تعطیلات و آرامشی که در سفرها رنگ باخت
تین نیوز | تعطیلات چند روزه هفته گذشته، تعطیلاتی بود که بیش از پیش نشان داد تا چه میزان تفریح مردم برای مسوولان حایز اهمیت است. البته طبیعی است که وقتی سخن از مسوولان به میان میآید صرفا منظور مسوولان دولت فعلی نیست و دولتهای قبلی نیز هر یک در بخشی از این بیتفاوتی به طرق مختلف سهیم هستند. اینکه گفته میشود در آمارهای بینالمللی، ایران دومین کشور غمگین جهان است، شاید در ظاهر براساس آمارهای کمی، خیلی قابل اثبات نباشد، اما وقتی از این منظر به وضعیت زندگی مردم در ایران بنگریم که در عین فشارهای مختلف اقتصادی که بر آنها وارد میشود و بویژه در یک
دهه اخیر که این فشارهای استرسزا چند برابر شده، محملی برای تخلیه این فشارها و استرسها از طرق راحت و کمهزینه پیش روی خود نمیبینند، اینگونه آمارهای بینالمللی ملموستر به نظر میرسد. مصداق بارزش تعطیلات هفته گذشته بود که سیلی از ترافیک خودروها را راهی جادههای اصلی کشور بویژه محورهای شمالی که از معدود مقاصد تفریحی کمهزینه برای مردم است کرد و موجی از استرس، عصبانیت، ناراحتی و فشار روانی حاصل از ترافیکهای چندین ساعته را در تعطیلاتی پدید آورد که قرار بود موجب آرامش خاطر و تمدد اعصاب و راحتی روان و آسایش مردم شود. اینکه مردم ساعتها در
ترافیکهای جادههای منتهی به شمال کشور ماندند، موضوعی نیست که بتوان آن را صرفا با مرتبط کردن با بیسابقه بودن موج سفرها یا درخواست از مردم برای مدیریت سفر، به فراموشی سپرد یا صورت مساله مربوطه را حل کرد. وقتی از روز دوشنبه گذشته، یعنی یک روز پیش از آغاز تعطیلات رسمی، تا روز یکشنبه (دیروز) که دو روز از پایان تعطیلات سپری شده، محورهای مواصلاتی شمال کشور در تمام مدت، زیر بار ترافیک سنگین بوده، دیگر از کدام مدیریت در سفر میتوان صحبت کرد؟ تقریبا تمام مسافران شمال کشور، چه در زمان رفت و چه در زمان برگشت، دو تا چهار برابر زمان معمول را در ترافیک جادهها
سپری کردند و در چنین شرایطی صحبت از مدیریت زمان سفر بیشتر به یک شوخی شبیه است. ارائه طرحهایی همچون افزایش دورههای تعطیلی، اضافه کردن تعطیلات زمستانی یا تقسیم کردن تعطیلات در طول سال نیز اغلب طرحهایی خام است که حق بدیهی مردم در سفر رفتن در هر زمان را نادیده میگیرد و در غیر این صورت باز هم نمیتواند مانع از ترافیک جادهها شود چراکه طبیعی است اغلب مردم در زمانهای خاصی مثل تعطیلات نوروز یا تعطیلات عید فطر تمایل به سفر دارند. حال بگذریم از این موضوع که حضراتی که تعطیلات عید فطر را به دو روز افزایش دادند اصلا فکر کرده بودند که این تعطیلات را مردم
چگونه باید سپری کنند یا فقط هدفشان پررنگ کردن تعطیلات عید فطر در مقابل سایر اعیاد بود؟! مسوولانی که در تمام دولتهای پس از پایان جنگ، برای توسعه زیرساختهای جادهای کشور تلاش نکردند، اکنون باید پاسخگو باشند. هنوز محورهای مواصلاتی تهران به سمت شمال کشور، همان محورهایی است که بیش از نیم قرن از احداث آن گذشته است. جاده چالوس که به غیر از چند کیلومتر ابتدایی آن از سمت چالوس، تغییری نکرده است و با وجود سپری شدن 18 سال از آغاز ساخت آن، هنوز پیشرفت محسوسی نداشته است. جاده هراز هم وضعی شبیه به جاده چالوس و حتی بدتر از آن دارد و هر دو تقریبا همانند 80 سال پیش هستند. جاده
فیروزکوه در اغلب نقاط تعریض شده، اما دو برابر شدن حجم این جاده، پاسخگوی دهها برابر شدن حجم خودروهای عبوری از آن نیست؛ کمااینکه سایر محورهای مواصلاتی استان تهران به مازندران هم چنین هستند. آزادراه تهران – رشت هم همچون سایر پروژههای افتتاح شده در دولت احمدینژاد، نصفهکاره توسط شخص او و با حضور او افتتاح شد و نقطه اصلی آن که تونل بین منجیل و رودبار است، به امان خود رها شد تا ساعتها از وقت مردم در داخل شهرهای منجیل و رودبار تلف شود و عملا هزینههای صرف شده برای احداث این آزادراه بیفایده بماند. کسانی که در این مسیر سفر کردهاند میدانند
که در زمان تعطیلات، فاصلهای را که در صورت تکمیل آزادراه میتوانستند فقط در 5 دقیقه طی کنند، در مدت زمانی بین یک تا سه ساعت طی میکنند. ضمن اینکه یک آزادراه کوچک چهاربانده به عنوان تنها محور ارتباطی تهران با استانهای گیلان و اردبیل به هیچ وجه پاسخگوی سیل ترددها نیست و نشان از میل شدید مسوولان ساخت این پروژه برای افتتاح آن بدون هیچگونه آینده نگری دارد. وضعیت جادههای شمال کشور، مصداق بارزی، نه فقط از توجه دولتها به محورهای مواصلاتی به سمت مهمترین تفریحگاه مردم تهران و سایر شهرهای مرکزی کشور حکایت میکند، بلکه اهمیت تامین زیرساختهای مناسب برای
تفریح مردم را از منظر مسوولان نشان میدهد؛ اهمیتی که این روزها مشخص شد وجود نداشته؛ چرا که اصولا برخی دوست دارند مردم ایران با تفریح غریبه باشند. از وضع امکانات بین راهی برای سفر، هتلها یا حتی توالتهای عمومی میگذریم که تنها مشقت سفر را برای مردم بیشتر میکند. از آن گذشته، مگر مردمیکه در شهرهای خود میمانند و به شمال کشور نمیروند، چه امکاناتی برای تفریح و شادی دارند؟ وضع تفرجگاههای تهران، از دربند و درکه تا کن و چیتگر، که همه تفرجگاههای قدیمی مردم تهران هستند، به خوبی گویای اوضاع است: ترافیکی که در تعطیلات قفل میشود، جای پارکی که
پیدا نمیشود و اعصابی که از مردم زایل میشود. وضعیت شهربازیها هم که اسف بار است. بزرگترین شهربازی تهران سالها پیش خراب شد و هیچ جایگزینی برایش پیدا نشد و شهربازی پارک ارم هم که باسابقهترین شهربازی پایتخت بود، چند ماه پیش سه دختر جوان را به جرم اینکه میخواستند ساعاتی شاد باشند برای سالها و شاید یک عمر زمینگیر کرد. برگزاری کنسرتهای موسیقی با دهها گیر امنیتی سلیقهای بر مبنای قوانین نانوشته همراه است و باقی تفریحات هم ... بگذاریم و بگذریم. با این اوضاع اقتصادی، اغلب مردم پول ندارند که به سفر خارج بروند و تعطیلات را در کشور خود سپری
میکنند اما برای این مردم چه زیرساختهایی تامین کردهایم؟ مردمیکه برای سفر، نه فقط ترافیک سرسام آور جادهها، بلکه ازدحام سرویسهای بهداشتی اندک بینراهی را هم باید تحمل کنند تا علیرغم همه این کمبودهایی که موجب میشود مردم با اعصابی ناراحت از سفری که قرار بود موجب آرامش خاطرشان شود برگردند، مسوولان یا از افزایش آمار گردشگران در تعطیلات عید فطر سخن بگویند بدون اینکه خودشان نقشی در افزایش این سفرها یا تاثیری در بهبود خدماترسانی به مردم داشته باشند، یا اینکه کاهش تصادفات جادهای را اعلام کنند، بدون آنکه به این موضوع بیندیشند که در
این همه ازدحام و ترافیک خودروها، آیا اصولا میتوان انتظار تصادفی سنگین را داشت؟
و سخن آخر با دولتی است که نام تدبیر و امید به خود گرفته و میتواند گرهگشای این مشکلات باشد. آقای روحانی! مردم به تفریح و آرامش و سفر نیاز دارند تا به آینده «امید» داشته باشند. یک سال گذشت؛ لطفا در سه سال باقیمانده، کمی به فکر تامین زیرساختهای تفریح و گردش و سفر مردم باشید تا دیگر نام مردم ایران در ردههای آخر غمگینترین مردم دنیا نباشد.
اتفاقا این مردم تفریح زیاد دارند: دوردور زدن با بنزین مفت الکی تو خیابونا آنهم ماشین باباجون که معلوم نیست با کدوم رانت تهیه شده(نمونه زنده هرشب به خیابان جردن نیاوران حدفاصل یاسر تا ۳راهی داراباد سعادت آباد و ایران زمین شهرک غرب در تهران بلوار چمران و ستارخان در شیراز میر و نظر در اصفهان گلسار در رشت و…که هر شب همین بساطه) ۲ - متلکپراکنی و ایجاد مزاحمت برای نوامیس مردم در خیابان خصوصا ترک موتور یا ماشین ۳ - قلیونکشی و استعمال کثیفترین مواد مخدر ۴ - انتقال همان فرهنگ افتضاح به فضای مجازی به ویژه فیسبوک(هرزه گردی دروغ فضولی تو کار دیگران ایجاد مزاحمت و پیشنهاد دوستی و اصرار حتی برای زنان شوهردار که اصلا نمیشناسنشون ولگردی فیسبوکی…)
برادر جان، آقا علیرضا این چه فرمایشاتی است که می کنید، توسعه یافتگی در همه جوانب باعثارتقای فرهنگ جامعه می شود، ٣٠ سال مردم را تحت فشار قرار دادید ونتیجه را دیدید، ٣٠ سال قبلی مردم تفریح سالم وناسالم داشتند ولی آخر سرحماسه آفرین شدند و با دست خالی فقط با ایمان به اصلاح اموروتغییر ابتدا صفحه دیکتاتوری سلطنت را در هم پیچیدند و با دست خالی صدام را بدبخت کردند، حالا چند تا جاده و امکانات را چند تا حشره وزوز کنند شما ناراحت نشو، اون بعهده نیروی انتظامی است. شما بروید تحقیق کنید و به امورفرهنگی فکر کنید
من بسیار شرمنده هستم. نمیدونستم افتادن دنبال زن شوهردارو مزاحمت برای بانوان, اوباشگری و اعتیاد و الکلیسم توسعه یافتگیه شرمنده شهرام جان به توسعتون برسید