امیدآفرینی برای شرکتهای خصوصی صنعت نفت
پس از آنکه اولین قرارداد نفتی بر مبنای مدل جدید قراردادها با شرکت توسعه نفت و گاز پرشیا وابسته به ستاد اجرائی فرمان امام (ره) بهعنوان اولین شرکت ایرانی به امضا رسید، حالا راه برای شرکتهای خارجی باز شده است. آنطور که امیرحسین زمانی نیا معاون امور بینالملل و بازرگانی وزیر نفت میگوید، قرار است تا پایان سال ٩۵ قراردادهایی به ارزش ١ میلیارد دلار در صنعت نفت و گاز امضا شود.
قراردادهایی که گام بسیار مهمی برای آغاز فعالیت دوباره شرکتهای خارجی در پروژههای صنعت نفت است که خیلیها امیدوارند دانش و تکنولوژیهای جدید در فصل بعد از لغو تحریمها به صنعت نفت ایران وارد شود. کارشناسان میگویند، در قراردادهای جدید مسئله اطلاعات دادن نیست، استفاده صحیح و بهینه از دانش و تکنولوژی مهم است، چون این قراردادها گاه در مورد منابعی است که زیر زمین است، هر کسی بتواند آن را زودتر استخراج کند برنده است.
تردیدی نیست که بهترینهای انرژی در دنیا، ایرانی هستند، کسانی که همه میادین نفتی دنیا را وجب به وجب میشناسند، اما آنچه در این میان مهم است استفاده از تکنولوژی است که این کار را تسهیل میکند.
اگرچه این شیوه بسیار توصیه شدهای است اما گروهی اصراردارند، استفاده از توان داخلی باید در همه پروژههای صنعت نفت و گاز در اولویت باشد، گروهی هم همکاری دو جانبه را توصیه میکنند زیر آنها ورود خارجیها اصلا تهدیدی برای شرکتهای داخلی نمیدانند و معتقدند آمدن شرکتهای معتبر بینالمللی برای صنعت نفت و گاز سبب میشود تا رقابتها قویتر و سالمتر شده و از سویی شرکتهای بخش خصوصی، میتوانند توان خود به لحاظ دانش، مدیریت، مهندسی، بهویژه بهرهوری بالا ببرند.
نفع صنعت نفت کجاست؟
در همه قراردادها همیشه صحبت از شرایط برد- استد؛ این مسئله ثابت میکند که طرفین به دنبال مطالباتی در این قراردادها هستند و این مسئله کاملا طبیعی است. فرض کنید قرارداد بین دو شرکت ایرانی باشد، هر دو طرف در این قرارداد منافعی دارند، اینکه بگوییم یک شرکت میخواهد منافع شرکت دیگر را بالا بکشد و حق دیگری را پایمال کند دنباله روی کردن از تئوری معروف توطئه است است.
تردیدی نیست صنعت نفت کشور ما صددرصد به سرمایهگذاری شرکتهای خارجی نیازمند است، چرا که به گفته کارشناسان این صنعت شرکتهای داخلی ما درحالحاضر بهدلیل نبود سرمایه، نمیتوانند پروژهها را متقبل شوند و در شرایط سختی به سر میبرند. از طرفی دیگر، تکنولوژی، فناوری و روش مدیریتی انجام کار است که از طریق این سرمایهگذاریها به داخل انتقال مییابد.
تقویت مدیریت در شرکتهای خصوصی
روشهای مدیریت اجرائی موضوع مهم دیگری است که از طریق این قراردادها انتقال مییابد. به گفته کوروش طهماسبی مدیرعامل یک شرکت دانش بنیان صنعت نفت مهندس اگر میخواهد مدیر باشد باید مدیریت بخواند؛ باید تجربه مدیریت داشته باشد. او میگوید: « نکته مهم در همکاری با شرکتهای خارجی این است که از این مسیر میتوانیم محفلی ایجاد کنیم که جوانان نخبه را در کشور نگه داریم و از ظرفیتهای آنها استفاده کنیم؛ باید بدانیم که علم و صنعت در کنار هم پیشرو هستند.
وقتی ما نخبه داشته باشیم اما صنعتِ به روز و پویا نداشته باشیم، نخبه و علم از کشور میرود. غرب از کم کردن فاصله بین دانشگاه و صنعت توانست موفق به ایجاد ثروت شود. همکاریهای ما در زمینه صنعت و کارهای مطالعاتی و تحقیقاتی، به انتقال دانش کمک میکند و بستر برای همکاری با جوانان مستعد را ایجاد میکند. » به گفته او این شرکتهای خصوصی هستند که در صورت سلامت، به نجات تمام دولتها منجر شده و میشوند، چرا که سود و ضرر را درک میکنند و در پویایی اقتصاد، کارآفرینی و استفاده از امکانات، به صورت بهینه عمل میکنند، اما تقویت این شرکتها نیاز به
سرمایهدارد، نیاز به دانش دارد.
نمیتوان پروژهها را هر سال به شرکتهای داخلی داد به بهانه اینکه تقویت شوند و این شرکتها درجا بزنند و رقبا، میادین مشترک را غارت کنند.
لینک خبر