افقهای روشن در صنعت خودرو
تین نیوز | در سفر اخیر رئیس جمهور كشورمان به فرانسه قراردادی میان ایران خودرو و پژو منعقد شد تا این شركت فرانسوی بعد از سه سال به ایران بازگردد. بر اساس این قرارداد مشترك كه ارزش آن 400 میلیون یورو عنوان شده، قرار است با همكاری و مشاركت طرفهای ایرانی و فرانسوی، برندهای جدید پژو و سیتروئن در ایران تولید شود. ضمن این توافق، قرار است ذیل تولیدات مشترك، فناوریهای جدید در حوزه خودروسازی نیز به مجموعه خودروسازی كشور منتقل شود. علاوه بر این، شركت پژو متعهد شده سالانه 200 هزار دستگاه خودرو در ایران تولید كند و البته از قطعات تولید ایران استفاده كند. بر اساس این
قرارداد تا سال 2020 تولید خودرو در ایران به بیش از یك میلیون و 400 هزار و در نهایت دو میلیون دستگاه افزایش خواهد یافت. عقد قراردادهای جدید با شركت خودروسازی پژو، فرصتی در اختیار شركتهای قطعهسازی ایرانی هم قرار میدهد تا دامنه فعالیتهای تولیدی خود را افزایش دهند. فارغ از این توضیحات، طی روزهای اخیر و بعد از عقد قراردادهای جدید بین شركتهای خودروسازی ایران و شركت پژو فرانسه، برخی انتقادات مطرح شد كه در مواردی دور از واقعیات این صنعت بود. از جمله به خروج فرانسویها از ایران در پی اعمال تحریمها اشاره میشود و این نكته را ذكر میكنند كه چه
ضمانتی وجود دارد كه بار دیگر این اتفاق رخ ندهد. در پاسخ باید گفت چرا باید با نگاهی تردید آمیز به هر نوع قرارداد تجاری كه منافع ملی را تامین میكند نگاه شود؟ اگر فرانسویها در پی فشارهای تحریمی از ایران خارج شدند، خیلی از شركتهای دیگر هم چنین كردند. از این رو منحصر كردن این اتفاق به یك شركت خودروسازی، آن هم در زمانی كه در پی گسترش همكاریها هستیم نمیتواند سازنده باشد. گذشته از این، طی سالهای اخیر، موضوع ارتقای كیفیت خودروهای ساخت داخل، همواره مطرح بوده است، اما حالا كه در پی رفع تحریم ها، خودروسازان داخلی تلاش دارند تا با عقد قراردادهای
مشاركت، از یك سو كیفیت خودروهای ساخت داخل را افزایش دهند و از سوی دیگر، صنعت خودروسازی كشور را به فناوریهای روز این صنعت مجهز كنند، این خردهگیریها چه سودی میتواند داشته باشد؟ لازم به ذكر است قراردادهای اخیری كه با طرفهای فرانسوی منعقد شده است، مشروط به انتقال سرمایه و فناوری به كشور است و طرف فرانسوی را ملزم كرده است تا 40 درصد از محصول تولیدی در داخل و به طور مستقیم توسط متخصصان ایرانی طراحی و تولید شود. با این امكان، ما این مزیت را داریم كه طی چند سال آتی خود بتوانیم در بازار خودرو جهان صاحب برند و اعتبار شویم؛ ضمن اینكه با تولید محصولات جدید و
با كیفیت، میتوانیم صادرات هم داشته باشیم. هر شركت خودروسازی، شروط ایران را بپذیرد و در انتقال دانش و تخصص كوتاهی نكند، میتواند با خودروسازان ایرانی همكاری داشته باشد.