◄لزوم انتقال ایستگاههای راه آهن به داخل شهرها
تین نیوز | اواخر اردیبهشت ما بود که وزیر راه وشهرسازی در مراسم چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی راه آهن و مراسم افتتاحیه سومین نمایشگاه بینالمللی حمل و نقل ریلی به مشکل
دچار انقطاعهای حمل و نقلی در کشور اشاره کرده و گفته بود:" یک کالا باید تا مرحله بندر، با یک سیستم ریلی و یکپارچه به مقصد نهایی برسد اما هنوز در کشور به این مرحله نرسیده ایم.
عباس آخوندی همچنین تصریح کرده بود: ایستگاههای راهآهن ما برای ۷۰ سال پیش است اما جمعیت شهرها چندین برابر شده است بنابراین نیاز به یک سیستم ایستگاهی مهم برای اتصال حمل و نقل درون و برون شهری داریم.
وی با تاکید بر اینکه به یک بازسازی ساختاری در کل صنعت حمل و نقل نیاز داریم، بیان کرده بود: به زودی قرارداد تبادل ایستگاههای مترو و قطارهای برون شهری را منعقد میکنیم تا با دگرگونی در تمامی ایستگاههای مترو و قطار یک یکپارچگی در حمل و نقل به وجود بیاوریم.
وزیر راه و شهرسازی با اشاره به اینکه ایستگاههای راهآهن در ۱۰ تا ۱۵ کیلومتری شهرها ساخته شده است، گفته بود: ما مجبوریم تا یک بازبینی در ایستگاهها داشته باشیم و همه آنها را به داخل شهرها منتقل کنیم تا قطارها به مترو و به حمل و نقل هوایی متصل شود. "
پس از انتشار این اظهارات وزیر راه و شهرسازی " سید مرتضی ناصریان" کارشناس حمل و نقل در مورد سخنان آخوندی در تین نیوز نوشت:
" انتقال ایستگاه های راه آهن به داخل شهر برای دسترسی مطلوب و سریع و ارزان مردم به راه آهن و افزایش جذابیت راه آهن لازم است. با این حال ایستگاه های درون شهر باید صرفا برای خدمات مسافری طراحی شوند و نباید نیازهای مربوط به عملیات قطارهای باری و تعمیر و نگهداری خط و ناوگان و انبارها و ترمینالهای باری و ساختمان های اداری در ایستگاه های درون شهری تعبیه شوند.
روالی كه گاهی مشاهده می شود آن است كه یك ایستگاه بزرگ در مركز استان طراحی می شود كه تمام عملیات و خدمات باری و مسافری و امور اداری را همراه هم دارد تركیب موضوعات باعث می شود كه محوطه و زمین بسیار بزرگی برای ایستگاه لازم می شود كه به ناچار نمی توان آن را در مركز شهر منظور نمود و آن را در حومه شهر مكان یابی و با هزینه سنگین تحصیل می نمایند و سطح خدمات مسافری ایستگاه به علت دوری از مركز شهر كاهش می یابد و علاوه بر آن مشكلات و پیچیدگی های متعددی هنگام طراحی و اجرا و بهره برداری این ایستگاه بزرگ با مقاصد عملیاتی مختلف ظاهر می شود.
همچنین ساختمانهای اداری برای یك مسیر راه آهن لازم نیست همگی داخل ایستگاه راه آهن باشد و می تواند ساختمانهای معمولی داخل شهر باشند.
اگر ایستگاه راه آهن در محدوده شهری به خدمات مسافری محدود شود می توان برای شهرهای بزرگ چند ایستگاه مسافری هم در نظر گرفت تا دسترسی مردم مناطق مختلف به راه آهن تسهیل گردد مثلا در شهر تهران اینكه همه مردم مجبور باشند برای سوار شدن به قطار به ایستگاه موجود تهران بیایند باعث كاهش جذابیت راه آهن به ویژه برای ارئه خدمات حومهای شده است.
نیاز به ایستگاه های شرقی و غربی راه آهن در تهران در مطالعات قبل از انقلاب اسلامی شركت كامپساكس موجود است ولی هنوز عملیاتی نشده است.
در مقابل اكنون محوطه ایستگاه راه آهن تهران به اندازه یك منطقه شهرداری در مركز شهر زمین دارد كه این زمین ها ارزش بسیاری دارند و ضمن حفظ كاربری و خدمات مسافری راه آهن در داخل شهر می توان بسیاری از عملیات باری و تعمیراتی و اداری را تدریجا از این محوطه خارج نمود و كاربری این اراضی را اصلاح نمود.
البته باید منافع شركت راه آهن لحاظ شود و شهرداری منافع مردم را نیز در نظر بگیرد و در تعامل با هم محیط شهری را همسو با منافع عموم پیرایش نمایند. اگر این تعامل شكل نگیرد نگرش افراطی به وسیله برخی مقامات شهرداری اعلام می شود كه خواهان خروج ایستگاه تهران از شهر می شود یا شورای شهر قم تصمیم به خارج نمودن ایستگاه از داخل شهر قم گرفت.
مثال های دیگر از بروز این مسئله را می توان كم یا زیاد در ایستگاه های اراك - رشت - همدان - كرمانشاه - زاهدان - شیراز - ارومیه - اردبیل -اصفهان و تبریز مشاهده نمود كه برخی دچار مشكلات اساسی به علت تركیب انواع خدمات هستند و معمولا خدمات مسافری به خاطر دور شدن ایستگاه از مركز شهر فدا شده است.
دشواری و گرانی دسترسی مردم به ایستگاه یا مدت دسترسی آنها به ایستگاه در مبدا یا مقصد سفر باعث می شود كه شیوه های ترابری دیگری نظیر خودرو شخصی را ترجیح دهند و تبعات فراوانی همچون افزایش سوانح و مصرف بیشتر سوخت و تراكم ترافیكی در جاده ها را بر خودشان بپذیرند و عوارض سنگینی بر اقتصاد كشور تحمیل گردد."