◄ خلاصه کتاب معمای توسعه، تجربه ماهاتیر و مالزی، اثر افخمی
مهمترین کار ماهاتیر محمد در حرکت دادن مالزی به سمت توسعه، ایجاد فهم و فرهنگ «اعتماد سازی» در این کشور بوده است، به طوری که مردم این کشور بتوانند با تکیه بر آن، سیستمی تازه از ارزش ها، اخلاقیات و دیدگاه ها را برای رسیدن به توسعه و مدل شدن به کشور توسعه یافته طی کنند
کتاب «معمای توسعه» روایتی است از مسیر پرفراز و نشیبی که مالزی، رهبر و مردمان آن طی کردند تا بتوانند به توسعه مدنظر خود طی سال های اخیر دست پیدا کنند. مهمترین کار ماهاتیر محمد در حرکت دادن مالزی به سمت توسعه، ایجاد فهم و فرهنگ «اعتمادسازی» در این کشور بوده است، به طوری که مردم این کشور بتوانند با تکیه بر آن، سیستمی تازه از ارزش ها، اخلاقیات و دیدگاه ها را برای رسیدن به توسعه و مدل شدن به کشور توسعه یافته طی کنند (علی اشرف افخمی، طاقچه).
بخش هایی از کتاب معمای توسعه؛ تجربه ماهاتیر و مالزی: در سال ۱۹۵۹ ماهاتیر عضو فعال سازمان وحدت ملی مالایی اُمنو شد که بزرگ ترین حزب سیاسی مالزی بود و پس از چندی توانست وارد گروه تصمیم گیران سیاسی حزب یا همان شورای عالی شود. در ۱۹۶۴ بود که با حمایت از طرف اُمنو توانست کرسی نمایندگی را در مجلس نمایندگان کسب کند. او کتاب «دوراهی مالایی» را نوشت و در آن خواستار تلاش در جهت حمایت از مالایی های بومی و تساوی حقوق آنها با مالایی-چینی ها و منتقد جدی عقب ماندگی اقتصادی مالایی ها شد. سخنان او که در آن زمان عقایدی انقلابی محسوب می شدند، خشم نخست وزیر وقت «تُنکو عبدالرحمان» را برانگیخت و سران حزبِ اُمنو (UMNO)، را وادار کرد که ماهاتیر را از حزب اخراج و کتاب او را ممنوع کنند. تُنکو عبدالرحمان در ۱۹۷۰ استعفا کرد و در ۱۹۷۲ ماهاتیر دوباره به عضویت حزب درآمد و دوران سیاسی او وارد مرحله جدید و پرباری شد. او در ۱۹۷۳ مجدداً رأی پارلمان را کسب کرد و در سال ۱۹۷۴ به عنوان وزیر آموزش و پرورش دولت انتخاب شد. در پی تغییراتی در کابینه، در سال ۱۹۷۸ به سمت وزیر بازرگانی منصوب گردید. در طول تصدی در این پُست، او برای جذب سرمایه گذاران خارجی و تشویق آنان به سرمایه گذاری در مالزی مأموریت های متعددی به خارج از کشور نمود و در این راه موفقیت های چشمگیری داشت. وی در ۱۹۷۵ به عنوان یکی از سه معاون سازمان وحدت ملی مالایی (اُمنو UMNO) انتخاب گردید. سپس در ۱۹۷۶ به سمت معاون اولی نخست وزیر رسید. در سال ۱۹۷۸ به سمت قائم مقام این سازمان و در ۱۹۸۱ ریاست سازمان مذکور را عهده دار گردید. از سال ۱۹۷۵ که او یکی از معاونین حزب وحدت ملی شد، پنج سال بیشتر طول نکشید که ماهاتیر با بازنشستگی نخست وزیر وقت، حسین اُن، به مقام نخست وزیری مالزی رسید و از سال ۱۹۸۱ مسئولیت رهبری حزب حاکم و نخست وزیری کشور مالزی را برعهده گرفت. ماهاتیر در دوران نخست وزیری، تأثیر قابل توجهی بر اقتصاد، فرهنگ و دولت مالزی گذاشت. او در پنج دوره انتخابات پی درپی رأی اکثریت را به دست آورد و به مدت بیست و دو سال، طولانی تر از هر شخص دیگری در مالزی نخست وزیر بود و در این مدت تغییرات بسیار چشمگیری در وضعیت اقتصادی مالزی و ارتقاء استانداردهای زندگی و رفاه مردم ایجاد نمود که در دیگر بخش ها به آن پرداخته شده است.
نگارنده کتاب به مدت بیش از ۵ سال به عنوان مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره بانک صنعت و معدن فعالیت داشته و درفاصله سال های ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ ریاست هیئت مدیره بانک کارآفرین را برعهده داشت. از دیگر سوابق ایشان: مدیرعاملی سازمان صنایع ملی ایران، معاونت وزیر کار و امور اجتماعی، قائم مقام رئیس سازمان تأمین اجتماعی، مدیرعامل شرکت کشتیرانی ج.ا.ا اشاره کرد. وی در بخشی از مقدمه با اشاره به سفر سال ۲۰۱۶ خود به این کشور به منظور شرکت در کنفرانسی با موضوع بانکداری اسلامی و دیدار با ماهاتیر محمد، درباره ریشه های نگارش این کتاب به موضوعات جالبی اشاره کرده است.
اما «اعتمادسازی» که نویسنده آن را به عنوان مهمترین کار ماهاتیرمحمد در حرکت دادن مالزی به سمت توسعه معرفی نموده است:
در اولین صفحه کتاب نقشه راه بلوغ (تین 292879) با عنوان ثبات آراء و نظرات چنین آمده است: در فعالیت های مستمر و پیوسته، خصوصاً در سیستم های فرهنگی، اقتصادی و سیاسی (اجتماعی)، نوسان و تغییرات شدید نظرات، تصمیمات و تحلیل ها موجب سلب اعتماد و عدم مشارکت (مشورت، تعاون، نقدپذیری) و حمایت جمعی و به بیان دیگر کاهش همفکری، همکاری و همدردی می گردد. برای دوری از این شرایط باید کارها بیشتر معقول، مقدور و مطلوب گردند. سوره مبارکه عصر، تواصی به حق و صبر بین جامعه را لازمه ثبات حق (تثبیت منافع مردم بر اساس آیه 17 سوره مبارکه رعد) اعلام می نماید (تین 311689).
