آینده حملونقل شهری در ۲۰۴۰
تیننیوز| ما اکنون در آیندهای زندگی میکنیم که اجدادمان برای ما ساختهاند. ما از اختراعاتی استفاده میکنیم که در گذشته اختراع شده است اما برخی از این اختراعات زندگی ما را بدتر کرده و منجر به تغییر شرایط شده است. گاهی آرزو میکنیم کاش افراد میدانستند که اختراعات آنها جهان را به چه سمت و سویی میبرد. بنابراین فوریترین چالش ما برای چشمانداز ۲۰۴۰ این است که آیا ما میتوانیم نسبت به گذشتگان مان در اختراعات مان هوشمندتر باشیم و به نتایج آن بیندیشیم؟
فاجعه فضای خالی
اگرچه برای بسیاری از اجداد ما خودروی شخصی، نمادی از آزادی بوده است اما امروز میدانیم که خودروی شخصی تنها وقتی نماد آزادی است که هر فرد فقط یک خودرو داشته باشد. اشغال فضا یکی از مشکلات خودروهای شخصی در شهرهاست. بنابراین هنوز هم خودروی شخصی برای مناطق روستایی که فضای مناسب دارد یک اختراع خوب است اما در مناطق با تراکم بالا یک فاجعه است. مهمترین چالش این است که خودروها فضای زیادی را در شهرها اشغال میکنند. بنابراین شهرها برای افراد جای کمتری دارند. بنابراین خودروها بهترین راهحل برای حملونقل شهری نیستند و تقریبا این موضوع، مورد تأیید اکثر
صاحبنظران است. به طور نسبی شهرها، فضای کمی برای هر فرد دارد بنابراین مسئله این نیست که چه اختراعی میکنید، فضای مورد استفاده همواره، مسئله اصلی است.
دوچرخه هم نه!
شما میتوانید این اصل را به اختراعات دیگر نیز تعمیم دهید. به عنوان مثال، گذاشتن دوچرخه در قطار یا قرار دادن آن در جلوی اتوبوس بسیار جالب است، اما تعداد کثیری از مردم این کار را انجام نمیدهند. بنابراین حتی استفاده از دوچرخه به عنوان حملونقل سبز نمیتواند مشکل فضا را حل کند. اختراع قفسههای دوچرخه سواری در اتوبوس نیز موفقیتآمیز نبوده است.
برجها اصلا!
حتی فکرهای بزرگ هم از بین میروند. در دهه ۱۹۴۰، معماری از طرح شهر تابشی پردهبرداری کرد که در آن همه در برجهای غول پیکر زندگی میکردیم اما هنوز با آزاد راهها سر میکنیم. با یک حساب سرانگشتی ساده او میتوانست به این مشکل بپردازد که این برجها همزمان نیازمند سیستمهای حملونقل گستردهای هم هستند تا کمبود پارکینگ نداشته باشیم.
خودروهای خودکار، خیر!
شاید خودروهای خودکار را راهحل مناسبی بدانید اما آیا خودروهای خودکار، راهکار کمبود فضا هستند؟ اگر از آنها به عنوان تاکسی استفاده شود شاید بخشی از مشکلات را حل کند. آنها به لحاظاندازه، فضای کمتری را اشغال میکنند اما در حال حاضر آنها از لحاظ استفاده و اشغال فضا هیچ تفاوتی با خودروی شخصی ندارند. شهرها از لحاظ جمعیتی متراکمتر میشوند اما خیابانها عریضتر نمیشوند.
مترو و اتوبوس، بله!
حملونقل عمومی کارآمد از قبیل مترو، اتوبوس و... توصیه میشود. وقتی حملونقل عمومی قابل اعتماد و در دسترس باشد هم حقوق شهروندی و حق آزادی را شامل میشود و هم فضای شهری را از حالت پارکینگ خارج میکند و به خاطر استفاده بالا، هزینهها هم برای مصرف کننده و هم برای کارفرما کاهش مییابد. همانطور که روی خودروهای خودکار سرمایهگذاری میکنیم باید روی اتوبوسها و قطارهای خودکار هم سرمایهگذاری کنیم. قطارها، بیشتر خودکار هستند اما خودکار بودن اتوبوسها هنوز موضوعی بکر است که باید به آن توجه کرد چرا که اتوبوسها از خطوط معینی عبور
میکنند و فضای کمتری را اشغال میکنند.
اگر میخواهیم سیستم حملونقل عمومی واقعا موثر باشد نمیتوان انتظار حضور آنها را در همه جا داشت بلکه آنها باید مردم را به مکانهایی ببرند که با دوچرخه یا خودرو به راحتی به مقصد برسند و خدمات پیاده روها گسترش یابد و کریدورهای ترانزیتی مناسب دیده شود. در مناطق با جمعیت کمتر، اتوبوسهای محلی آن قدر موثر نیستند و باید از خدمات حملونقل اشتراکی خودکار استفاده کرد اما در مناطق پرجمعیت، چارهای جز استفاده از حملونقل عمومی نیست به هر حال باز هم باید مشکل فضا را در نظر گرفت.
زندگی شهری در ۲۰۴۰
بهتر است به جای اینکه بنشینیم و از خود بپرسیم کدام فنآوریها رشد خواهد کرد این سؤال را مطرح کنیم که ما به چه فنآوریهایی احتیاج داریم. ویژگیهای فنآوریهای حملونقلی موردنیاز ما در شهرهای امروزی عبارتند از:
- وسیله حملونقل قابل اعتماد که منجر به ترافیک نشود یا در ترافیک گرفتار نشود. بنابراین برای اولین بار در قرن، کالیفرنیای جنوبی شهری خواهد شد که شما مطمئن هستید که با حملونقل عمومی سر ساعت به قرارتان میرسید.
- اختصاص فضای کم شهری برای کسانی که به قوانین شهر احترام میگذارند. این بدان معنی است که افرادی که پول بیشتری پرداخت کنند فضای بیشتری برای استفاده از پارکینگ برای خودرو خواهند داشت تا خدمات حملونقل قابل اعتمادتر و کاربردیتر را به کسانی که هزینه کمتری میپردازند، انتخاب کنیم و فضا برای همه افراد، درست شود.
- اختراعی که فضای لازم را در خیابانها برای همه نوع وسیله حملونقل فراهم آورد. آن وقت خیابانها فقط محل پارک خودروها نخواهند بود و کارکردهای دیگری هم خواهند داشت.
این، دقیقا آن چیزی است که در سیستم حملونقل شهری باید انجام شود. به همین دلیل در افق ۲۰۴۰، خودروهای سنگین و بزرگ با الگوی سریع بودن و قابل اعتماد بودن ساخته خواهد شد و میلیونها نفر با خیال راحت از آن استفاده میکنند.