موقعیتهای ترانزیتی را به بهایی کم از دست ندهیم
تین نیوز | جمهوری اسلامی ایران؛ ازجمله كشورهایی است كه به لحاظ قرار گرفتن در موقعیت جغرافیایی بسیار مناسب از مزایای ترانزیتی خوبی بهره مند بوده كه با گسترش شبكه حمل و نقل و ارتباط مطمئن و كارآمد؛ می تواند از این مزایا در راستای افزایش درآمدهای ارزی و ارتقای موقعیت استراتژیك خود در منطقه به نحو مطلوب استفاده كند.
در جنوب ایران خلیج فارس قرار دارد كه كشورهای عمدۀ تولیدكننده نفت جهان را درخود جای داده است. این منطقه به عنوان گلوگاه انرژی جهان محسوب می شود. در شمال ایران نیز دریای خزر قرار دارد كه بهترین پل ارتباطی میان كشورهای ایران، روسیه، قزاقستان، تركمنستان و آذربایجان است كه می تواند نقش مهمی در تجارت میان این كشورها ایفا كند.
از سوی دیگر ایران از غرب و شرق با كشورهای عراق، تركیه، پاكستان و افغانستان همسایه است. به عبارتی می توان گفت ارتباط ایران با ۱۵ كشور جهان از طریق مرزهای آبی و خاكی برقرار می شود و درعین حال نیز ایران به نوبه خود می تواند به عنوان پل ارتباطی میان این كشورها (با یكدیگر وسایر مناطق جهان) ایفای نقش كند.
از طرف دیگر این كشورها جمعیت بزرگی را در خود جای داده و از درآمدهای زیادی نیز برخوردارند كه این عامل نیز به نوبه خود علاوه بر دراختیارداشتن منابع وثروت های ملی خدادادی می تواند به عنوان عامل توسعه ترانزیت وتجارت درمنطقه موثر باشد.
ارتباط كشورهای آسیای میانه با خلیج فارس و همچنین برقراری رابطه تجاری بین شرق آسیا با كشورهای اروپایی از طریق خطوط ریلی بسیار مقرون به صرفه است به نحوی كه بسیاری از این كشورها به دنبال آن هستند تا چنین روابطی را از طریق ایران برقرار كنند.
حسین عاشوری معاون بهره برداری و سیر و حركت شركت راه آهن در همین راستا معتقد است، گسترش ارتباطات در كریدورهای بین المللی و ایجاد كریدورهای جدید حمل و نقلی مهمترین عامل برای افزایش صد در صدی تناژ بار ترانزیت می تواند برای سال های پس از تحریم در كشور باشد، كه سیاست های گسترش كریدورهای بین المللی به خصوص در همسایگی با كشورهای گرجستان و آذربایجان و منطقه آسیای میانه و قفقاز و نیز افزایش فعالیت بندر امیرآباد و پایانه حمل و نقلی اینچه برون از برنامه های راه آهن است كه می تواند منجر به رشد ترانزیت شود.
در دوران تحریم بسیاری از صنایع كشور دچار ركود اقتصادی و به طور كلی كمبود منابع مالی و سرمایه گذاری شدند، وضعیت صنعت ریلی هم از این موضوع مستثنی نبود، ركودی كه صنعت ریلی را با كمبود قطعات مورد نیاز، تجهیزات بروز و نبود ناوگان مناسب مواجه كرد اما این صنعت در كنار سایر صنایع كشور توانست به اقتصاد مقاومتی توجه بیشتری كند و نهایت حمایت را از تولیدات داخلی كرد و خود را در سطح رقابت با كشورهای دنیا قرار داد.
حالا كه توانستیم در این بازه زمانی سهم قابل توجهی را در بازار جهانی آن هم در صنعت مهمی چون ریل از آن خود كنیم، بهتر است فكری هم به حال سهم بار در مقایسه با بخش های مختلف حمل و نقلی دیگر و مهم تر از همه توسعه ترانزیت داشته باشیم.
حال كه دوران سخت تحریم ر پشت سر گذاشته ایم بهتر ست اقداماتی را در جهت جذب صاحبان بار و استفاده كشورهای همسایه از مسیرهای ترانزیتی كشور انجام دهیم .
مدیران ریلی بر این باورند كه برای جذب صاحبان بار به استفاده از مسیرهای ریلی كشور و همچنین ورود بخش خصوصی در جهت ارتقای سهم ترانزیت، باید مشوق هایی را در نظر گرفت.
فراموش نكنیم اگر قرار باشد ما در راه آهن سهم جابجایی بار را از آن خود كنیم و ترانزیت را طبق افق ۱۴۰۴ افزیش دهیم، باید برای ایجاد یك جهش بزرگ در مسیر توسعه گام های اساسی برداریم و برای خروج از این دایره بسته و بن بست، درهای ورودی را برای حضور سرمایه گذاران باز نگه داریم و سهم بازارهای بین المللی را از آن خود كنیم.