|
کد خبر
۶۲۴۱۸
کپی شد
عزم ملی برای رهایی از اقتصاد نفتی
وبلاگ تین نیوز | اقتصاد بدون نفت به دلیل اینكه مربوط به منافع ملت و كشور است، باید آن را با گذشته مقایسه كنیم كه چگونه تمام كارخانههای ما كار میكردند و تولید داشتند. از سال 1346 كه بحث خودرو داخلی به نام ایران ناسیونال مطرح شد تاسال 1357 به مدت 11 سال ماشین تولید كردیم.
حال اگر این نفت نبود، جایگزینش چه بود؟ به عنوان مثال در سال 1342 حدود 80 درصد مردم كشاورز و 20 درصد مردم شهرنشین بودند اما هیچ نیازی به كالای خارجی نداشتیم. در برنج و گندم و میوه و حتی دامداری خودكفا بودیم. هیچ كس فكر نمیكرد روزی گوشت از خارج وارد كنیم.
در ادامه جامعه ما با آفتی روبهرو شد كه اقتصاد ما را تضعیف كرد و آن هم چیزی نبود جز هشت سال جنگ تحمیلی. آنهایی كه جنگ را بر ما تحمیل كردند، قطعا هدف خاصی را دنبال میكردند كه در نهایت 1000 میلیارد دلار خسارت به كشور وارد شد. این خسارتها چیزی نیست كه در مدت کوتاهی جبران شود.
برای مثال استانهای كشور جابجایی جغرافیایی پیدا كردند. در حالی ما این هشت سال را گذراندیم كه شاهد رشد چهار درصدی جمعیت بودیم. بعد از اتمام جنگ تحمیلی، جمعیت ایران از 34 میلیون نفر به 50 میلیون نفر رسید و این یعنی ما درحالی كه توانایی اداره 34 میلیون نفر را نداشتیم، 16میلیون نفر دیگر به جمعیت افزوده شد. در ضمن تولیدات صنعتی و كشاورزی ما پایین آمد و این در حالی بود كه مصرف جامعه به سرعت افزایش یافت.
حالا این جامعهای كه بهای نفتش از 36 دلار به 6 دلار رسیده بود، به چه شكل میخواست هم خسارت جنگ را جبران و هم خرابی شهرها و تاسیسات را تعمیر كند؟بعد از اتمام جنگ تحمیلی و با روی كار آمدن دولت سازندگی، جامعه به مرز تعادل رسید. الان سوال این است كه جمعیت به عدد 80 میلیون نفر رسیده و این در حالی است كه بهای نفت به یك سوم بهای 10 سال گذشته رسیده و هزینههای كشور افزایش یافته و واردات بسیار زیاد شده است.
در این جامعه80 میلیون نفری نزدیك به 30میلیارد دلار قاچاق وارد میشود. قاچاق اولین ضررش ضربه به تولید داخل است و درعین حال دانش مملكت را بیمصرف و بی استفاده نشان میدهد. در شرایط كنونی خودكفایی صنایع میتواند نقش مهمی در جدایی اقتصاد ما از نفت ایفا كند. حال پرسش اینجاست كه آیا با اینكه سال هاست به جای اینكه تولید داخل داشته باشیم واردات داشتیم، امیدی هست كه تولید بتواند جایگزین واردات شود؟الان بزرگترین كاری كه میتواند ما را به تولید داخلی امیدوار كند، این است كه جلوی واردات قاچاق گرفته شود، واردات قانونی مان را كنترل كنیم و ببینیم چه كالاهای استراتژیكی نیاز داریم که وارد شود.
باید كالایی وارد شود كه توان ساخت آن را نداریم. در جامعه ای كه 50 میلیون نفر زیر 40 سال دارند، نمیتوان امیدوار بود كه به سادگی وابستگی اش را به نفت قطع كند، در صورتی میتوانیم وابستگیمان رابه نفت قطع كنیم كه عزم جدی تری داشته باشیم كه اولا از واردات بی رویه و غیر تخصصی كه اكثرا ضایعات اجتماعی بهوجود میآورد جلوگیری كنیم. ثانیا مسئولان باید تصمیمی بگیرند كه جامعه علیه كالای قاچاق واكسینه شود.
حال اگر این نفت نبود، جایگزینش چه بود؟ به عنوان مثال در سال 1342 حدود 80 درصد مردم كشاورز و 20 درصد مردم شهرنشین بودند اما هیچ نیازی به كالای خارجی نداشتیم. در برنج و گندم و میوه و حتی دامداری خودكفا بودیم. هیچ كس فكر نمیكرد روزی گوشت از خارج وارد كنیم.
در ادامه جامعه ما با آفتی روبهرو شد كه اقتصاد ما را تضعیف كرد و آن هم چیزی نبود جز هشت سال جنگ تحمیلی. آنهایی كه جنگ را بر ما تحمیل كردند، قطعا هدف خاصی را دنبال میكردند كه در نهایت 1000 میلیارد دلار خسارت به كشور وارد شد. این خسارتها چیزی نیست كه در مدت کوتاهی جبران شود.
برای مثال استانهای كشور جابجایی جغرافیایی پیدا كردند. در حالی ما این هشت سال را گذراندیم كه شاهد رشد چهار درصدی جمعیت بودیم. بعد از اتمام جنگ تحمیلی، جمعیت ایران از 34 میلیون نفر به 50 میلیون نفر رسید و این یعنی ما درحالی كه توانایی اداره 34 میلیون نفر را نداشتیم، 16میلیون نفر دیگر به جمعیت افزوده شد. در ضمن تولیدات صنعتی و كشاورزی ما پایین آمد و این در حالی بود كه مصرف جامعه به سرعت افزایش یافت.
حالا این جامعهای كه بهای نفتش از 36 دلار به 6 دلار رسیده بود، به چه شكل میخواست هم خسارت جنگ را جبران و هم خرابی شهرها و تاسیسات را تعمیر كند؟بعد از اتمام جنگ تحمیلی و با روی كار آمدن دولت سازندگی، جامعه به مرز تعادل رسید. الان سوال این است كه جمعیت به عدد 80 میلیون نفر رسیده و این در حالی است كه بهای نفت به یك سوم بهای 10 سال گذشته رسیده و هزینههای كشور افزایش یافته و واردات بسیار زیاد شده است.
در این جامعه80 میلیون نفری نزدیك به 30میلیارد دلار قاچاق وارد میشود. قاچاق اولین ضررش ضربه به تولید داخل است و درعین حال دانش مملكت را بیمصرف و بی استفاده نشان میدهد. در شرایط كنونی خودكفایی صنایع میتواند نقش مهمی در جدایی اقتصاد ما از نفت ایفا كند. حال پرسش اینجاست كه آیا با اینكه سال هاست به جای اینكه تولید داخل داشته باشیم واردات داشتیم، امیدی هست كه تولید بتواند جایگزین واردات شود؟الان بزرگترین كاری كه میتواند ما را به تولید داخلی امیدوار كند، این است كه جلوی واردات قاچاق گرفته شود، واردات قانونی مان را كنترل كنیم و ببینیم چه كالاهای استراتژیكی نیاز داریم که وارد شود.
باید كالایی وارد شود كه توان ساخت آن را نداریم. در جامعه ای كه 50 میلیون نفر زیر 40 سال دارند، نمیتوان امیدوار بود كه به سادگی وابستگی اش را به نفت قطع كند، در صورتی میتوانیم وابستگیمان رابه نفت قطع كنیم كه عزم جدی تری داشته باشیم كه اولا از واردات بی رویه و غیر تخصصی كه اكثرا ضایعات اجتماعی بهوجود میآورد جلوگیری كنیم. ثانیا مسئولان باید تصمیمی بگیرند كه جامعه علیه كالای قاچاق واكسینه شود.
* رئیس سابق كمیسیون اقتصادی مجمع امور صنفی تهران