۱۴ راهکار برای جلوگیری از هدر روی انرژی
تین نیوز | روند روبه رشد مصرف و هدر روی بالای انرژی در کشورمان موجب شده تا سیاستگذاران با ابراز نگرانی نسبت به این امر از احتمال تبدیل شدن کشورمان به واردکننده بزرگ انرژی در افق ۱۴۰۴ خبر داده و تدوین و ابلاغ تکالیفی برای بهینهسازی و کاهش مصرف سوخت و سایر حاملهای انرژی را در دستور کار قرار دهند
چرا كه اكنون شدت مصرف انرژی در ایران 9برابر ژاپن و نروژ، 7برابر كشورهای پیشرفته اروپایی، 3برابر عربستان سعودی و 4برابر تركیه و متوسط جهانی است. ایران با جمعیت یك درصد دنیا بیش از 4درصد از میزان گاز دنیا را مصرف میكند و حدود 40درصد از كل گاز كشور در خانهها مصرف میشود. بهرغم تولید 600میلیون مترمكعب گاز و بالغ بر 71هزار مگاوات برق در كشور، میزان مصرف انرژی كشور نیز بیانگر رشد سالانه حدود 1.6درصدی است. برونرفت از بحران مصرفبیرویه انرژی در ایران با بخشینگری نمیشود و شدت مصرف انرژی در ایران آن هم 3برابر بالاتر از متوسط جهانی زنگ خطری است كه نه
آیندگان كه نسل حاضر را هم تهدید میكند.
آمارهای رسمی نشان میدهد: درحالیكه در دنیا بهطور متوسط برای تولید ۱۰۰۰ دلار تولید ناخالص داخلی 0.19تن معادل نفتخام انرژی مصرف میشود در ایران، برای تولید هر هزار دلار تولید ناخالص داخلی 0.36تن معادل نفت خام انرژی مصرف میشود به گزارش همشهری، تدابیر اندیشیده شده از سوی نهادهای تصمیم ساز ازجمله دولت و مجلس تاكنون چندان در اجرا با سرعت مطلوب پیش نمیرود و سازوكارهای پیشبینی شده برای بهینهسازی مصرف انرژی در ایران آنهم در قالب قراردادهای بیعمتقابل پیچیدگیهای زیادی را در مسیر اصلاح رفتار كنونی مصرف انرژی ایجاد میكند.
در یك سال اخیر وزارت نفت بهعنوان متولی اصلی بهینهسازی مصرف انرژی، طرحهای متفاوت و متنوعی را ارائه كرده و حتی برای بهبود وضعیت مصرف انرژی در پایتخت، بیژن زنگنه وزیر نفت راهی شورای شهر تهران شد و برنامههایش را اعلام كرد. چندی بعد، او در حضور شهردار تهران با همتای خود در وزارت كشور تفاهمنامه امضا كرد تا بلكه تحولی در بهینهسازی مصرف انرژی در بخشهای حملونقل عمومی و ساختمان ایجاد شود.
افزون بر اینها، انتظار این است كه دستكم دولت و مجلس از ورود كالاهای پرمصرف انرژی و یا تولید آن در داخل كشور جلوگیری كنند و استانداردهای ناظر بر الزام استفاده از برچسب انرژی هم سریعتر و جدیتر اجرایی شود. ایران با بحران مصرف انرژی در بخشهای مختلف مواجه است و دولت هم مصمم است تا به جای حذف مستقیم یارانههای انرژی به روش گذشته، همزمان از سیاستها و ابزارهای غیرقیمتی و فاقد اثر تورمی استفاده كند ولیكن این راهی است دشوار و طولانی كه نیازمند یك اراده ملی و فرابخشی است و همراهی همگانی را طلب میكند. ادامه روند فعلی مصرف انرژی در ایران یعنی اینكه روزی
باید نفت وارد كنیم و وابسته شویم و نجات از این خطر، بستگی دارد به مشاركت ملی و عزم واحد همه دستگاههای دولتی و غیردولتی.