخواهند، هزینه كنند این مبلغ را به سختی تهیه میكنند ولی برای اصولگرایان مانند آب خوردن فراهم میشود.
تامین هزینه انتخاباتی برای اصلاحطلبان یك مشكل است چون چنین پولی را نمیتوانند جمع كنند این در حالی است كه یكی از كاندیداهای انتخابات ریاستجمهوری سال 92 بالای چهار صد میلیارد تومان هزینه تبلیغاتش شد ولی من از ستاد انتخاباتی آقای روحانی خبر دارم كه بین 6 تا 7 میلیارد تومان هزینه كردند. لذا باید گفت اصلاحطلبان همواره به مواضع سیاسی و فرهنگی میپردازند ولی مواضع اقتصادی و اجتماعی مانیفست مشخصی ندارند و باید كار تئوریك بر روی مواضع اقتصادی و اجتماعی داشته و در این موارد نیز اصلاحطلبان باید اعلام موضع كنند.
چه تفاوت و اشتراكاتی میان اصلاحطلبی و اعتدالگرایی وجود دارد و آیا شكست اعتدال شكست اصلاحات است؟
من فكر میكنم كه اصلاحطلبی یك دیدگاه است و اعتدال یك روش. لذا این دو را نمیتوان با یكدیگر مقایسه كرد. نتیجه انتخابات 92 پیروزی تفكر اصلاحطلبی و روش اعتدالگرایی بود لذا هر دو پیروز شدند و اگر روش اعتدالگرایی شكست بخورد هیچ لطمهای به دیدگاه و تفكر اصلاحطلبی وارد نخواهد شد. این دو پارامتر تا اینجا در موضع پیروزی قرار دارند. اگر به این قضیه واقف شوند كه تعامل با یكدیگر ائتلاف با یكدیگر باعث تصحیح امور و برنده شدن در امور میشود، درنتیجه این تعامل باعث غنای هر دو طرف خواهد شد.
ما نباید بگوییم كه كدام یك از این دو دیدگاه و روش شكستخوردهاند و كدام یك پیروز شدهاند یا پیروزی یا شكست كدام یك باعث شكست دیگری خواهد شد هردوی تفكر اصلاحطلبی و روش اعتدال پیروز شدهاند. در فضای هشت سالهای كه كلی از اموال مردم از میان رفت و فضای غیرقابل پیش بینی و نامطلوبی ایجاد شد و حتی در برخوردهای بینالمللی و سازمانها و مجامع بینالمللی با تقابل رفتارشد و قطعنامههای شورای امنیت را كاغذ پاره قلمداد كردند درنتیجه بر آن فضا فائق آمدن پیروزی است این پیروزی هم برای اصلاحطلبان است و هم پیروزی مشی اعتدال است و این دوهمواره
میتوانند با یكدیگر كار كنند و ائتلاف این دو باعث پیروزی دیدگاه اصلاحطلبی و مشی اعتدالی خواهد شد. این دو درصدد این هستند كه جایگاه بهتری در قدرت پیدا كنند و این جایگاه را هم با تدابیری كه اندیشیده شده دستیافتنی میبیند.
ورود اصلاحطلبان به قدرت تا چه اندازه میتواند به كاهش شكافهای اجتماعی كمك كند؟
منطق مردم منطق عمل است، مردم به فلسفهبافی نگاه نمیكنند و ما نباید اجازه بدهیم شكاف میان مردم به وجود بیاید. مردم اكثراً دریافتند كه در دوران احمدینژاد با برخوردهای عوامگرایانه موضوعاتی را به اشتباه باور كردند. در حال حاضردیدگاه مردم متفاوت از دیدگاه 8 سال پیش است و اعضای دولت و معاونین رئیسجمهور باید به صورت فعال درصحنه باشند و به مردم پاسخگو باشند. مردم پاسخ را بهخوبی متوجه میشوند و درك میكنند. مشكلاتی كه در آن 8 سال برای كشور ایجاد شد، پسلرزههای آن حداقل تا 20 سال مردم را رنج خواهد داد. البته نباید اینگونه فكر كرد كه با
آمدن روحانی یا با رفع تحریمها مساله حل خواهد شد.
عملكرد هشت ساله احمدینژاد را چگونه ارزیا بیمیكنید؟
800 میلیارد دلار درآمد صادرات نفت خام و فرآوردههای نفتی و محصولات پتروشیمی و گاز ایران در طول هشت سال احمدینژاد است. با هر یك درصد آن توانستند هشت هزار كیلومتر اتوبان و با یك درصد دیگر هشت هزار كیلومتر بسازند كلاً ما نیاز به دوازده هزار كیلومتر اتوبان داریم یعنی با ده میلیارد دلار میتوانستیم كل شبكه ارتباطی جاده كشوری را بسازیم. بین هشتاد تا نود سال است كه در این كشور جاده و راهآهن میسازیم هنوز تمام نشده و 100 سال دیگر هم طول خواهد كشید.
تا شبكه جادهای و ریلی تكمیل شود، راهسازی و راه آهن در انتظار یك بودجه یك جا است تا مساله حملونقل حل شود. در دوران اصلاحات با نفت 9 دلار شروع كردیم و كارهای اساسی صورت گرفت مانند راهآهن ۱۰۰۰ كیلومتری بافق به مشهد مثل فرودگاه امام مثل و پروژههای پارس جنوبی اینها همه در دولت ۷ و ۸ راه افتاده بود ولی در دولت احمدینژاد شدت افول پیدا كرد و ضربه مهلك زد؛ بنابراین دولت باید یك بستری برای انضباط دادن به سیاستهای پولی و مالی بپردازد و اصلاح این موارد باید توسط حسن روحانی صورت بگیرد. لذا نباید انتظار زیادی از دولت داشت ۴ سال طول میكشد تا این بسترها و
ابزار فراهم شود و دوباره به سال ۸۴ بازگردیم.
چه انتظاری از آقای روحانی دارید؟
انتظار از آقای روحانی این است كه برای جذب بدنه اجتماعی تصمیم بگیرند. تعداد زیادی از وزرا و معاونین آقای رئیسجمهور تصمیم نمیگیرد و اگر به این منوال بخواهند پیش بروند با ارادتی كه دارم عرض میكنم، اگرآقای روحانی مانند دو سال گذشته كاندیدا شود، انتخابات را از دست خواهد داد. اگر وزیری تصمیمگیر نیست رئیسجمهور و معاون اول باید بهجای وی تصمیمی بگیرند و ابلاغ كنند درحال حاضر بسیاری از پروژهها و برنامههای روی زمین مانده است و با یك تصمیم ظرف یك هفته راه میافتد.
بسیاری از فعالیتها نیازمند منابع دولتی نیست بلکه نیازمند منابع بخش خصوصی است مثلاً نوسازی ناوگان هوایی و ریلی و جادهای نیاز به سرمایهگذاری دولت ندارد بخش خصوصی باید سرمایهگذاری كند به عنوانمثال هر كامیون بالای بیست و پنج سال از دور خارج شود مصرف سوخت آن 50 درصد كاهش مییابد و این تصمیم كه تحول اقتصادی و صرفهجویی عظیم است لذا باید تصمیمگیری محكمتر از دولت قبل باشد. دو سال است طرح موضوع شده و پیگیری شده است، لكن منجر به تصمیم نشده است.
كشور اگر پایداری میخواهد به نكات زیر باید توجه كند: ایجاد و گسترش اعتماد میان حاكمیت و مردم، پرهیز از یكدست شدن قدرت، توزیع قدرت و پرهیز از تمركز قدرت كه عامل فساد است. استقبال از نقد و اعتراض دلسوزانه و اراده و برنامهریزی برای مبارزه با فساد با توجه به گسترش و عمیق شدن فساد توسط طیف تندروی اصولگرایان.