سه حسرتی که به دلم ماند

به عنوان فرزند شهیدی که روزهای فراغ از آغوش پرمهر پدر را در سایه الطاف پدرانه امام راحل و رهبر شهید به خانواده شهدا گذراند، هنوز هم شهادت پدر ملت درباورم نمی گنجد؛ سیمای پدرانه اش نه بر دیوار که بر لوح جان فرزندان شهدا نقش بسته و صدای آهنگین و پرصلابتش همچنان در گوش هایمان می پیچد؛ با همان لحن پدرانه ای که همیشه به ما فرزندان ایران اطمینان می داد فردایی روشن در راه است...

به عنوان یکی از اعضای کابینه که حضورم در رأس زیربنایی‎ترین وزارتخانه دولت را مرهون اعتماد خاصه ایشان به «یک زن» و تأکید مکررشان به «تخصص» و «تعهد» فارغ از جنسیت افراد می‎دانم؛ سه حسرت به دلم ماند که ای کاش در حیات ایشان رقم می‎خورد.

اول؛

از اسفند سال 1381 که ایشان به چابهار سفری داشتند؛ بارها در مورد اهمیت راه آهن چابهار-زاهدان در دولت‎های مختلف تأکید نمودند که حاکی از نگاه استراتژیک ایشان به این کریدور ریلی به عنوان بخشی از کریدور شمال-جنوب بود. سال ها برای تکمیل حلقه‎های مفقوده کریدور شرق-غرب و شمال-جنوب متناسب با فرامین و رهنمودهای ایشان بر اهمیت لجستیک و ظرفیت‎های حمل و نقل کالا و مسافر در گذر از ایران اسلامی تلاش شد. دولت چهاردهم با توجه به تعهدی که به اجرای منویات مقام معظم رهبری داشت، در این زمینه تلاش مضاعفی نمود. شخص رئیس جمهوری برای تأمین منابع مالی اتمام این قطعه از کریدور در جنوبی‎ترین نقطه ایران که آب‎های آزاد و بنادر کشور را به همسایگان شمالی و سپس اروپا متصل خواهد کرد؛ بسیار کوشید و نتیجه آن شد که با گذشت بیش از 20 سال از چشم اندازی که رهبری تصویر نموده بودند، این رویا محقق شد.

اگر جنگ آمریکایی-صهیونی 40 روزه رقم نخورده بود راه آهن چابهار-زاهدان اواخر سال گذشته به اتمام رسیده و اوایل امسال به بهره برداری می‎رسید. اگرچه این جنگ، بهره برداری از این خط ریلی را اندکی به تأخیر انداخته اما به زودی صدای سوت قطار در چابهار نیز شنیده خواهد شد.

آرزو داشتم رهبر شهید، در حیات بودند و به چشم خود می دیدند که این آرزو در دولت «وفاق ملی» و در سایه اعتماد ایشان به یک زن برای وزارت در زیربنایی ترین وزارتخانه کشور، محقق شده است.

دوم؛

اقشار مختلفی در ایام مختلف سال به شوق دیدار و وصال حضرت آقا نائل می آمدند. فرهنگیان، پرستاران، ورزشکاران، هنرمندان، کشاورزان و...

از سال گذشته که شاهد چندین حماسه آفرینی رانندگان در دفاع از کیان ایران عزیز بودیم، به عنوان وزیر راه و شهرسازی بسیار راغب بودم که بنا به تقاضا، ابراز تمایل و اصرار مکرر رانندگان، دیداری هم میان آنان با رهبر شهید برگزار شود که متأسفانه نشد.

افکار عمومی به یاد دارد که خردادماه سال گذشته فراخوان‎های متعددی در خارج از کشور به ویژه از سوی منافقین و سلطنت طلبان برای تشویق رانندگان و کامیون داران به اعتصاب و اعتراض منتشر شد. اعتراضاتی که اگرهم بعضاً به آن لبیک گفتند به دلیل مشکلات شغلی و معیشتی بود. اگرچه عمده مطالبات رانندگان محترم (در موضوع بیمه و لاستیک و سهمیه سوخت و...) متوجه وزارت راه و شهرسازی نبود اما به عنوان متولی پاسخگویی به این قشر خدوم، وارد عمل شده و طی نشست های متعددی مستمع دردهایشان شدیم تا مرهمی از جنس مهر برایشان بیابیم. خوشبختانه این همدردی کارگر افتاد و به گواه گزارشات نهادهای اطلاعاتی و امنیتی این ابتکار، چرخه هم افزایی اعتراضات و گسترش دامنه آن به دیگر مشاغل و صنایع را شکست. البته که رانندگان عزیز فراتر از آن، این همدردی را ارج نهادند. کما اینکه در فاصله یکی دو هفته از آن ایام که جنگ 12 روزه علیه جمهوری اسلامی ایران رقم خورد؛ در صفوف به هم پیوسته حماسه 26 آذر سال 1362 را تکرار کرده و در تخلیه و توزیع کالاهای اساسی از بنادر کشور، رکورد شکستند. حماسه‎ای که در جنگ 40 روزه نیز بار دیگر رقم خورد و حمایت و صلابت رانندگان در دفاع از ایران اسلامی را به رخ جهانیان کشید. پس از جنگ 12 روزه از حضور پرشور، حماسی و همدلانه رانندگان تجلیل کردم. آنجا بود که آنان تقاضای دیدار با امام دل ها را مطرح کردند. مطالبه‎ای که برای اجابتش کوشیدم اما متأسفانه محقق نشد تا در محضر مقام معظم رهبری از رشادت‎های آنان بگویم و شاهد الطاف پدرانه‎شان برای این عزیزان باشم.

سوم؛

جناب آقای دکتر پزشکیان همواره محبت داشتند و در گزارشات ادواری به مقام رهبری، از اقدامات وزارت راه و شهرسازی نیز سخن می گفتند. اما حسرت این به دلم ماند که یک بار شخصاً در جمع همکارانم در دیدار با ایشان از تلاش های مجدانه این دولت و پیگیری‎های مستمر شخص رئیس جمهوری برای عدالت فضایی و محرومیت زدایی بویژه در استان هایی همچون خوزستان و سیستان و بلوچستان، بگویم. از تلاش‎های همکارانم برای ساخت و تجهیز راه‎های روستایی، مسکن محرومین، مسکن کارگری، بازسازی و نوسازی ناوگان حمل و نقل و توسعه شقوق مختلف ریلی و جاده ای و هوایی علی رغم تمامی موانع و محدودیت‎ها بگویم. از «نشدنی‎های» ده ها ساله که بالاخره در این دولت «شد».

افسوس که حسرت به دل ماندم.