◄ بحران هرمز چگونه استراتژی سوخت ناوگان هوایی غرب را مختل کرد؟

گزارش های اخیر مجله «تایم» پرده از یک آسیب پذیری استراتژیک در سیستم حمل ونقل هوایی اروپا برمی دارد؛ جایی که پیش از بروز بحران فعلی در تنگه هرمز، بیش از ۴۰ درصد از سوخت جت مورد نیاز قاره سبز از طریق خلیج فارس تأمین می شد. با انسداد این شریان حیاتی لجستیکی، شرکت های هواپیمایی نه تنها با چالش افزایش قیمت سوخت (Fuel Price Hedges) مواجه شده اند، بلکه با بحران فیزیکی در تامین سوخت استاندارد دست به گریبان اند. این وضعیت نشان می دهد که «امنیت انرژی» همچنان پیش شرط اصلی «پایداری زیست محیطی» در صنعت هوانوردی است.

SAF؛ رویای سبز در محاصره قیمت های نجومی

به گزارش سرویس هوایی  تین نیوز،  در حالی که «برقی سازی» و استفاده از انرژی های پاک برای بخش های زمینی تا حدی راهگشا بوده، صنعت هوانوردی همچنان در دسته «صنایع سخت کربن» (Hard-to-Abate) قرار دارد. سوخت های پایدار هوانوردی (SAF) به عنوان تنها گزینه جدی روی میز، با چالش های اقتصادی ویرانگری روبرو هستند:

• شکاف قیمتی: هزینه ی تمام شده ی SAF بین ۱.۵ تا ۲ برابر سوخت های فسیلی معمولی است.

• بی ثباتی قراردادها: در شرایطی که بحران هرمز چشم انداز اقتصادی را غبارآلود کرده، ایرلاین های غربی عملاً توانایی انعقاد «قراردادهای بلندمدت» (Long-term hedging) برای تأمین SAF را از دست داده اند. هیچ شرکت هواپیمایی در شرایط ناپایدار فعلی، ریسک خرید سوختی با این قیمت بالا را نمی پذیرد.

تله ۸۰ درصدی؛ چرا جایگزینی سوخت های فسیلی زمان بر است؟

«ارنی مونیز»، وزیر پیشین انرژی آمریکا، با اشاره به وابستگی ۸۰ درصدی سبد نهایی انرژی جهان به سوخت های فسیلی، هشدار می دهد که جهان هنوز نتوانسته است جایگزینی «ارزان، مقیاس پذیر و کم کربن» برای نفت بیابد. تحلیل های فعلی نشان می دهد که حتی مشوق های مالیاتی دولت های غربی نیز نتوانسته است خلأ ناشی از «کمبود فیزیکی عرضه» و «قیمت غیررقابتی سوخت های سبز» را پر کند.

آنچه امروز در جریان تأمین سوخت هواپیما در اروپا و آمریکا رخ می دهد، زنگ خطری برای تمامی کریدورهای ترانزیتی است. بحران هرمز ثابت کرد که دیجیتالی سازی و کربن زدایی، بدون مدیریت تاب آور زنجیره تأمین (Supply Chain Resilience)، می تواند به سادگی با یک تنش ژئوپلیتیک به بن بست برسد.  این گزارش یک پیام مهم دارد: آینده حمل ونقل نه فقط در دستان مهندسان سوخت های پاک، بلکه در گروی پایداری ژئوپلیتیک مسیرهای انتقال انرژی است.