یکپارچگی مهم ترین عامل پیشرفت در حوزه حمل و نقل ریلی است
وبلاگ تین نیوز، عباس آخوندی | یکپارچگی مهم ترین عامل پیشرفت در حوزه حمل و نقل ریلی است، ما در ایران دچار انقطاعهای بسیار مهمی هستیم، زیرا یک کالا باید تا مرحله بندر، با یک سیستم ریلی و یکپارچه به مقصد نهایی برسد اما هنوز در کشور به این مرحله نرسیده ایم.
در بخش صنعت هم نیاز به یکپارچگی داریم، زیرا ۱۹ میلیون تن تولید فولاد یعنی؛ ۷۰ میلیون تن حمل و نقل؛ بنابراین باید در صنعت هم یکپارچگی به وجود بیاوریم.
یکپارچگی در بخش بینالمللی نیز ضروری است و باید خطوط ریلی ایران به کشورهای همسایه متصل شود که خوشبختانه در کشور عراق این اتفاق افتاده و با ایجاد امنیت در سوریه هم زمینه اتصال ما به دریای مدیترانه وجود دارد.
زمان خیزش و رستاخیز در صنعت حمل و نقل ریلی فرا رسیده است، ما در دولت تمام تلاش را در حوزههای مختلف چه در شهرسازی و حمل و نقل و چه در صنعت تجارت بر مبنای ریل متکی میکنیم و برای این کار به همکاری همه بخشهای دانشگاه، صنعت، سیاست و سرمایه نیاز داریم.
ایستگاههای راهآهن ما برای ۷۰ سال پیش است اما جمعیت شهرها چندین برابر شده است بنابراین نیاز به یک سیستم ایستگاهی مهم برای اتصال حمل و نقل درون و برون شهری داریم.
به یک بازسازی ساختاری در کل صنعت حمل و نقل نیاز داریم، به زودی قرارداد تبادل ایستگاههای مترو و قطارهای برون شهری را منعقد میکنیم تا با دگرگونی در تمامی ایستگاههای مترو و قطار یک یکپارچگی در حمل و نقل به وجود بیاوریم.
متاسفانه ایستگاههای راهآهن در ۱۰ تا ۱۵ کیلومتری شهرها ساخته شده است، ما مجبوریم تا یک بازبینی در ایستگاهها داشته باشیم و همه آنها را به داخل شهرها منتقل کنیم تا قطارها به مترو و به حمل و نقل هوایی متصل شود.
همچنین تا سال ۱۴۰۰، رقم ۲۵ میلیارد دلار سرمایهگذاری در حوزه زیرساخت و روساخت و تجهیزات حوزه ریلی سرمایهگذاری میشود، این رقم بلندپروازانه نیست و سالانه سه و نیم میلیارد دلار برای ایران قابل تامین است؛ به شرطی که همه هماهنگ باشیم.
در حوزه مسافر هم با این مشکل مواجه هستیم، مسافر نیاز دارد از در خانه حرکت کرده و از طریق ریل به شهر دیگری متصل شود.
در حال حاضر در راهآهن به دنبال این هستیم تا تمام ورودیهای تهران را چهار خطه کنیم که اینها حجم بزرگی از پیمانکاری، تولید ریل و واگن را نیاز دارد.
ضمن این که موفق شدیم که بند «و» تبصره ۵ را در بودجه مصوب کنیم که بر اساس این بند، صندوق توسعه ملی میتواند به زیرساخت و ناوگان تسهیلات دهد و تضمینکننده آن هم شرکت راهآهن باشد.
بند «ق» بودجه هم که میزان صرفهجویی در مصرف انرژی را تامین میکند، با هماهنگی با وزارت نفت در سال گذشته آییننامه آن تدوین شد و به شورای اقتصاد رسید.
برگرفته از خبر تین نیوز
بردن ایستگاه های راه آهن به داخل شهر برای دسترسی مطلوب و سریع و ارزان مردم به راه آهن و افزایش جذابیت راه آهن لازم است. با اینحال ایستگاه های درون شهر باید صرفا برای خدمات مسافری طراحی شوند و نباید نیازهای مربوط به عملیات قطارهای باری و تعمیر و نگهداری خط و ناوگان و انبارها و ترمینالهای باری و ساختمانهای اداری در ایستگاه های درون شهری تعبیه شوند. روالی که گاهی مشاهده می شود آنکه یک ایستگاه بزرگ در مرکز استان طراحی می شود که تمام عملیات و خدمات باری و مسافری و امور اداری را همراه هم دارد ترکیب موضوعات باعثمی شود که محوطه و زمین بسیار بزرگی برای ایستگاه لازم می شود که به ناچار نمی توان آن را در مرکز شهر منظور نمود و آن را در حومه شهر مکان یابی و با هزینه سنگین تحصیل می نمایند و سطح خدمات مسافری ایستگاه به علت دوری از مرکز شهر کاهش می یابد و علاوه بر آن مشکلات و پیچیدگیهای متعددی هنگام طراحی و اجرا و بهره برداری این ایستگاه بزرگ با مقاصد عملیاتی مختلف ظاهر می شود. همچنین ساختمانهای اداری برای یک مسیر راه آهن لازم نیست همگی داخل ایستگاه راه آهن باشد و می تواند ساختمانهای معمولی داخل شهر باشند اگر ایستگاه راه آهن در محدوده شهری به خدمات مسافری محدود شود می توان برای شهرهای بزرگ چند ایستگاه مسافری هم در نظر گرفت تا دسترسی مردم مناطق مختلف به راه آهن تسهیل گردد مثلا در شهر تهران اینکه همه مردم مجبور باشند برای سوار شدن به قطار به ایستگاه موجود تهران بیایند باعثکاهش جذابیت راه آهن به ویژه برای ارئه خدمات حومهای شده است. نیاز به ایستگاه های شرقی و غربی راه آهن در تهران در مطالعات قبل از انقلاب اسلامی شرکت کامپساکس موجود است ولی هنوز عملیاتی نشده است. در مقابل اکنون محوطه ایستگاه راه آهن تهران به اندازه یک منطقه شهرداری در مرکز شهر زمین دارد که این زمینها ارزش بسیاری دارند و ضمن حفظ کاربری و خدمات مسافری راه آهن در داخل شهر می توان بسیاری از عملیات باری و تعمیراتی و اداری را تدریجا از این محوطه خارج نمود و کاربری این اراضی را اصلاح نمود. البته منافع شرکت راه آهن لحاظ شود و شهرداری منافع مردم را نیز در نظر بگیرد و در تعامل با هم محیط شهری را همسو با منافع عموم پیرایش نمایند. اگر این تعامل شکل نگیرد نگرش افراطی بوسیله برخی مقامات شهرداری اعلام می شود که خواهان خروج ایستگاه تهران از شهر می شود یا شورای شهر قم تصمیم به خارج نمودن ایستگاه از داخل شهر قم گرفت. مثالهای دیگر از بروز این مسئله را می توان کم یا زیاد در ایستگاه های اراک - رشت - همدان - کرمانشاه - زاهدان - شیراز - ارومیه - اردبیل - اصفهان و تبریز مشاهده نمود که برخی دچار مشکلات اساسی به علت ترکیب انواع خدمات هستند و معمولا خدمات مسافری به خاطر دور شدن ایستگاه از مرکز شهر فدا شده است. دشواری و گرانی دسترسی مردم به ایستگاه یا مدت دسترسی آنها به ایستگاه در مبدا یا مقصد سفر باعثمی شود که شیوه های ترابری دیگری نظیر خودرو شخصی را ترجیح دهند و تبعات فراوانی همچون افزایش سوانح و مصرف بیشتر سوخت و تراکم ترافیکی در جاده ها را بر خودشان بپذیرند و عوارض سنگینی بر اقتصاد کشور تحمیل گردد.