◄ ثبت جهانی الموت؛ زمانی موفق است که مردم محلی نیز برنده باشند

 رئیس جامعه انجمن های حرفه ای اقامتگاه های بوم گردی ایران در یادداشتی ضمن تبریک ثبت جهانی الموت گفت: ثبت جهانی قلعه الموت، تنها ثبت یک اثر تاریخی در فهرست یونسکو نیست؛ این اتفاق می تواند آغاز فصل تازه ای برای اقتصاد گردشگری ایران، توسعه روستاها و معرفی دوباره برند فرهنگی کشور در جهان باشد. اما این فرصت، تنها زمانی به نتیجه خواهد رسید که مردم محلی، بوم گردی ها و فعالان گردشگری در مرکز این تحول قرار بگیرند.

به گزارش تین نیوز، میراث فرهنگی زمانی زنده می ماند که در زندگی مردم جریان داشته باشد. قلعه الموت صرفاً دیوارهای سنگی و برج های تاریخی نیست؛ مجموعه ای از روایت ها، آیین ها، معماری روستایی، طبیعت، سبک زندگی، غذاهای محلی و فرهنگی است که طی قرن ها شکل گرفته است. این سرمایه ارزشمند باید به گونه ای مدیریت شود که هم از آن حفاظت شود و هم بتواند به بهبود معیشت مردم منطقه کمک کند.

اقامتگاه های بوم گردی در این مسیر نقشی فراتر از یک محل اقامت دارند. بوم گردی ها دروازه ورود گردشگران به فرهنگ محلی هستند؛ جایی که مسافر با مردم زندگی می کند، داستان های یک سرزمین را می شنود، محصولات محلی را مصرف می کند و سهم مستقیمی در اقتصاد روستا دارد. هر گردشگری که شب را در یک اقامتگاه بوم گردی سپری می کند، در واقع از کشاورز، هنرمند صنایع دستی، راهنمای محلی و خانواده های روستایی نیز حمایت می کند.

امروز رقابت کشورها تنها بر سر تعداد گردشگران نیست؛ رقابت اصلی بر سر ساختن یک «برند جهانی» است. ثبت جهانی الموت می تواند برند ایران را به عنوان سرزمینی با تمدنی چند هزار ساله، طبیعت کم نظیر و فرهنگ زنده تقویت کند. این برند، زمانی اعتبار پیدا می کند که گردشگر تجربه ای اصیل، باکیفیت و مبتنی بر احترام به میراث فرهنگی داشته باشد.

در عین حال، باید از این فرصت با نگاهی مسئولانه استفاده کرد. توسعه گردشگری بدون برنامه، می تواند همان میراثی را که برای حفظ آن تلاش کرده ایم، با آسیب های جدی مواجه کند. حفاظت از اصالت منطقه، مدیریت ظرفیت بازدید، آموزش جوامع محلی، توانمندسازی بوم گردی ها و سرمایه گذاری هدفمند، باید در اولویت قرار گیرد.

جامعه انجمن های حرفه ای اقامتگاه های بوم گردی ایران معتقد است ثبت جهانی قلعه الموت نباید تنها یک موفقیت اداری یا بین المللی تلقی شود؛ بلکه باید به یک دستاورد اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی برای مردم منطقه تبدیل شود. اگر روستاییان از این رویداد منتفع شوند، انگیزه بیشتری برای حفاظت از میراث خود خواهند داشت و این همان توسعه پایداری است که جهان امروز به دنبال آن است.

ثبت جهانی الموت، فرصتی برای معرفی ایران است؛ ایرانی که میراث تاریخی خود را نه در موزه ها، بلکه در زندگی روزمره مردم، در روستاها، در بوم گردی ها و در فرهنگ مهمان نوازی خود حفظ کرده است. این فرصت، اگر با مشارکت مردم و برنامه ریزی حرفه ای همراه شود، می تواند الگویی برای توسعه پایدار گردشگری و تقویت جایگاه برند ایران در عرصه جهانی باشد.