◄ شوق پرواز با گلایدر
تیننیوز| گلایدرها هواپیماهایی هستند که موتور ندارند، برای اینکه بتوانند مانند یک هواپیمای معمولی به پرواز درآیند، یا باید آنها را در هوا کشید یا باید از یک نقطهی بلندتر از محل فرود آنها، پرتابشان کرد.
به گزارش تیننیوز، در این صورت چون نیروی جلو برندهی به خصوصی به گلایدر وارد نمیشود، پس از پرتاب گلایدر شروع به نزول و پایین آمدن میکند. بنابراین مطلوب این است که آنها به آهستگی ارتفاع کم کنند. این بدان معناست که گلایدرها باید از طراحی دقیقتری نسبت به هواپیماهای موتوردار برخوردار باشند.
در چین باستان از کایتها که مدل ابتدایی گلایدرها هستند استفاده نظامی میشد. اولین مدل گلایدر در 500 سال قبل از میلاد ساخته شد پس از آن افراد زیادی دست به ساخت این نوع هواپیماها زدند که معروفترین آنها «عباس ابنفرناس» بود که به مدلهای قبلی خاصیت تغییر وزن و بالهایی را اضافه کرد که به پشت فرد نصب شده و با دست او هدایت میشد. او همچنین توانست 10 دقیقه با پرنده خود پرواز کند، او در هنگام نشستن به زمین خورد و به طور جدی مصدوم شد.
در دوران معاصر شرکت هواپیماسازی شوایزر، که از قدیمی ترین شرکتهای هواپیمایی در دنیا میباشد، سازندهی یکی از نخستین گلایدرها در سال 1930 است. این گلایدر که (SGP1-1) نامگذاری شد، در 19 ژوئن به پرواز درآمد؛ ساخت این گلایدر 135 دلار هزینه در برداشت.
گلایدر نسیم اولین گلایدر ساخت جمهوری اسلامی ایران میباشد که موفق به اخذ گواهینامه نوع و صلاحیت پروازی از سازمان هواپیمای کشوری شده است. جالب است بدانید؛ مدل 6/1 نسیم جهت آزمایشات تونل باد در موسسه TSAGI روسیه مورد آزمایش قرار گرفته و آزمایشات زمینی خود را با موفقیت کامل به پایان رسانیده است . در ادامه با انواع گلادیورها آشنا می شوید.
پاراگلایدر
نام یک ورزش تفریحی و رقابتی است، که رویای دیرینه بشر را تحقق بخشیده است. در این نوع مدل، خلبان به آرامی از سطح شیبدار کوه به سمت پایین میدود و با حالتی به شکل سر خوردن در آسمان از کوه جدا میشود و خلبان برای شروع پرواز احتیاجی به انجام سقوط آزاد و یا پرش از صخره ندارد. نشست و برخاست با چتربال به نرمی و آرامی برابر با توان بدنی خلبان برای دویدن است و نکته اینکه هنگام پرواز به هیچ وجه حالت ترس از افتادن به انسان دست نخواهد داد و اصلاً قابل مقایسه با بالا رفتن از کوه و یا وحشت نگاه کردن از بالای یک ساختمان بلند نیست.
بادپر
بادپر هواگردی است که بدون استفاده از انرژی موتور به پرواز در میآید. در واقع چون این پرنده نیروی پیشران موتور ندارد؛ باید برای غلبه بر نیروی پسا و حفظ سرعت ثابت یک زاویه سرش منفی را به کار گیرد. به سخنی دیگر از مولفه ی وزن خود برای غلبه بر اصطکاک کمک میگیرد.
بالهای این هواگرد بلندتر و باریکتر از هواپیمای معمولی است که نیروی برای بیشتری هم میدهند. بادپر را بیشتر به کمک یک هواپیمای یدک کش به پرواز در میآورند. زمانی که هواپیمای بیموتور به اندازهی کافی اوج میگیرد آن را رها میکنند. بادپر با به کار گیری نیروی باد، در هوا میماند و آرام آرام از ارتفاع آن کاسته میشود. اگر سرعت باد با سرعت یا ارتفاع بادپر یکسان باشد، بادپر در ارتفاع ثابتی قرار خواهد گرفت و هنگامی سرعت بیشتر میشود، ارتفاعش افزایش مییابد. ابزار فرود آمدنشان دربردارندهی یک چرخ است که زیر کابین خلبان جای
گرفته است و در پشت دُم آن هم چرخ کوچک دیگری جای دارد، که از آسیب دیدن دم در هنگامی که روی زمین است، جلوگیری کند.
کایت
کایتها نیز مانند گلایدرها و سایر هواپیماهای بالدار تنها زمانی میتوانند پرواز کنند که با سرعت در حرکت باشند و هوا بر روی بال آنها با سرعت حرکت نماید.
برای آغاز پرواز با کایت باید آن را به ارتفاع برده و به سمت پایین پرید. حرکت کایت به وسیله میله کنترلی آن، کنترل میگردد. با تکان دادن این میله محل بدن فرد سوار بر کایت و زاویه بالها را تغییر میدهد. برای مثال فشار دادن میله به جلو باعث ارتفاع گرفتن و کشیدن آن باعث کم کردن ارتفاع میگردد.