◄ چرا سرمایه گذار خارجی از جاده های ارومیه می ترسد؟
هممرزی با دو کشور و میزبانی از نمایشگاههای بینالمللی، ارومیه را به دروازه تجارت بدل کرده؛ اما زیرساختهای فرسوده و مسیر ناامن پارک جنگلی، نخستین سیگنال سوءمدیریت شهری را به سرمایهگذار خارجی مخابره و جریان جذب سرمایه را قفل میکند.
هم مرزی با دو کشور و میزبانی از نمایشگاه های بین المللی، ارومیه را به دروازه تجارت بدل کرده؛ اما زیرساخت های فرسوده و مسیر ناامن پارک جنگلی، نخستین سیگنال سوءمدیریت شهری را به سرمایه گذار خارجی مخابره و جریان جذب سرمایه را قفل می کند.
به گزارش تین نیوز، تبدیل استان آذربایجان غربی به یک هاب (قطب) صادراتی و وارداتی، با توجه به موقعیت استراتژیک این استان، یک ضرورت اقتصادی برای ایران است. آذربایجان غربی با قرارگیری در مسیر کریدورهای ترانزیتی و هم مرزی با ترکیه و عراق، نقشی فراتر از یک استان مرزی دارد؛ این استان می تواند دروازه ی ورود تکنولوژی و لجستیک به کشور باشد.
اما در حالی که تلاش می شود تا با برگزاری نمایشگاه های تخصصی از جمله نمایشگاه خودرو و صنایع وابسته، نمایشگاه تخصصی طلا،جواهر، نمایشگاه تخصصی تجهیزات پزشکی، نمایشگاه بین المللی کشاورزی، نمایشگاه تخصصی مبلمان، لوستر و دکوراسیون داخلی ، و دیگر نمایشگاه ها به قطب صنعتی منطقه تبدیل شود، وضعیت زیر ساخت های عمومی ، به ویژه پارک جنگلی ارومیه با توجه به قرار گیری نمایشگاه های بین المللی در آن، روایت گر شکافی عمیق میان ادعاهای توسعه و واقعیت های مدیریتی است.
نمایشگاه، تنها یک فضای تجاری نیست؛ بلکه ویترین توسعه یافتگی یک شهر هم هست. وقتی یک سرمایه گذار یا تاجر بین المللی از مرز وارد می شود و با جاده های پرچاله، روشنایی ناکافی و زیرساخت های رفاهی فرسوده در نزدیکی سایت نمایشگاهی مواجه می شود، اولین پیام ناخودآگاه دریافتی او این است که این شهر مدیریت یکپارچه ندارد.
ضعف در نگهداری از پارک جنگلی (به عنوان نماد فضای سبز و رفاه شهر)، دقیقاً همان نقطه ضعف لجستیکی است. ما نمی توانیم در سالن های نمایشگاه از تکنولوژی مدرن سخن بگوییم، در حالی که در مسیر رسیدن به آن، ابتدایی ترین استانداردهای شهری قرن بیست و یکم نادیده گرفته شده است.
شاید تصور شود پارک جنگلی صرفاً یک فضای تفریحی است، اما در ادبیات نوین مدیریت شهری برای صنعت، این پارک باید به عنوان زون پشتیبان صنعتی ـ رفاهی باز تعریف شود.
استانی که مسیر ترانزیتی است، نیازمند فضاهای رفاهی در حد استانداردهای بین المللی است. پارک جنگلی می تواند به عنوان یک ایستگاه رفاهی مدرن برای این ناوگان بازآفرینی شود.
زیرساخت های عمومی شهر، آینه عملکرد دستگاه های اجرایی در مواجهه با پیچیدگی های اداری و گمرکی هستند. اگر مسئولان در بازسازی یک پارک ناتوان باشند، سرمایه گذار چگونه باور کند که در گمرک و صنعت، تسهیل گری خواهند کرد؟
برای عبور از این وضعیت، رویکرد دستورالعمل های دولتی دیگر پاسخگو نیست.
بلکه باید مدیریت بخشی از فضاهای پارک جنگلی به بخش خصوصی واگذار شود (با تضمینِ کیفیت و نظارت دقیق). این مدل هزینه های شهرداری را کاهش داده و باعث ایجاد ارزش افزوده و خدمات لوکس (کافی شاپ ها و ... ) می شود.
تشکیل کمیته ویژه زیر ساخت نمایشگاهی: دستگاه های همچون راه و شهرسازی، صنعت و معدن، گمرک، استاندارد، راهداری، راهور، اتاق بازرگانی، و شهرداری باید با مدیریت واحد، تقویم رویدادهای نمایشگاهی را با تقویم بهسازی زیرساخت های شهری هم زمان کنند.
تعریف مسیرهای دسترسی به نمایشگاه به عنوان شریان اقتصادی، نه خیابان محلی. این مسیرها باید دارای آسفالت استاندارد، روشنایی هوشمند و علائم راهنمایی چند زبانه باشند.
حداقل ایجاد یک نمایشگاه دائمی توانمندی های استان در پارک جنگلی، تا بازدیدکنندگان نمایشگاه های موقت، همواره در فضای صنعتی استان باقی بمانند.
ارتقای پارک جنگلی ارومیه، نه یک پروژه رفاهی ساده، بلکه سرمایه گذاری بر اعتبار برند استان آذربایجان غربی است. اگر مسئولان خواهان تثبیت جایگاه استان به عنوان قطب صنعت و ترانزیت در کشور هستند، باید بدانند که ویترین شهر، نخستین و آخرین جایی است که اعتماد سرمایه گذار را تعیین می کند. زمان آن فرا رسیده است که از شعار توسعه، به سمت زیرساخت توسعه حرکت کنیم.
