◄ تصمیم کبرای آخوندی، انتزاع یا تداوم ادغام؟
وبلاگ تین نیوز، کمند روستا | برای آنان که روی پرده را دیدند، ادغام وزارت راه و ترابری با وزارت مسکن و شهرسازی به دنبال استیضاح حمید بهبهانی آخرین وزیر راه و ترابری و عدم رای اعتماد مجلس به او صورت گرفت؛ استیضاحی که خود نتیجه سقوط هواپیمای تهران ارومیه در 19 دی ماه سال 1389 بود که با عدم حضور وزیر و دیگر نمایندگان دولت در جلسه استیضاح نه تنها مورد نادری را در تاریخ روابط بین دولت و مجلس ثبت کرد بلکه پایان کار وزارت راه و ترابری را نیز رقم زد.
اما این که پشت پرده این اتفاقات چه بود، شاید نیازمند گذر زمان و انتشار خبرهایی باشد که مشابه آن اکنون و بعد از گذشت حدود یکسال از تغییر دولت اینجا و آنجا و در گفت و گو با برخی دولتمردان سابق علنی میشود.
به هر حال نتیجه عدم رای اعتماد مجلس به بهبهانی در تاریخ 12 بهمن 1389 زمینه ساز ادغام وزارت راه و ترابری شد، وزارت خانه ای که یادآوری چگونگی ادغام آن بیانگر شتابزدگی و عدم مطالعات کارشناسی دقیق در انجام این کار است. ادغامی که گرچه به بهانه اجرای ماده 53 قانون برنامه پنجم توسعه آغاز شد اما شواهد نشان میدهد در نهایت اهداف پیش بینی شده در این قانون را محقق نکرد.
این اقدام ابتدا با ارایه لایحه ادغام وزارت راه و ترابری و وزارت مسکن و شهرسازی به مجلس آغاز شد سپس مجلس در بررسی این لایحه وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات را نیز به دو وزارتخانه پیشنهادی دولت اضافه کرد و در نشست علنی خود در روز چهارشنبه 11 خرداد 1390 رای به ادغام سه وزارتخانه مسکن، راه و ارتباطات و تشکیل "وزارت امور زیربنایی" داد. مخالفت شورای نگهبان با این ادغام موجب شد تا نمایندگان 31 خرداد 1390 با حذف وزارت ارتباطات و تغییر نام وزارت امور زیربنایی به تشکیل "وزارت راه و شهرسازی" رای دهند و پنجم تیرماه 1390 نیز علی نیکزاد که به عنوان وزیر پیشنهادی این
وزارت خانه جدید به مجلس معرفی شده بود، از مجلس رای اعتماد گرفت و وزیر وزارتخانه ادغامی شد. بدین ترتیب نام بهبهانی به عنوان آخرین وزیر راه و ترابری و نام نیکزاد نیز به عنوان اولین وزیر راه و شهرسازی با تاریخ این وزارتخانه گره خورد.
اگر چه تمام این اتفاقات به سرعت و در یک بازه زمانی کمتر از پنج ماهه رخ داد اما با وجود سرعت عمل فوق العاده دست اندرکاران این ادغام از دولت گرفته تا مجلس و با وجود حیرت آور بودن این شتاب زدگی بانیان و مجریان این طرح، در همان زمان بسیاری از کارشناسان و صاحب نظران بخش حمل و نقل مخالفت صریح خود را با این اقدام در اظهار نظرهای خود اعلام کردند، اما متاسفانه شرایط آن روز که مصداق "گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من، آنچه به جایی نرسد فریاد است" بود، موجب شد، کسی به فریادهای آنان توجهی نکند.
بدین ترتیب وزارت راه و ترابری در میان شوک، حیرت و نارضایتی متخصصان و کارشناس این حوزه با وزارت مسکن و شهرسازی ادغام شد تا وزارت راه و شهرسازی از پس این ادغام شکل گرفته و با وجود عدم رضایت بخش عظیمی از متخصصان این بخش تا به امروز نیز برجا باشد.
البته نا گفته نماند که با آغاز کار دولت جدید و با شروع کار عباس آخوندی به عنوان وزیر ر اه و شهرسازی، متخصصان بخش حمل و نقل با پیگیری مطالبه خود در این زمینه خواستار انتزاع مجدد وزارت راه از شهرسازی شدند که با قول مساعد آخوندی در زمینه مطالعه و بررسی این موضوع همراه بود اما تا به امروز و در سومین سال ادغام و در حالی که دولت یازدهم و وزارت عباس آخوندی میرود که اولین سال خود را سپری کند، هنوز اظهار نظر قطعی از سوی وزیر راه و شهرسازی در این خصوص صورت نگرفته و اگر چه وی در چند سخنرانی خود ادغام را تایید کرده اما این که این تایید، نتیجه بررسیها و مطالعات
کارشناسی خاصی بوده و اصولا این که آیا مطالعه و بررسی در مورد مطالبه و درخواست کارشناسان این حوزه انجام شده است یا خیر، نیز هنوز مشخص نیست.
آن چه از شواهد برمی آید بیانگر آن است که ترجیح آخوندی ادامه کار وزارتخانه به شکل کنونی است، واضح ترین نشانه این ادعا اظهارات او در روز دیدار رئیس جمهور از وزارت راه و شهرسازی است که گفت "ادغام دو وزارت خانه مسکن و شهرسازی و راه و ترابری علیرغم تمام سختیهایی که در بر دارد این امکان کمنظیر را برای دولت فراهم ساخته است که ضمانت اجرایی تحقق طرحهای آمایشی و طرحهای منطقهای افزایش یابد". به هر روی حتی اگر هدف آخوندی از بیان این اظهارات خاتمه بحث انتزاع دو وزارتخانه باشد اما به طور قطع نمیتواند پایان انتظار کارشناسان
برای ارایه دلایل کارشناسی و توجیهات این تایید باشد.
اظهار نظر شفاف و واضح شخص وزیر در این خصوص و ارایه دلایل کارشناسی حتی اگر مورد قبول فعالان این بخش نباشد، به طور قطع مورد پذیرش آنان قرار خواهد گرفت، ضمن این که میتواند موجب رفع ابهام و پایان انتظار آنان دراین زمینه شود انتظاری که گرچه بیجا و پاسخگویی به آن نیز کار سختی نیست اما تا کنون عملی نشده است.