◄ سقوط ایران به رتبه ۱۲۳ LPI نشانه بی اعتنایی به لجستیک است
رئیس انجمن کشتیرانی ایران با اشاره به افت شدید رتبه ایران در شاخص عملکرد لجستیک (LPI) تا جایگاه ۱۲۳، گفت «چرخه سینوسی» رتبه ها نشان می دهد لجستیک در سیاست گذاری جدی گرفته نشده و برای بحران بعدی باید روی اقتصاد مقیاس، تنوع ناوگان و دیپلماسی اقتصادی تمرکز کرد.
رئیس انجمن کشتیرانی ایران، در همایش «تاب آوری لجستیک» با انتقاد از رویکرد دولت های گذشته در مدیریت لجستیک، گفت نتیجه حکمرانی لجستیکی را می توان در «تنزل شدید» رتبه ایران در شاخص عملکرد لجستیک (LPI) دید؛ به گفته او ایران در آخرین رتبه بندی به رتبه ۱۲۳ رسیده که «یک پله قبل از عراق» است.
به گزارش سرویس دریایی تین نیوز، مسعود پل مه همچنین روند رتبه های ایران از سال ۲۰۱۲ را «سینوسی» توصیف کرد و اعداد ۲۰۱۲: ۶۸، ۲۰۱۶: ۹۶، ۲۰۱۸: ۶۴ و ۲۰۲۳: ۱۲۳ را به عنوان نشانه ای از نبود نگاه پایدار و اعتقاد عملی به اهمیت لجستیک مطرح کرد.
با طرح این پرسش که «ایران چگونه می تواند برای بحران بعدی آماده تر شود»، یکی از محورهای تاب آوری را استفاده از مزیت های اقتصاد مقیاس دانست و تاکید کرد در ساختار فعلی، دولت عامل اصلی موفقیت یا ناکارآمدی لجستیک است.
پل مه در نمونه ای از حوزه دریایی، تمرکز حمایتی دولت بر دو شرکت بزرگ کشتیرانی را محل تردید دانست و گفت با وجود دارایی ناوگان ملکی قابل توجه (به گفته او ۱۶۸ فروند در یک شرکت و بیش از ۲۵۰ فروند در شرکت دیگر)، در شرایط کنونی و با تغییر رویکرد جهانی به سمت چارتر/استیجاری برای افزایش ظرفیت، بخشی از ناوگان با محدودیت های جدی مواجه شده و «عملاً غیرقابل استفاده» است؛ وضعیتی که از منظر تاب آوری، ریسک تمرکز و شکنندگی زنجیره حمل ونقل را بالا می برد.
پل مه بخش دیگری از ضعف تاب آوری لجستیک را عدم درس گیری از تجربه تحریم ها توصیف کرد و گفت در بسیاری از تجارب جهانی وقتی تجارت دریایی تحت فشار قرار می گیرد، یکی از مولفه های کارآمد، اتکا به شرکت های کوچک مقیاس است؛ شرکت هایی که به گفته او سریع تر «جمع» می شوند، سریع تر «احیا» می شوند و با شبکه ارتباطات خود می توانند تجارت را سرپا نگه دارند.
او افزود با وجود انتقال مستند این تجربه ها در چهار دولت گذشته، توجه کافی صورت نگرفت و در نتیجه، بخشی از توان فعلی نیز متکی به سرمایه گذاری محدود بخش خصوصی است.
رئیس انجمن کشتیرانی ایران در ادامه، دیپلماسی اقتصادی و حلقه های پایداری بیرون از محدوده های پرریسک را از پیش نیازهای تاب آوری دانست و گفت به جای اولویت دادن به خرید یا ساخت بندر در نقاطی مانند «سالِی آنکا»، باید سرمایه گذاری در نقاطی خارج از «محدوده حصر» تقویت می شد.
او همچنین به فرصت های از دست رفته در پیوندهای منطقه ای اشاره کرد و گفت ایران نتوانسته برخی ظرفیت ها را در حلقه های ترانشیپی یا ترانزیتی خود فعال کند و نمونه ای از ضعف ارتباط اقتصادی را در تعامل با پاکستان مطرح کرد؛ جایی که به گفته او امکان بهره برداری از ظرفیت کانتینری متوقف شده در بنادر آن کشور و انتقال آن با کشتی های با پرچم ایران فراهم نشده است.
پل مه همچنین از «نگاه کوتاه» در سیاست گذاری لجستیکی انتقاد کرد و گفت تکرار گلوگاه های عملیاتی در مرزها (با اشاره به تجربه های پیشین مانند بازرگان و سپس تکرار چالش ها در نقاط دیگر) نشان می دهد نقشه راه جامع و عملیاتی تدوین نشده است؛ نقشه راهی که به گفته او باید با مشارکت بخش خصوصی، دانشگاه و کارشناسان دولتی شکل بگیرد تا کشور در برابر شوک ها و بحران های بعدی تاب آورتر شود.
