گردشگری؛ محور توسعه اصفهان در برنامه ششم
تین نیوز | مدیركل میراث فرهنگی، صنایعدستی و گردشگری استان اصفهان گفت: 98 منطقه نمونه گردشگری در استان وجود دارد که برای حدود 20 منطقه سرمایهگذار وجود دارد و برای دیگر مناطق نیاز به سرمایهگذار داریم.
اللهیاری با اشاره به اینكه در رویكرد برنامه ششم استان، گردشگری به عنوان محور نخست توسعه درنظر گرفته شده است، ادامه داد: حوزههای صنعت و كشاورزی اشباع شده است و در سالهای اخیر عملکرد نادرست در این حوزهها خسارتهای عظیمی مانند معضلات زیست محیطی و كمبود منابع آب به کشور وارد كرده است. وی با بیان اینکه در دو سال اخیر گردشگری رشد معنیدار و قابل توجهی در استان داشته است، افزود: در سال 1391 ما 67 هزار گردشگر خارجی در اصفهان داشتیم، در سال 92 بیش از 110 هزار گردشگر خارجی و در 9 ماه نخست سال 93 نیز حدود 160 هزار گردشگر خارجی وارد اصفهان شدهاند. مدیركل میراث فرهنگی
استان اصفهان ادامه داد: حضور گردشگران اروپایی نیز در اصفهان افزایش یافته و در حال حاضر گردشگران از کشور آلمان در رتبه نخست حضور در استان اصفهان قرار دارند.
وی تصریح کرد: در شرق و شمال استان، در حوزه گردشگری ظرفیتهای زیادی وجود دارد اما در غرب و جنوب شرایط مطلوب نیست؛ در بحث گردشگری یکی از زیرساختهای اساسی، مساله نیروی انسانی و توسعه نرمافزاری است و بخش خصوصی میتواند در این بخش و در جذب توریست کمک کند.
اللهیاری در ادامه خاطرنشان کرد: بام ایران و مناطق پست كویری با تنوع آب و هوایی در اصفهان وجود دارد. تفاوت دما در نقاط مختلف استان اصفهان حدود 30 درجه است كه نشاندهنده تنوع اقلیمی در این استان است.
اللهیاری با بیان اینكه اصفهان جزو 10 شهر پرجاذبه گردشگری دنیا محسوب میشود، تاکید كرد: اصفهان گزینه پایتخت گردشگری جهان اسلام در سال 2017 است و توسعه گردشگری در استان میتواند به توسعه گردشگری كشور كمك كند.
اللهیاری به بحث گردشگری در شهرستانهای استان اصفهان اشاره و اضافه كرد: در شهرستان خور و بیابانك كه یك اقلیم خشك و كویری دارد، توسعه گردشگری چنان شتابی پیدا كرده كه مدیریت آن سخت شده است.
وی اعجاز گردشگری در مناطقی كه با فقدان منابع مواجه هستند را بسیار موثر و كارگشا دانست و گفت: سازمان میراث فرهنگی تنها میتواند نقش قانونگذاری و نظارتی داشته باشد و باید یك عزم و همكاری عمومی وجود داشته باشد تا فعالیتها بهطور مناسب پیش برود.
فریدون اللهیاری در ادامه با بیان اینكه حساسیت و مطالبهگری نسبت به میراث فرهنگی یك امتیاز است، اظهار كرد: این مطالبهگری از طرف مردم و مسوولان، نشانه وجود پشتوانه برای میراث فرهنگی است. باید بین توسعه شهری و حفظ میراث فرهنگی تعامل و آشتی ایجاد شود.
وی با اشاره به وضعیت كلی میراث فرهنگی استان اظهار كرد: استان اصفهان در حوزه میراث فرهنگی در كشور یك استان ویژه است. بیش از 20 هزار اثر شناختهشده در استان وجود دارد كه از این تعداد حدود 1800 اثر به ثبت ملی رسیدهاند.
اللهیاری با بیان اینكه در سال آینده باید آثار بیشتری به ثبت برسند، گفت: چهار اثر تاریخی شامل چهل ستون، مسجد جامع، میدان نقش جهان و باغ فین به ثبت جهانی رسیدهاند و سه قنات شامل قناتهای شهرهای میمه، وزوان و اردستان در نوبت ثبت جهانی سال 2016 قرار گرفتهاند.
وی با تاكید بر اینكه میتوان اصفهان را پایتخت صنایع دستی ایران دانست، اضافه كرد: 1840 نوع صنایع دستی در دنیا وجود دارد كه از این تعداد 365 مورد در كشور ما و 196 مورد در استان اصفهان وجود دارد. یعنی حدود یك سوم صنایع دستی دنیا در ایران و دو سوم صنایع دستی ایران در اصفهان وجود
دارد.
مدیركل میراث فرهنگی استان اصفهان خاطرنشان کرد: در حوزههای شهرستانی و روستایی باید فعالان و جوانان با مباحث میراث فرهنگی و صنایع دستی آشنایی پیدا کنند تا این صنعت در شهرهای كوچك و روستاها توسعه یابد.
اللهیاری نیاز به مرمت و رسیدگی به آثار تاریخی و میراث فرهنگی در استان اصفهان را عاجل و در عین حال یکی از مشکلات میراث دانست و گفت: 250 پروژه مرمتی تعریف شده و این حوزه توان سازمان را میگیرد. میراث نمیتواند تمام این مرمتها، بازسازیها و نگهداریها را انجام دهد و به کمک مردم و دستگاههای مرتبط نیازمند است.
وی ادامه داد: در شهرستانها از نظر شعاری میراث فرهنگی اهمیت زیادی دارد اما آیا اعتبار قابل توجهی به میراث فرهنگی در شهرستانها اختصاص مییابد؟ وضعیت توزیع اعتبارات در حوزه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری وضعیت آبرومندی ندارد. مدیركل میراث فرهنگی استان اصفهان ادامه داد: مقدار تخصیص اعتبارات در شهرستانها به تعداد آثار، شاخص بودن آثار و عواملی از این دست بستگی دارد.
اللهیاری در پایان خاطر نشان کرد: باید بین توسعه شهری و حفظ میراث فرهنگی تعامل و آشتی ایجاد شود. در این راستا، شوراها میتوانند نقش موثری داشته باشند. همچنین تخریب آثار باستانی و تاریخی به بهانه ساخت مکانهای عام المنفعه نباید صورت پذیرد و شوراها میتوانند در فرهنگسازی در این خصوص موثر باشند.