صرفهجوییها مقیاس در گردشگری
وبلاگ تین نیوز | وقتی که صرفه جوییها مقیاس زیاد است ما انتظار فشارهایی برای سطح بالاتری از مدیریت داریم. یكی از روندهای جالب توجه در این جا تغییراتی در طول زمان است كه با توسعه گردشگری در یك مقصد خاص رخ میدهد. در مراحل نخستین توسعه به فراهمسازی كالاهای زیرساختی نیاز است كه این امر صرفهجوییهای مقیاس را تجویز میكند، یعنی وقتی كه برای نخستین بار گردشگری در دستور كار قرار میگیرد به مداخله وسیع حكومت نیاز است. وقتی گردشگری تثبیت میشود، صرفهجوییهای مقیاس ضرورت خود را از دست میدهد و مداخله حكومت باید كاهش یابد (تا زمانی كه بحث
آثار خارجی شروع میشود).
همچنین صرفهجوییهای مقیاس احتمالاً به تبیین تغییر فضایی كمك میكند. مقصدهای بسیار كوچك یا توسعه نیافته میتوانند با پیوستن به یكدیگر صرفهجوییهای مقیاس را در بازاریابی محقق سازند. مقصدهای بزرگتر یا بسیار پیشرفته میتوانند صرفهجوییهای مقیاس را بدون چنان تمركزگرایی تحقق بخشند.
فشارهای تمركززدایی باید نشاندهنده ناهمگنی در تقاضا برای فراهمسازی كالاهای عمومی محلی باشد. درك این نكته حایز اهمیت است كه متغیر مهم در این جا نوع كالای عمومی محلی مورد نظر است. ما صرفاً پرسش نمیكنیم كه آیا فعالیت گردشگری خواهان حمایت حكومت است یا نه. تقریباً همهی بازیگران، به منظور افزایش رانت خود، خواهان حمایت حكومت هستند. بلكه پرسش ما درباره شكل كالاهای عمومی محلی است زیرساخت و بازاریابی دو نمونه مهم است. مقصدهایی با ناهمگنی جغرافیایی (سواحل در مقابل پیستهای اسكی) انواع بسیار متفاوتی از زیرساخت را میطلبند. به همین ترتیب،
مقصدهایی كه از بازار گردشگری انبوه پذیرایی میكنند خواهان اشكال قوانین حكومتی ـ در مورد شركتهای چندملیتی، مالیاتها، منطقهبندی و نظایر آن ـ متفاوتتری از مقصدهایی خواهند بود كه پذیرای بازار گردشگری لوكس یا حساس به محیط زیست هستند.
مقصدی كه بخشی از بازار را هدف میگیرد نیز ناهمگنی در تقاضا برای نوع بازاریابی ایجاد خواهد كرد. انتظار است كه هر چه ناهمگنی بیشتر باشد به تمركززدایی بیشتر خواهد انجامید، چون جاهایی كه خواهان كالاهای عمومی متفاوت هستند مداخله متمركز را ناكارآمد خواهند یافت.
عامل اقتصادی مهم تعیینكننده الگوهای مدیریت، صرفهجوییهای مقیاس است. وقتی كه گردشگری جدید یا كوچك است، حكومتهای مركزی اقتدار بیشتری دارند، زیرا آنها احتمالاً بیشتر میتوانند منابع را در مقیاس لازم برای اثرگذاری بر بازار جهانی تولید كنند. آثار خارجی در درون كشورها محدود به نظر میرسد، بنابراین فشار زیادی در جهت سیاستگذاری تهاجمی حكومت مركزی اعمال نمیكنند. معهذا، گاهی حكومت مركزی نقشی فعالتر بازی میكند تا از رقابتهای مخرب اقتصادی یا زیست محیطی در میان مناطق جلوگیری كند، در چنین شرایطی آثار خارجی آنقدر زیاد میشود كه
حكومت را وادار به عمل میكند. به علاوه، در طول زمان الگوهایی ظاهر شدهاند. روند به سوی تمركززدایی و خصوصیسازی آشكار و متداول است. نبود آثار خارجی قوی به همراه افزایش شدت گردشگری به خوبی در این الگو جا میگیرد، زیرا افزایش شدت به این معناست كه صرفهجوییهای مقیاس را میتوان در سطوح پایینتر مدیریت تحقق بخشید. ناهمگنی سلیقهها و اولویتها در مورد كالاهای عمومی محلی انتقال به سوی سطوح پایینتر را ترغیب میكند.