تاکسی نوشتههای سروش صحت(قسمت سوم)
تیننیوز | سروش صحت از آن آدمهایی است که به یک هنر اکتفا نمیکند. در واقع درستتر این جمله اینطور است که یک شکل هنر به سروش صحت اکتفا نمیکند! او فیلم میسازد، بازی میکند، و مهمتر از همه مینویسد؛ چه فیلمنامه و چه داستانهای کوتاه. شیوهی خاص متنهایش و احساسی که پشت آنهاست باعث میشود تا هر جا که قلم بزند خیلی زود طرفداران خاص خود را پیدا کند.
صحت در روزنامهی اعتماد ستونی داشت که تاکسی نوشتههایش را در آن مینوشت. تاکسی نوشتههایی که به سرعت به یکی از قسمتهای محبوب روزنامه بدل شدند و بعضی از داستانهای آن آنقدر محبوب شدند که در سرتاسر اینترنت دست به دست چرخیدند. اطلاعی از سرنوشت این ستون در روزنامهی اعتماد ندارم، همچنین ایمیل یا آدرسی از سروش صحت پیدا نکردم تا از او برای بازنشر اینترنتی تاکسی نوشتههایش اجازه بگیرم. اما چون تاکسی نوشتهها تقریباً همه جا پیدا میشدند اینطور فکر کردم که لابد صحت خودش اینطور خواسته.
قسمت سوم تاکسی نوشتههای سروش صحت شامل سه متن است. تاکسی نوشتهی اول در مورد راننده تاکسیای است که می خواهد مسافرش را سرحال بیاورد. تاکسی نوشتهی دوم در مورد مردی است که شعرهای سعدی او را به گریه میاندازد. و تاکسی نوشتهی سوم که از این دو جالبتر است در مورد اتفاق خجستهای است که ممکن است سر کوچهی بعدی انتظارمان را بکشد.
چشم بسته
آفتاب ساعت سه ظهر به پس کلهام میخورد و گرمای آفتاب خستهتر و کلافهترم میکرد. کنار خیابان راه میرفتم. هرچند دقیقه یک بار برمیگشتم و به امید اینکه ماشینی رد شود، نگاهی به پشت سرم میکردم، اما هر چقدر گرما و کلافگی بود، ماشین نبود. یکدفعه از دور یک تاکسی نزدیک شد. برای اینکه تاکسی را از دست ندهم و هر جا که میرود ببردم، گفتم: «مستقیم.» تاکسی ایستاد. سوار که شدم، راننده گفت: «مسیرم نبود ولی دیدم درب و داغونی سوارت کردم.» پرسیدم: «مستقیم مسیرتون نبود؟» گفت: «نه، میخواستم دور بزنم.» فکر کردم این حرفها را میزند
که کرایه بیشتری بگیرد. برای همین گفتم: «میخواین نگه دارین پیاده شم.» گفت: «به جای ناز و غمزه یه کلمه بگو خیلی ممنون.» من هم به جای ناز و غمزه یک کلمه گفتم: «خیلی ممنون.» راننده گفت: «چرا درب و داغونی؟» گفتم: «نیستم.» گفت: «هستی، بدجوری هم هستی ولی الان درستت میکنم.» بعد گفت: «میدانی من کجاییام؟» گفتم: کجاییای؟» گفت: «ایرانی، میدونی ایران کجاست؟» حال و حوصله نداشتم و جواب ندادم. خندید و گفت: «میخوای برات یه دهن بخونم؟» و بعد بدون اینکه منتظر جواب باشد، گفت: «هرچند که سپیده دم نیست ولی... سپیده
دم اومد و وقت رفتن، حرفی نداریم ما برای گفتن، هرچی که بوده بین ما تموم شد، اینجا برام نیست دیگه جای موندن...» موقع خواندن فرمان را ول کرد. دو دستش را در هوا تکان می داد، ترسیدم، نگاهش کردم و گفتم: «مواظب فرمون باشید.» دیدم چشمهایش را هم بسته است و میخواند، گفتم: «چشمهاتون را چرا بستین؟» گفت: «آدم وقتی چشمهاش رو میبنده حسهاش بهتر میشه، ندیدین همه خواننده خوبها وقتی میخونن چشمهاشون رو میبندن، آدم وقتی چشمهاش رو ببنده حسهاش بهتر میشه، صداش هم بهتر میشه.» گفتم: «اینجوری که تصادف میکنید.» گفت:
«نه، بعضی وقتها لای چشم را باز میکنم. آدم باید گاهی چشمهاش رو ببنده ولی لای چشمهاش رو باز بذاره.» راننده خندید، من هم خندیدم. بعد سر خیابان پیادهام کرد، دور زد و رفت. چشمهایم را بستم و چند قدم آمدم، بعد لای چشمهایم را باز کردم و دیدم یک تاکسی جلویم ایستاده، سوار شدم و رفتم.
سعدی
مردی که طرف راستم نشسته بود از پنجره بیرون را نگاه میکرد. طرف چپم پسر جوانی بود که با موبایلش ور میرفت. روی صندلی جلو خانم چاقی نشسته بود که از سردی هوا ناراحت بود و داشت به راننده میگفت که سرما خستهاش کرده است. رادیو روشن بود و گوینده رادیو هم از سردی هوا حرف میزد. بعد رادیو یک تصنیف پخش کرد، وسطهای تصنیف مردی که پهلویم نشسته بود به گریه افتاد. اول فکر کردم اشتباه میکنم ولی همان موقع گریه آرام مرد به هقهق بلندی تبدیل شد. زن چاق برگشت و به مرد نگاه کرد: «اِ، چی شده؟» مرد گفت: «هیچی.»
زن چاق چند تا دستمال کاغذی به مرد داد و پرسید: «حالتون خوبه؟» مرد گفت: «این شعر مال سعدیه.» زن گفت: «خب باشه، شعرش که گریه دار نیست.» مرد گفت: «بعضی شبها برای خانمم شعرهای سعدی رو می خوندم، حالا دیگه نمیدونم برای کی شعر بخونم.» زن گفت: «آخی.» راننده رادیو را خاموش کرد. مرد گفت: «نه، روشنش کنید.» راننده رادیو را روشن کرد. همه ساکت شده بودند. کمی جلوتر مرد پیاده شد. زن گفت: «روم نشد بپرسم زنش مرده یا ولش کرده.» راننده گفت: «چه فرقی میکنه؟»
زن گفت: «طفلکی.» جوانی که با موبایل ورمیرفت، گفت: «واقعاً. حالا دیگه برای کی شعرهای سعدی رو بخونه؟»
راننده گفت: «مسخره نکن»، بعد گفت: «باید شبها شعرها رو تنهایی برای خودش بخونه.» زن گفت: «آخه شعر خوندن دل و دماغ میخواد، تنهایی سخته.» راننده گفت: «راست میگین، تنهایی خیلی سخته.» جوان گفت: «نه بابا، به قول خود سعدی تنهایی کجاش سخته؟»
سر کوچه بعدی
رادیوی تاکسی روشن بود و گوینده رادیو میگفت: «باور کنیم که سر هر کدام از کوچههای خیابان زندگیمان اتفاقی جدید انتظار ما را میکشد و از سر هیچ کوچهای بیتوجه رد نشویم، شاید اتفاق خجستهای سر کوچه بعدی منتظر ایستاده باشد.» مردی که عقب تاکسی پهلوی من نشسته بود، گفت: «اتفاق خجسته دیگه چیه؟ تو این برف و یخبندان ما داریم از سرما قندیل میبندیم، این داره از اتفاق خجسته میگه، آخه مگه اتفاق خجسته هم جایی هست؟»
راننده گفت: «بودنش که هست ولی نمیدونم چرا برای ما پیش نمیاد.» مرد پرسید: «مثلاً اگه الان چه جوری بشه برای شما اتفاق خجستهاییه؟» راننده گفت: «من شانزده سالم که بود خاطرخواه دختر همسایهمون شدم، اگه الان بعد از بیست و پنج سال دختر همسایهمون سوار تاکسی بشه که من یه نظر ببینمش این میشه خجستهترین اتفاق دنیا.» همان موقع خانمی که کنار خیابان ایستاده بود، گفت «مستقیم» و روی صندلی جلو کنار راننده نشست. گوینده رادیو هنوز داشت حرف میزد: «امروز پنجشنبه بیست و هفتم دی ماه است و هنوز درختهای شهر ما از برفی که چند روز پیش
باریده سفیدپوش است.»