اگر سنت شود
تین نیوز | خبر رسیده كه مدیركل راه آهن شاهرود به دنبال حادثه قطار در این منطقه درهفته گذشته، از سمتش استعفا كرده و چند كارمند نیز از كار بركنار شده اند. اینكه چرا كارمندان زیردست آقای مدیركل باید از كار بركنار شوند، ولی او در مقام مافوق كارمندانش «استعفا» كند، به جای خود و به ویژه از منظر علم مدیریت و اصل مسوولیت در علم حقوق، قابل بحث است. با این همه و در همین حد باید از اتفاق افتاده استقبال كرد: امری كه باید اصرار داشت تا در كشور به یك سنت اداری تبدیل شود و هر كس در هر مقامی، هزینه خطاهای خود را بپردازد، و كرده و ناكرده اش، مورد ارزیابی و قضاوت كارشناسی
قرار گیرد كه قدرت بدون نظارت فساد می آورد. این باوركه «مدیر مصون از هر انتقاد و معصوم از هر خطاست» قطعا باوری جاهلانه است. یكی از دلایلی كه حتی منتقدان سید محمد خاتمی هم ناچار به اعتراف به آن هستند و دولت دكتر روحانی هم ان شاءالله با این شروع می خواهد نشان دهد به آن معتقد است، اعتقاد نظری و عملی به عدم معصومیت و مصونیت قدرت (به معنای عام آن در سلسله مراتب خودش)، درهر سطح است، حتی اگر هنوز هم در گمان خود خسروانی ! باور داشته باشند صلاح و مصلحت ملك را بهتر از دیگران می دانند ! به حافظه هنوز پاك نشده مان از وقایعی كه هم چندوقتی، مثلادو سه ماهه، پیرامون ما رخ داد،
رجوع كنیم. هفته گذشته بود كه توفان، پایتخت كشور را در نوردید. توفان از چند استان كشور عبور كرده بود تا كه به تهران رسید. توفان و حركت آن، از چشم سازمان هواشناسی و ایستگاه های متعدد آن پنهان ماند تا چنان بر پایتخت بتازد كه پنج نفر جان شان را از دست بدهند و عده زیادی زخمی بشوند و خسارت زیادی به بار بیاید كه چی ؟ «ما نتوانسته بودیم پیش بینی كنیم ! ابزار نداریم !- از توجیهات مدیران ارشد سازمان هواشناسی» آیا این ادعا در دوره و زمانی كه همگان می توانند به لحظه «آنلاین» تمام تحولات جوی را از روی ده ها پایگاه داده های هواشناسی ملاحظه كنند، قابل قبول است؟اتوبوس وسط
پایتخت چپ می كند ! هشت نفر جان خود را از دست می دهند ! مقصر؟ لاستیك خودرو ! نوع اتوبوس و... همان نوع اتوبوسی كه قبل از آن یكجا در جاده قم 40 نفر در آتش آن سوختند ! امری كه هیچ وقت اثبات نشد! روزنامه ها همین دیروز نوشتند كه عده جان باختگان در حوادث رانندگی در كشور مانند آن است كه سالانه 60 هواپیما سقوط كند! با وجود بیش از 30 نهادی كه مستقیم یا غیرمستقیم وظیفه نظارتی دارند، چگونه است كه این حجم سوءاستفاده مالی در كشور صورت می گیرد؟ افكار عمومی چرا ساكت است؟ چرا در كشور ما رابطه قدرت و مردم این گونه شكل گرفته است كه مردم پیوسته از هر چیز انتقاد می كنند، سهم پذیری كمی در حل
مشكلات عمومی دارند (همین بحث ثبت نام یارانه ها)، و درمقابل قدرت به معنای عام، آن كمتر خود را پاسخگو دیده است؟ اداره كشور براساس آزمون و خطا، آن هم توسط مدیرانی كه داعیه نخبه گرایی و عمل گرایی دارند، بزرگ ترین آفتی است كه این كشور نه فقط در دهه های اخیر، كه از صدها سال پیش، آن زمانی كه شاه همیشه بیمار قاجار و امیركش، اصطلاح قحط الرجال!! را بر دهان آورد، از آن رنج می برد و در تحلیل علت عدم توسعه یافتگی ایران، یكی از اساسی ترین و اصلی ترین علت ها دانسته می شود. این شیوه مدیریت و ادامه آن در عین حال نشان دهنده و گواهی روشن بر یك خلااساسی یعنی نبود نهادهای واقعی مدنی و رخنه
«بحران توزیع» در تار و پود جامعه یی است كه قرار است در مسیر «شكوفایی و نوآوری» قرار گیرد، اما اساسی ترین زمینه و نیاز تحقق چنین امری، یعنی چرخش نخبگان، در آن وجود ندارد یا بسیار كم است.
تحقق عدالت شعاری است كه همه ساخت های سیاسی خود را حداقل به لحاظ ظاهری مقید به آن نشان می دهند. تحقق این مهم جز در موقعیت های دموكراتیك و آزاد ممكن نیست چرا كه فرصت های برابر در موقعیت های دموكراتیك ایجاد می شود. امروز عدالت سیاسی در هیات و كسوت دموكراسی متجلی است و باید به دوگانه سازی تاریخی كه با توجه به دموكراسی، عدالت را فراموش می كند و بالعكس، خاتمه داد. وجه سیاسی عدالت، توزیع عادلانه قدرت برای دور ماندن از مفاسد سیاسی است. هر كدام از سه وجه قدرت، ثروت و منزلت در هر جامعه یی اگر به درستی توزیع نشود، مردم دچار ناعادلانگی خواهند شد و به تدریج از مشاركت
آنان در امور كه یكی از نمادهای اساسی مشروعیت قدرت است، كاسته و در نهایت از بین می رود.
با سلام ضمن اظهار تاسف از حادثه ریلی پیش آمده در خط ریلی مشهد وایراد خسارت جانی ومالی به هموطنان وصنعت ریلی جای تاسف دارد وحال حادثه اتفاق افتاده وناگزیر است اما آیا استقبال از استعفای مدیر ویا چندتا کارکنان که هیچگونه دخالت مستقیمی در بروز سانحه نداشته اند همه چیز درست میشود آیا خسارات جبران میشود آیا زخمهای مصدومان وجان باخته حادثه التیام میابد آیا با این استفاء یا اخراج دیگر شاهد سانحه نخواهیم بود هرچند سوانح زیادی در راه آهن رخ میدهد که بدلیل کم عمق بودن نمود نمیکند وسر وصدای آن در نمیاید مثلا همزمان سانحه خروج از خط قطار تبرز در بناب که تحت الشعاع حادثه دامغان قرارگرفت پس سانحه ناگزیر اتفاق می افتد وخواهد افتاد وقتی که از شرکتهای فاقد تخصص در حساس ترین جاهای راه آهن استفاده میشود وقتی که پیمانکاران فنی بدور از نظارت کارامد از انجام تعمیرات وتعویض بموقع قطعات طفره میرود وقتی پرسنل پیمانکار استثمار میشوند وانگیزه ایی برای انجام دلسوزانه کار ندارند وقتی قرارداد سفید امضاء مجبورند امضاء کنند وقتی برای حق قانونی خودش باید التماس کند واگر اصرار کند اخراج خواهد شد وقتی خارج از توان وعرف معمول ساعت کار بدلیل کاهش هزینه دستمزد از تعداد پرسنل کاسته میشود وفشار کاری به پرسنل موجود منتقل میشود پس سانحه خواهد بود وقتی در بکار گیری سیستم علایم الکتریکی محور مشهد از بی کیفیت ترین سیستنها استفاده میشود که مداوم با وزش اندک نسیم خرابی سیستم علایم و عدم کارایی آن مشخص است مطمنا سوانح تکرار خواهد شد وقتی کیفیت فدای کمیت شود ووقتی مدیران آمار واطلاعات غلط به بالا دست ارسال نمایند قطعا استفاء ویا اخراج چند نفر کار ساز نخواهد بود جا دارد بجای مدیر کل شاهرود جناب آقای دکتر آقایی شهامت داشتند واستعفاء میکردند که نسنجیده ونا پخته اصرار بر افزایش سرعت قطارها در خط مشهد را دا رند در حالی که اگر مدیر باشند میدانند موقیت جغرافیایی ونیز فرسودگی ناوگان وواگنها ریسک بالایی برا افزایش سرعت دارد واگر بستر برای افزایش سرعت فراهم نیست اصرار ایشان برای چیست صدور احکام احتیاطی مکرر تقلیل سرعت وخرابیهای علایم چه معنی میدهد جز اینکه مدیران مربوطه وبالاخص جناب آقای مدیر عامل محترم بر اساس آزمون وخطا پیش میروند سوای فرسوده بودن ناوگان آیا ایشان از تعداد لکوموتیورانانی که بالای سی سال سابقه دارند ویا ریس قطارانی که در شرکت رجا بالای سی سال سابقه همچنان خدمت میکنن اطلاع دارند پس با این همه ایرادت که بازهم در این مجمل نمیکنجد آیا بازم جا دارد که ابشان باز بر مسند مدیریت باقی بمانند حال قضاوت با وجدان بیدار کارشناسان وخود ایشان