◄ چرا مردم به اصلاح نرخ سوخت اعتماد ندارند؟

بحران ناترازی سوخت به مرحله ای رسیده که اصلاح قیمت ها را به ضرورتی گریزناپذیر تبدیل کرده است. با این حال، کارشناسان معتقدند فقدان اعتماد میان دولت و جامعه، مانع اصلی هرگونه تغییر ساختاری است؛ بن بستی که تنها با شفافیت در هزینه کرد درآمدها و زیرساخت سازی برای خودروهای هیبریدی شکسته می شود.

پارادوکس «ضرورت اصلاح» و «کمبود اعتماد»

به گزارش  تین نیوز، ناترازی در تولید و مصرف حامل های انرژی در ایران، دیگر نه یک هشدار، بلکه یک واقعیت ملموس است که تمامی زنجیره های تأمین و بودجه عمومی را تحت الشعاع قرار داده است.

حمیدرضا صالحی، رئیس فدراسیون صادرات انرژی در گفتگو با ایلنا با بیان اینکه اصلاح قیمت حامل های انرژی نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی غیرقابل انکار است، ریشه اصلی مقاومت اجتماعی در برابر این اصلاحات را در «شکاف اعتماد» جستجو می کند. در طول دو دهه گذشته، قیمت سوخت به رغم رشد تورم عمومی، ثابت مانده و این عدم تغییر، نه تنها قاچاق سوخت را به صنعتی پرسود تبدیل کرده، بلکه مانع از بازسازی ناوگان شده است. مردم اکنون نگرانند که افزایش قیمت نه برای بهینه سازی، بلکه ابزاری برای جبران کسری بودجه دولت باشد؛ تصوری که تا زمانی که دولت با زبانی صادقانه برنامه دقیق هزینه کرد درآمدهای حاصل از این اصلاحات را ارائه نکند، همچنان مانع بزرگی بر سر راه سیاست گذار خواهد بود.

پایان عصر واردات؛ ضرورت بازتعریف استراتژی ها

وضعیت خاص بین المللی و کاهش درآمدهای ارزی، دست دولت را برای تداوم روند واردات بنزین بسته است. در شرایطی که امکان واردات به دلیل محدودیت های لجستیکی و اقتصادی به شدت دشوار شده، دیگر نمی توان با مسکن های موقت، ناترازی را مدیریت کرد. کارشناسان بر این باورند که اصلاحات باید به صورت تدریجی و با محوریت «اقناع عمومی» انجام شود. مردم باید در سود حاصل از این اصلاحات سهیم باشند. مدلی مشابه با آنچه در فرانسه برای توسعه خودروهای برقی اجرا شد؛ جایی که دولت بخشی از هزینه خرید خودروهای سبز را به عنوان مشوق به مردم پرداخت می کند تا انگیزه کافی برای گذار از خودروهای پرمصرف (با مصرف ۱۰ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر) به خودروهای کم مصرف (۳ تا ۴ لیتر) ایجاد شود.

نقشه راه چین برای خروج از بحران مصرف

در کنار سیاست های قیمتی، باید به سمت راهکارهای زیربنایی حرکت کرد. یکی از کلیدی ترین پیشنهادهای ارائه شده، بهره گیری از روابط راهبردی با چین برای تأسیس خطوط تولید خودروهای هیبریدی در داخل کشور است. این اقدام نه تنها یک حرکت نمایشی نیست، بلکه یک «کارهای اساسی» برای کاهش مصرف سوخت از منبع است. اگر اصلاح قیمت سوخت با یک پیوست تکنولوژیک مانند تولید گسترده خودروهای هیبریدی همراه شود، مردم به جای احساس فشار اقتصادی، تغییر را در قالب یک «جهش رفاهی و تکنولوژیک» درک خواهند کرد. شفاف سازی در تمامی حامل های انرژی (برق، گاز و بنزین) و ورود بخش خصوصی به زنجیره تأمین و تولید سوخت با هدف رقابتی سازی قیمت و ارتقای کیفیت، اضلاع دیگری هستند که می توانند اعتماد خدشه دار شده را ترمیم کرده و مسیر گذار از بحران انرژی را هموار کنند.