◄ محدودیت های بنزینی؛ تهدیدی جدی برای بیش از ۸۰ درصد گردشگری داخلی
با اعمال محدودیت های جدید بر سهمیه سوخت و چالش های ذخیرهسازی آن، کارشناسان نسبت به زمینگیر شدن بیش از ۸۰ درصد ظرفیت گردشگری داخلی که وابسته به خودروهای شخصی است، هشدار می دهند؛ بحرانی که به گفته فعالان این حوزه، با ضعف مفرط ناوگان حملونقل عمومی و اختصاصی قابل جبران نیست.
طرحریزی سیاستهای جدید مدیریت مصرف سوخت و اظهارات اخیر مقام مسئول در سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی، زنگ خطر را برای سفرهای جادهای و صنعت گردشگری داخلی به صدا درآورده است. در حالی که دولت بر لزوم برنامهریزی مسافران برای تأمین سوخت و محدودیت ذخیرهسازی سهمیه اول بنزین تا سه ماه تأکید میکند، فعالان این صنعت معتقدند این تصمیمات بدون در نظر گرفتن زیرساختهای جایگزین، حیات گردشگری داخلی و اقتصاد جوامع محلی را به مخاطره انداخته است.
وابستگی ۸۰ درصدی گردشگری داخلی به خودروی شخصی
به گزارش سرویس گردشگری تین نیوز، محمدحسین یزدانی، رئیس انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران، با اشاره به توقف تقریباً کامل گردشگری ورودی و خروجی کشور، بر اتکای مطلق گردشگری داخلی به ناوگان شخصی تأکید میکند. طبق ارزیابیها، بیش از ۸۰ درصد ظرفیت گردشگری داخلی به استفاده از خودروهای شخصی وابسته است. اعمال محدودیتهای سختگیرانه بر سهمیه سوخت، بدون وجود راهکار جایگزین، به افت چشمگیر سفرهای کوتاهمدت یکروزه تا سهروزه منجر خواهد شد که بخش عمدهای از پویایی این صنعت را تشکیل میدهند.
ناتوانی زیرساختهای حملونقل عمومی در جبران خلأ سوخت
بررسی ظرفیت ناوگان حملونقل کشور نشان میدهد که سیستمهای موجود به هیچ وجه توان جایگزینی خودروهای شخصی را ندارند:
- حملونقل جادهای و گردشگری: ناوگان اتوبوسرانی بینشهری و اختصاصی گردشگری با کمبود شدید تعداد و افت استاندارد تجهیزات رفاهی مواجه است و ظرفیت پاسخگویی به تقاضای سفر را ندارد.
- بخش هوایی و ریلی: خطوط هوایی صرفاً بر پایه نیازهای عمومی مسافری فعالیت میکنند و فاقد ظرفیت اختصاصی یا برنامهریزی منسجم برای گردشگری هستند. در بخش ریلی نیز شرکتهای فعال به دلیل هزینههای بالای سرمایهگذاری، امکان اختصاص ناوگان مستقل گردشگری را ندارند.
- گردشگری گروهی (آژانسها): بررسیها نشان میدهد حدود ۱۰ الی ۱۲ آژانس فعال در تهران در حوزه گردشگری داخلی فعالیت دارند که ظرفیت هر کدام در بالاترین سطح به ۷۰۰ تا ۸۰۰ گردشگر میرسد؛ حجمی که در مقیاس کلان ملی فاقد توان جبران افت سفرهای انفرادی است.
تناقض سیاستگذاری؛ تهدید بومگردی و اقتصاد روستایی
یکی از آسیبهای جدی محدودیتهای سوختی، تضاد آشکار آن با سیاستهای توسعهای دولت در مناطق روستایی است. در سالهای اخیر، سیاست «هر روستا یک بومگردی» با هدف توزیع منافع اقتصادی و تقویت معیشت جوامع محلی دنبال شده است.
با این حال، محدودسازی دسترسی به سوخت سفر، دسترسی گردشگران به روستاها و مناطق کمتر برخوردار را محدود کرده و عملاً سیاستهای توسعه روستایی را خنثی میکند. این تناقض در تصمیمگیری، کسبوکارهای محلی و اقامتگاههای بومگردی را که پایهگذار گردشگری انفرادی و خودرومحور هستند، در آستانه خسارتهای جبرانناپذیر قرار داده است.