|
کد خبر
۱۰۷۵۲۴
کپی شد
راهکار تسویه طلب ۱،۵۰۰، ۰۰۰،۰۰۰، ۰۰۰ تومانی
تیننیوز| وقتی از شمردن صفرهای ۱۵۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ تومان فارغ شدید میتوانید به این فکر کنید که با این پول چه کارهایی میتوان انجام داد؛ پاسخ شما به طور حتم این است: خیلی کارها!
اما بد نیست بدانید این پول نهتنها برای من و شما پول بزرگی است بلکه برای بسیاری از حوزههای اقتصادی از جمله صنعت هوایی کشور نیز این پول میتواند نجاتبخش باشد. به عنوان نمونه با کمتر از یک سوم این پول میتوان پایانه زیارتی فرودگاه امام خمینی(ره) را تکمیل کرد و اگر بخواهیم چند هواپیمای نو وارد کشور کنیم بد نیست بدانیم با این پول میتوان ۴ ایرباس ۳۲۰ یا ۲ ایرباس ۳۳۰ نو خرید.
حال این مسئله که با این پول چند هواپیمای دست دوم میتوان خرید و چند فرودگاه استانی میتواند از خطر تعطیلی نجات یابد، بماند. این عدد حالا تبدیل به آخرین رقم بدهی شرکتهای هواپیمایی کشور به شرکت پالایش و پخش فرآوردههای نفتی شده است. در واقع شرکتهای هواپیمایی در ۵-۴ سال اخیر، سوخت را نسیه دریافت کرده و انگار بدحساب شدهاند. روند این بدهی در سالهای گذشته همواره سیر صعودی داشته و بارها صدای شرکت پخش فرآوردههای نفتی را درآورده است و حالا کار به جایی رسیده که شرکت پخش پیشنهاد میدهد سهم این شرکت از هزینه سوخترسانی به شرکتهای هواپیمایی، به طور مستقیم از پولی که مسافران برای بلیت میپردازند به حساب خزانه دولت واریز شود تا این شرکت به پول خود برسد. این پیشنهاد موافقان و مخالفانی در جامعه حملونقل هوایی دارد.
منشأ ایجاد بدهی شرکتهای هواپیمایی به شرکت پخش فرآوردههای نفتی مربوط به تصویب قانون هدفمندی یارانهها و زمانی است که نرخ سوخت به یکباره از ۱۰۰ تومان در هر لیتر به ۴۰۰ تومان و در نهایت به ۷۰۰ تومان رسید. شرکتهای هواپیمایی از ابتدا اعلام کردند که پرداخت این هزینه از توان آنها خارج است و تا مدتها از پرداخت این هزینه سر باز میزدند.
سال گذشته دبیر انجمن شرکتهای هواپیمایی با تایید این مسئله که اختلافنظرهایی در زمینه نرخ سوخت میان شرکتهای هواپیمایی و شرکت پخش فرآوردههای نفتی وجود دارد، اعلام کرد در حال حاضر سوخت با قیمت هر لیتر ۵۰۰ تومان در بدهیهای معوق برای شرکتها تصویب شده است.
شکست همه راهکارها
دلیل این بدهی کلان هرچه باشد ماجرای آن تبدیل به قصهای تکراری در سالهای اخیر شده که هر بار مسئولان تلاش کردهاند پایان متفاوتی برای آن بنویسند اما آخر داستان، هیچگاه نه مطلوب مدیران حملونقل هوایی و بخش خصوصی این حوزه بوده است؛ نه مطلوب مدیران شرکت پخش و دست آخر باز هم همان صحنه پایانی همیشگی یعنی انباشت و افزون شدن بدهی تکرار شده است. تا سال ۹۱ شرکتهای هواپیمایی روزانه مبلغی را به حساب شرکت پخش واریز و هر ۱۰ یا ۱۵ روز یکبار بدهی خود را تسویه میکردند اما این روند با افزایش قیمت سوخت دچار افت و خیز شد و بدهیها شروع به افزایش کرد.
از تلاشهای انجام شده در سالهای گذشته برای کاهش و تسویه این بدهی این بوده که شرکتهای هواپیمایی با شرکت پالایش و پخش فرآوردههای نفتی قراردادهایی امضا کرده و ضمانتنامههایی از سوی آنها به شرکت پخش ارائه شد تا بدهیها بهتدریج پرداخت شود. حتی آنطور که دبیر انجمن شرکتهای هواپیمایی اعلام کرده در مقطعی از زمان حساب برخی از شرکتهای هواپیمایی برای این بدهیهای از سوی شرکت پالایش و پخش فرآوردههای نفتی مسدود شده است.
توقف سوخترسانی به شرکتهای هواپیمایی بدهکار نیز راهکار ناموفقی است که در چند سال گذشته چند بار از سوی شرکت پخش تجربه شده اما به دلیل جلوگیری از بروز اختلال در روند پروازها خیلی زود متوقف شده است.
آخرین راهحل برای جلوگیری از انباشت این بدهی کلان نیز طرح پرداخت نقدی سوخت بود که همین یکی دو ماه گذشته در فرودگاهها کلید خورد اما این طرح نیز صدای شرکتهای هواپیمایی را درآورد؛ به نظر میرسد بدهیهای انباشته آنقدر زیاد است که این طرح هم برای تسویه آن پاسخگو نیست.
پیشنهاد جدید روی میز
حالا بدهی شرکتهای هواپیمایی از ۵۰۰ میلیارد تومان در سال ۹۲ به ۱۵۰۰ میلیارد تومان رسیده و به طور تقریبی ۳ برابر شده است. آنطور که منصور ریاحی، مدیرعامل شرکت ملی پخش فرآوردههای نفتی در نشست اخیر با خبرنگاران گفته، ۷۷ درصد این بدهی مربوط به شرکتهای ایرانایر، آسمان و ماهان است. او میگوید برای این شرکتها یک نقشه راه تعیین شده و بدهیهای جاری این شرکتها چند ماه است به صورت نقدی پرداخت میشود. ریاحی از مذاکره با بانکها برای پرداخت بدهی شرکتهای هواپیمایی خبر داده و اعلام کرده که بر اساس مذاکرهای که این شرکت با بانکها داشته پیشنهاد این شرکت این است که روزی که بلیت برای مسافر صادر میشود سهم سوخت آن مشخص شده و به صورت مستقیم وارد خزانه شوند.
ریاحی گفته که بانکها از این طرح استقبال کردهاند و اجرای این طرح منوط به موافقت سازمان هواپیمایی کشور و انجمن شرکتهای هواپیمایی است. اگرچه او میگوید موافقت اولیه در زمینه این طرح وجود دارد اما پیگیری «گسترش تجارت» در این زمینه نشان میدهد نظرهای متفاوتی در جامعه هوانوردی کشور در این زمینه وجود دارد که برخی موافق و برخی مخالف این پیشنهاد هستند. به عنوان نمونه پاسخ دبیر انجمن شرکتهای هواپیمایی نشان میدهد رضایت کلی نسبت به این طرح در میان شرکتها وجود ندارد.
مقصود اسعدیسامانی معتقد است احتمال عملیاتی بودن این طرح پایین است. او البته یادآوری میکند که هنوز این طرح کارشناسی نشده و نمیتوان با یقین درباره آن صحبت کرد اما نمیتوان نتیجه مثبتی برای این طرح پیشبینی کرد.
موافقت کارشناسان با طرح شرکت پخش از سوی دیگر کارشناسان حملونقل هوایی این طرح را میپسندند و میگویند این موضوعی است که در دنیا اجرایی شده است. علیرضا بحیرایی، از کارشناسان حملونقل هوایی در پاسخ معتقد است با درنظر گرفتن بیتوجهی شرکتهای هواپیمایی در زمینه تسویه حساب با شرکت پخش میتوان این روش پشنهادی شرکت پخش را هم آزمود. به گفته وی، شرکتهای هواپیمایی سهم سوخت و شرکت فرودگاهها از بلیت را در حساب خود نگه داشته و گاهی حتی سرمایهگذاریهای دیگری با آن انجام میدهند بنابراین شاید اعمال چنین روشهایی از سوی شرکت پخش برای دریافت مطالباتش لازم باشد. او یادآوری میکند که دریافت سهم سوخت از پول بلیت ممکن است دشوار باشد اما شدنی است. وی تاکید میکند در همه کشورها، پرداخت هزینه سوخت در زمان دریافت آن، امری رایج است و پول سوخت، در فرودگاه پرداخت میشود.
امیرحسین سینیچی، از دیگر کارشناسان حملونقل هوایی کشور نیز با این پیشنهاد موافق و معتقد است این یک راهحل اجرایی است که در حال حاضر از سوی بسیاری از شرکتهای هواپیمایی اجرا میشود. او در پاسخ به «گسترش تجارت» یادآوری کرد که در بسیاری از شرکتهای هواپیمایی جهان، امروز هزینه افزایش قیمت سوخت در بلیت مسافر قید میشود. او یادآوری میکند که اجرای این روش نیاز به نرمافزارهای مالی خاصی دارد. سینیچی تاکید میکند: بهترین روش برای دریافت هزینه سوخت از شرکتهای هواپیمایی داشتن کارت اعتباری سوخت است که از سوی شرکت پخش برای هر هواپیما صادر و هزینههای سوختگیری از حساب شرکت کسر شود. این، به گفته او روشی استاندارد در دنیاست.
نکته آخر...
مسئولان شرکتهای هواپیمایی میگویند انباشت بدهی سوختی این شرکتها به دلیل شفاف نبودن نرخ سوخت در سالهای گذشته است و حالا هم این بدهی آنقدر زیاد شده که توان پرداختش را ندارند. علت این بدهی هرچه باشد مسلم است راهکارهایی مانند مسدود کردن حساب شرکتهای بدهکار، قطع سوخترسانی و روشهای دیگری که در سالهای گذشته از سوی دولت و شرکت پخش عملیاتی شده، با موفقیت و نتیجه مطلوب همراه نبوده است. حالا باید منتظر ماند و دید آیا راهکار جدید شرکت سوخت ـ در صورت اجرایی شدن ـ نتیجه مطلوب را خواهد داشت یا همچنان باید نظارهگر افزایش بدهی سوختی شرکتهای هواپیمایی باشیم؟
حال این مسئله که با این پول چند هواپیمای دست دوم میتوان خرید و چند فرودگاه استانی میتواند از خطر تعطیلی نجات یابد، بماند. این عدد حالا تبدیل به آخرین رقم بدهی شرکتهای هواپیمایی کشور به شرکت پالایش و پخش فرآوردههای نفتی شده است. در واقع شرکتهای هواپیمایی در ۵-۴ سال اخیر، سوخت را نسیه دریافت کرده و انگار بدحساب شدهاند. روند این بدهی در سالهای گذشته همواره سیر صعودی داشته و بارها صدای شرکت پخش فرآوردههای نفتی را درآورده است و حالا کار به جایی رسیده که شرکت پخش پیشنهاد میدهد سهم این شرکت از هزینه سوخترسانی به شرکتهای هواپیمایی، به طور مستقیم از پولی که مسافران برای بلیت میپردازند به حساب خزانه دولت واریز شود تا این شرکت به پول خود برسد. این پیشنهاد موافقان و مخالفانی در جامعه حملونقل هوایی دارد.
منشأ ایجاد بدهی شرکتهای هواپیمایی به شرکت پخش فرآوردههای نفتی مربوط به تصویب قانون هدفمندی یارانهها و زمانی است که نرخ سوخت به یکباره از ۱۰۰ تومان در هر لیتر به ۴۰۰ تومان و در نهایت به ۷۰۰ تومان رسید. شرکتهای هواپیمایی از ابتدا اعلام کردند که پرداخت این هزینه از توان آنها خارج است و تا مدتها از پرداخت این هزینه سر باز میزدند.
سال گذشته دبیر انجمن شرکتهای هواپیمایی با تایید این مسئله که اختلافنظرهایی در زمینه نرخ سوخت میان شرکتهای هواپیمایی و شرکت پخش فرآوردههای نفتی وجود دارد، اعلام کرد در حال حاضر سوخت با قیمت هر لیتر ۵۰۰ تومان در بدهیهای معوق برای شرکتها تصویب شده است.
شکست همه راهکارها
دلیل این بدهی کلان هرچه باشد ماجرای آن تبدیل به قصهای تکراری در سالهای اخیر شده که هر بار مسئولان تلاش کردهاند پایان متفاوتی برای آن بنویسند اما آخر داستان، هیچگاه نه مطلوب مدیران حملونقل هوایی و بخش خصوصی این حوزه بوده است؛ نه مطلوب مدیران شرکت پخش و دست آخر باز هم همان صحنه پایانی همیشگی یعنی انباشت و افزون شدن بدهی تکرار شده است. تا سال ۹۱ شرکتهای هواپیمایی روزانه مبلغی را به حساب شرکت پخش واریز و هر ۱۰ یا ۱۵ روز یکبار بدهی خود را تسویه میکردند اما این روند با افزایش قیمت سوخت دچار افت و خیز شد و بدهیها شروع به افزایش کرد.
از تلاشهای انجام شده در سالهای گذشته برای کاهش و تسویه این بدهی این بوده که شرکتهای هواپیمایی با شرکت پالایش و پخش فرآوردههای نفتی قراردادهایی امضا کرده و ضمانتنامههایی از سوی آنها به شرکت پخش ارائه شد تا بدهیها بهتدریج پرداخت شود. حتی آنطور که دبیر انجمن شرکتهای هواپیمایی اعلام کرده در مقطعی از زمان حساب برخی از شرکتهای هواپیمایی برای این بدهیهای از سوی شرکت پالایش و پخش فرآوردههای نفتی مسدود شده است.
توقف سوخترسانی به شرکتهای هواپیمایی بدهکار نیز راهکار ناموفقی است که در چند سال گذشته چند بار از سوی شرکت پخش تجربه شده اما به دلیل جلوگیری از بروز اختلال در روند پروازها خیلی زود متوقف شده است.
آخرین راهحل برای جلوگیری از انباشت این بدهی کلان نیز طرح پرداخت نقدی سوخت بود که همین یکی دو ماه گذشته در فرودگاهها کلید خورد اما این طرح نیز صدای شرکتهای هواپیمایی را درآورد؛ به نظر میرسد بدهیهای انباشته آنقدر زیاد است که این طرح هم برای تسویه آن پاسخگو نیست.
پیشنهاد جدید روی میز
حالا بدهی شرکتهای هواپیمایی از ۵۰۰ میلیارد تومان در سال ۹۲ به ۱۵۰۰ میلیارد تومان رسیده و به طور تقریبی ۳ برابر شده است. آنطور که منصور ریاحی، مدیرعامل شرکت ملی پخش فرآوردههای نفتی در نشست اخیر با خبرنگاران گفته، ۷۷ درصد این بدهی مربوط به شرکتهای ایرانایر، آسمان و ماهان است. او میگوید برای این شرکتها یک نقشه راه تعیین شده و بدهیهای جاری این شرکتها چند ماه است به صورت نقدی پرداخت میشود. ریاحی از مذاکره با بانکها برای پرداخت بدهی شرکتهای هواپیمایی خبر داده و اعلام کرده که بر اساس مذاکرهای که این شرکت با بانکها داشته پیشنهاد این شرکت این است که روزی که بلیت برای مسافر صادر میشود سهم سوخت آن مشخص شده و به صورت مستقیم وارد خزانه شوند.
ریاحی گفته که بانکها از این طرح استقبال کردهاند و اجرای این طرح منوط به موافقت سازمان هواپیمایی کشور و انجمن شرکتهای هواپیمایی است. اگرچه او میگوید موافقت اولیه در زمینه این طرح وجود دارد اما پیگیری «گسترش تجارت» در این زمینه نشان میدهد نظرهای متفاوتی در جامعه هوانوردی کشور در این زمینه وجود دارد که برخی موافق و برخی مخالف این پیشنهاد هستند. به عنوان نمونه پاسخ دبیر انجمن شرکتهای هواپیمایی نشان میدهد رضایت کلی نسبت به این طرح در میان شرکتها وجود ندارد.
مقصود اسعدیسامانی معتقد است احتمال عملیاتی بودن این طرح پایین است. او البته یادآوری میکند که هنوز این طرح کارشناسی نشده و نمیتوان با یقین درباره آن صحبت کرد اما نمیتوان نتیجه مثبتی برای این طرح پیشبینی کرد.
موافقت کارشناسان با طرح شرکت پخش از سوی دیگر کارشناسان حملونقل هوایی این طرح را میپسندند و میگویند این موضوعی است که در دنیا اجرایی شده است. علیرضا بحیرایی، از کارشناسان حملونقل هوایی در پاسخ معتقد است با درنظر گرفتن بیتوجهی شرکتهای هواپیمایی در زمینه تسویه حساب با شرکت پخش میتوان این روش پشنهادی شرکت پخش را هم آزمود. به گفته وی، شرکتهای هواپیمایی سهم سوخت و شرکت فرودگاهها از بلیت را در حساب خود نگه داشته و گاهی حتی سرمایهگذاریهای دیگری با آن انجام میدهند بنابراین شاید اعمال چنین روشهایی از سوی شرکت پخش برای دریافت مطالباتش لازم باشد. او یادآوری میکند که دریافت سهم سوخت از پول بلیت ممکن است دشوار باشد اما شدنی است. وی تاکید میکند در همه کشورها، پرداخت هزینه سوخت در زمان دریافت آن، امری رایج است و پول سوخت، در فرودگاه پرداخت میشود.
امیرحسین سینیچی، از دیگر کارشناسان حملونقل هوایی کشور نیز با این پیشنهاد موافق و معتقد است این یک راهحل اجرایی است که در حال حاضر از سوی بسیاری از شرکتهای هواپیمایی اجرا میشود. او در پاسخ به «گسترش تجارت» یادآوری کرد که در بسیاری از شرکتهای هواپیمایی جهان، امروز هزینه افزایش قیمت سوخت در بلیت مسافر قید میشود. او یادآوری میکند که اجرای این روش نیاز به نرمافزارهای مالی خاصی دارد. سینیچی تاکید میکند: بهترین روش برای دریافت هزینه سوخت از شرکتهای هواپیمایی داشتن کارت اعتباری سوخت است که از سوی شرکت پخش برای هر هواپیما صادر و هزینههای سوختگیری از حساب شرکت کسر شود. این، به گفته او روشی استاندارد در دنیاست.
نکته آخر...
مسئولان شرکتهای هواپیمایی میگویند انباشت بدهی سوختی این شرکتها به دلیل شفاف نبودن نرخ سوخت در سالهای گذشته است و حالا هم این بدهی آنقدر زیاد شده که توان پرداختش را ندارند. علت این بدهی هرچه باشد مسلم است راهکارهایی مانند مسدود کردن حساب شرکتهای بدهکار، قطع سوخترسانی و روشهای دیگری که در سالهای گذشته از سوی دولت و شرکت پخش عملیاتی شده، با موفقیت و نتیجه مطلوب همراه نبوده است. حالا باید منتظر ماند و دید آیا راهکار جدید شرکت سوخت ـ در صورت اجرایی شدن ـ نتیجه مطلوب را خواهد داشت یا همچنان باید نظارهگر افزایش بدهی سوختی شرکتهای هواپیمایی باشیم؟