روستای «خماط» سرزمین اسطورهای
گرمای این روزهای هوا، قطعا زمان خوبی برای سفر به جنوب کشور نیست. با این حال اگر به هر دلیلی راهی خوزستان میشوید، توصیه میکنیم سفر به شوش و دهکده قدیمی «خماط» را از دست ندهید. نام خماط از کلمهای عربی میآید. دهخدا آن را «بریانکننده گوشت» معنی کرده است و بیشتر ساکنان آن عرب زبان هستند. از ترجمه نام این روستا میتوانید بفهمید که چه جای گرم و سوزانی است. خماط ۲۰ کیلومتر از سمت جنوب با اندیمشک و ۴۰ کیلومتر از شوش فاصله دارد، آن هم از سمت شمال. مردم آن کشاورز و باغدار و دامدارند و عدهای از آنها هم با تولید صنایع دستی روزگار
میگذرانند.
دومین اثر جهانی ایران
شاید نام روستا برای خیلی ناآشنا باشد، اما آثار تاریخی اینجا بسیار شهرهاند؛ در نزدیکی روستای خماط آثار تاریخی متعددی وجود دارد که یکی از آنها «معبد زیگورات چغازنبیل» است. این معبد که درست در کنار روستا خودنمایی میکند ۱۳۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بنا شده است. اهل فن تاریخ آن را به دوره عیلامیان منسوب کردهاند و چنانچه نقل شده است یک پادشاه عیلامی به نام «ونتاش گال» دستور ساخت آن را داده است.نمای خارجی معبد از جنس کاشی و آجرهای لعابدار است به رنگهای آبی، سبز و زرین فام. این بنا در هفت طبقه ساخته شده، انگار این عدد هفت در آن ایام نیز قداست
داشته است، البته شاید.
به هر حال معبد آسمانخراشی بوده برای خودش در آن دوره. سازندگان این معبد را وقف خدایان خود کرده بودند، خدایانی که در آن روزگار جزو اعتقادات مردم بودهاند. یک باور جالب که در آن دوره وجود داشته است این بود که خدای آنها از آخرین طبقه زیگورات به آسمان پر میکشد و دیگر روز باز میآید. در یک دیواره از آن، نوشتههایی به زبان عیلامی و اکدی وجود دارد. ما که نمیدانیم و ندانستیم به چه معنی است. این بنا در هفت طبقه ساخته شده است.
زیگورات چغازنبیل پس از تخت جمشید و میدان نقشجهان اصفهان، سومین اثر ثبت شده ایران است که در فهرست آثار جهانی یونسکو وجود دارد، اما انگار نگاه نامهربان بر این اثر ارزشمند سایه افکنده است. چغازنبیل اینک تنها و غریب در یک برهوت مهجور مانده است.
سرزمین اسطورهای
سرزمینی که مکان زایش فرهنگ و تمدن بوده است به غیر از میراث باستانی، جاذبههای معنوی زیادی برای مسافران دارد؛ موسیقی محلی عربی یکی از آنهاست. باید اعتراف کرد موسیقی به طور شگفتانگیزی در میان مردم خماط رواج دارد، بهویژه در جشنها. «چوبیه»، «ربابه»، «عطاب»، «علیلی»، «علونی»، «طبله» و «موال» بخشی از انواع گوناگون و متنوع موسیقی این منطقه به شمار میآیند.
بقعه عباس بن علی برای مردم جایگاه ویژهای دارد، این زیارتگاه یک کیلومتر از جاده چغازنبیل فاصله دارد. اگر رخصتی بود زیارت این بزرگمرد راستین را از دست ندهید. قدم زدن در روستا و آرام گرفتن زیر سایه درختان نخل و انار به یکباره خستگی سفر را از وجود میزداید. به خانهها که نگاه میکنید ۲ بافت ناهمگون را مشاهده خواهید کرد درست مثل بسیاری از روستاهای دیگر، بافت جدید که با مصالح آجر، سیمان و آهن ساخته شدهاند و بافت زیبای قدیمی که دارای سقفهای تخت و پوشیده از چوب و شاخ و برگ درختان هستند.
بوی مطبوع انواع غذاهای محلی مانند «آش توله»، «دبس»، «اکت»، «شعت»، «اچعاب»، «غمیضه» و... هر آدم سیری را وسوسه میکند!
طبیعت شیرین
روستای خماط از طریق شهرهای اندیمشک، دزفول و شوش قابل دسترسی است و تمام جادههای منتهی به این روستا از شهرهایی که گفته شد، آسفالته هستند. گذارتان که به خماط افتاد سری هم به مناطق حفاظتشده دز و کرخه بزنید و چشمانداز مزارع نیشکر هفت تپه و میان آب و پوشش گیاهی متنوع این منطقه را ببینید. خماط جایی است که در آن، نیشکر در کنار درختان اوکالیپتوس روییده و کُنار و زبانگنجشک هم این روستا را زینت دادهاند.
خبر در لینک زیر:
http://www.tweekly.ir/fa/Main/Detail/6492