حاشیه امن آخوندی، در آستانه استیضاح
تین نیوز | عباس آخوندی روز سه شنبه پا به یکی از بی رمقترین جلسات استیضاح تاریخ مجلس می گذارد. آنقدر بی رمق که حتی قبل از شروعش هیجان یک جلسه سوال را هم ندارد. تنها 13 سوال پای طرح استیضاح او، ضعیفترین استیضاح تاریخ مجلس ایران را در بعد از انقلاب رقم زده است. با این وضعیت، یک هفته قبل از استیضاح وزیر راه و شهرسازی، کمتر کسی است که در میان نمایندگان شکی درباره شکست خوردن استیضاح او داشته باشد.
منتقدان عباس آخوندی شش ماه پیش فکرش را هم نمیکردند که در آستانه استیضاح او در چنین موقعیتی قرار بگیرند. روزگاری نه چندان دور یعنی همین سه ماه پیش تعداد امضاهای مخالفان عباس آخوندی در مجلس پای طرح استیضاح از 50 نماینده گذشته بود. آن روزها مجلسیها استیضاح دیگری را در دستور کار داشتند؛ استیضاح وزیر آموزش و پرورش. سایه سنگین انتقادات از عباس آخوندی اما باعث شد تا علی اصغر فانی به سلامت از جلسه استیضاح بیرون بیاید.
منتقدان دولت میدانستند که هیات رئیسه تنها یک کارت برای برکناری وزرا در اختیار آنها قرار میدهد و تصمیم گرفتند تا این کارت را برای آخوندی خرج کنند، نه علی اصغر فانی. کار به جایی رسید که سر سختترین مخالفان دولت در فاصله یک هفته تا استیضاح وزیر آموزش و پرورش تبدیل به حامیان او شدند تا بی سرانجام ماندن آن استیضاح از چند روز قبل مشخض شود. در جلسه استیضاح فانی اما محمد قسیم عثمانی، یکی از منتقدان او پرده از راز مخالفان دولت برداشت و در نطق خود گفت که آنها در جلساتی تصمیم گرفتهاند تا با رای مثبت به فانی، عملا آخوندی را در معرض برکناری قرار دهند.
قسمت اول این سناریو تمام و کمال پیش رفت و وزیر اموزش و پرورش دوباره رای اعتماد گرفت. مشکل قسمت دوم سناریوی مخالفان بود. جایی که تنها در عرض سه جلسه چیزی بیش از 50 درصد استیضاحکنندگان آخوندی، امضای خود را پس گرفتند. جان طرح استیضاح گرفته شد و امیدها برای کشاندن وزیر راه و شهرسازی به مجلس کمرنگ. جلسات «صلح» بین آخوندی و مخالفانش یکی پس از دیگری در بهارستان برگزار میشد و امضاهای طرح استیضاح یکی پس از دیگری میریختند. سه ماه بعد از روزهایی که وزیر راه و شهرسازی حداقل 50 مخالف سرسخت در مجلس داشت، طرح استیضاح او تنها با 13 امضا توسط هیات رئیسه اعلام وصول شد.
13 امضایی که 9 تای آنها متعلق به اعضای جبهه پایداری در مجلس هستند. این ترکیب خیلی بیشتر از هر چیز دیگری بازگو کننده روایتی «سیاسی» از استیضاح وزیری اقتصادی است. وزیری که هنوز خیلی از مخالفان سرسخت دولت و همان اعضای جبهه پایداری او را با خاطرات سال 88 در ذهن خود مرور میکنند نه کارنامهاش در دولت یازدهم. کارنامهای که خصوصا بعد از تفاهم لوزان و پدیدار شدن افقهایی روشن در مذاکرات هستهای برای خیلیها وجه جدیدی پیدا کرد. از جمله به دلیل مسایلی چون رایزنیهای موفق آخوندی در نمایشگاه بینالمللی هوایی پاریس برای خرید هواپیماهای جدید. او در
نخستین حرکت برای اولین بار توانست دفترچههای امنیت پرواز را به صورت مستقیم از خود شرکت بوئینگ دریافت کند و تنها سه روز مانده به جلسه استیضاحش در مجلس خبر داد که تا چشمانداز 1404 ناوگان هواپیمایی کشور به 500 فروند پرنده جدید مجهز خواهد شد.
بسیار طبیعی است که این دست اظهارنظرها تاثیر خود را در جلسه روز استیضاح او نشان دهند. هر چند به نظر میرسد تا الان هم همینطور باشد. این را میشود از فضای رسانههای منتقد دولت به خوبی فهمید. فضایی که در استانه استیضاح یکی از مهمترین وزرای دولت یازدهم در سکوتی تقریبا مطلق برای انتقاد از او فرو رفته است. به جز همان امضا کنندگان استیضاح تقریبا هیچ نمایندهای در حمایت از برکناری عباس آخوندی کوچکترین سخنی بر زبان نیاورده است.
سه ماه پیش و برای استیضاح علی اصغر فانی که عدم موفقیت منتقدان او هم در استیضاح از قبل مشخص بود، باز هم فضا قدری پر شر شورتر از این دنبال میشد. در این میان البته نشانه دیگری هم برای نا موفق ماندن استیضاح عباس آخوندی وجود دارد؛ مطرح شدن دوباره استیضاح وزیر اموزش و پرورش. همان وزیری که هوس برکناری آخوندی سایه خطر را از سرش دور کرد. حالا کمتر از سه ماه بعد از جلسه استیضاح او همان منتقدان قبلی برای کشاندن فانی به مجلس 50 امضا جمع کردهاند و دوباره کمر به برکناری او بستهاند. این یعنی پشیمانی کامل از رایی که پیشتر با سودای برکناری آخوندی به ابقای فانی داده بودند.
تنها دلیل این پشیمانی هم میتواند قطعی بودن ابقای آخوندی باشد. ابقایی که معنای آن برای مخالفان وزارت راه تنها ماندن یک وزیر نیست. بلکه آنها باید ادامه سیاستهای او را هم در شرایطی تحمل کنند که دیگر هیچ امیدی برای خارج کردنش از کابینه ندارند. سیاستهایی که در تقابل کامل با سیاستهای دولت احمدینژاد در حوزه راه و مسکن هستند.