◄ آسمان ایتالیا در بن‌بست اعتراض/ «چهارگانه اعتصابات» صنعت هوانوردی را زمین‌ گیر کرد

همزمانی چهار اعتصاب سراسری و منطقه ای، نه تنها بیش از ۲۰۰ پرواز را به کام لغو کشانده، بلکه سایه سنگین ناامنی شغلی و نارضایتی معیشتی را بر فراز فرودگاه های این کشور گسترانده است.

زلزله در جدول پروازها؛ ۴۰ هزار مسافر در برزخ فرودگاهی

به گزارش تین نیوز، گزارش های میدانی حاکی از آن است که نزدیک به ۴۰ هزار مسافر در پی لغو گسترده پروازهای داخلی و بین المللی سرگردان شده اند. این بحران که از سوی نشریه بین المللی «تراول اند تور ورلد» به عنوان یک چالش پیچیده توصیف شده، ناشی از یک «همزمانی هدفمند» در چهار بخش کلیدی است:

1. اعتصاب ۱۸ ساعته کادر پرواز (خلبانان و مهمانداران) شرکت اقتصادی «ایزی جت».
2. توقف فعالیت کارکنان کنترل ترافیک هوایی فرودگاه ورونا.
3. اعتراضات کارکنان خدمات زمینی در قطب های مهمی چون فرودگاه های کالیاری و لیناته میلان.

سازمان هواپیمایی کشوری ایتالیا (ENAC) در واکنشی اضطراری، تنها دو پنجره زمانی کوتاه (۷ تا ۱۰ صبح و ۱۸ تا ۲۱ شب) را به عنوان «ساعات تضمین شده» اعلام کرده است؛ اقدامی که تنها مسکنی موقت برای جلوگیری از فلج کامل سیستم حمل ونقل هوایی به شمار می رود.

ریشه یابی بحران؛ چرا خلبانان و کارکنان ایتالیایی معترض اند؟

بررسی پیشینه این اعتراضات نشان می دهد که ریشه بحران جاری در ایتالیا فراتر از یک توقف کاری ساده است. تحلیلگران اقتصادی به چند دلیل اصلی برای این تنش های پی درپی اشاره می کنند:

• تورم و قدرت خرید: با افزایش نرخ تورم در حوزه یورو، کارکنان خدمات زمینی و کادر پرواز خواستار اصلاح قراردادهای دستمزد هستند که سال هاست بدون تغییر مانده است.
• شرایط کاری سخت: پس از دوران کرونا، فشار بر بدنه اجرایی فرودگاه ها افزایش یافته، اما تعداد نیروی کار و مزایای شغلی همپای این فشار رشد نکرده است.
• شکست در مذاکرات صنفی: اختلافات دیرینه میان اتحادیه های کارگری و مدیریت شرکت های هواپیمایی بر سر «قراردادهای جمعی کار» اکنون به بن بست رسیده است.

پیشینه و چشم انداز؛ تابستان داغ در انتظار اروپا

ایتالیا در ماه های اخیر بارها شاهد لغو پروازها به دلیل اختلافات صنفی بوده است، اما آنچه بحران فعلی را متمایز می کند، زنجیره ای بودن این اعتراضات است. گزارش ها نشان می دهد که این پایان ماجرا نیست؛ چرا که برای تاریخ ۲۶ ژوئن نیز اعتصاب سراسری دیگری برنامه ریزی شده که تمامی فرودگاه های ایتالیا را در بر خواهد گرفت.

تداوم این وضعیت نه تنها صنعت توریسم ایتالیا را به عنوان موتور محرک اقتصاد این کشور تهدید می کند، بلکه می تواند به یک الگوی اعتراضی در سایر کشورهای اروپایی نیز تبدیل شود.

در حالی که مسافران در میان سالن های انتظار فرودگاه های میلان و ورونا سرگردان اند، پیام اتحادیه های صنفی ایتالیا به دولت و شرکت های هواپیمایی روشن است: بدون اصلاحات ساختاری در دستمزدها و شرایط کاری، «ثبات» به آسمان این کشور باز نخواهد گشت. دوشنبه های سیاه هوانوردی ایتالیا ممکن است به تمام روزهای تابستان سرایت کند، مگر آنکه میز مذاکره جایگزین باندهای خالی فرودگاه شود.