حمل و نقل ریلی را وارد زندگی روزمره مردم کنیم
وبلاگ تین نیوز، عباس آخوندی | استفاده از حمل ونقل ریلی تنها بحثی فنی و صرفا با منافع اقتصادی و زیست محیطی نیست بلكه باید سبك زندگی تغییر یابد و در نهایت كارایی راه آهن افزایش یابد و استفاده از ریل بازآرایی زندگی شهری است.
داشتن یك حمل و نقل ایمن، سریع و مطمئن تنها با تغییر انگاره های حمل و نقل كشورمان امكانپذیر است.
تمام راه های خروجی تهران در حال حاضر با 30 تا 100 درصد بیش از ظرفیت زیربار است و روزانه حدود 52 هزار وسایل نقلیه از قم و 110 هزار وسیله نقلیه از كرج و قزوین عبور میكند. ما هر چقدر جاده احداث كنیم، مطمئنا رشد وسیله نقلیه از جاده جلوتر خواهد بود.
در ارزیابی سطح سرویس درجاده ها خروجی تهران مشخص شد كه همه آنها در سطح F است یعنی تقریبا درسفرها اكثر جاده ها زیر بار سنگین است.
آنچه كه باید در ایران تغییر دهیم این است كه ریل بخشی از زندگی ما باشد. اساسا باید صنعت حمل و نقل ریلی وسیله ترجیحی ملت ایران در مسافرت ها شود، آن زمان می توان موفق به رشد این صنعت در كشور شد.
حمل و نقل بین دو شهر نیست بلكه بین مبدا و مقصد مشخصی است، ما باید حمل و نقل را از دید شهروندان ببینیم. موضوع تامین لكوموتیو، واگن و خط آهن مهم است اما از آن مهمتر جابه جایی مسافر در كمترین زمان و ایمن ترین راه است. باید به بحث یارانه ها و دو خطه كردن خطوط ریلی توجه كرد اما باید به گونه ای طراحی كنیم كه كارایی و كارآمدی راه آهن محقق شود.
چند سال است كه فرودگاه مهرآباد و امام خمینی (ره) تأسیس و راهاندازی شده است، اما متأسفانه هیچ حملونقل ریلی و اتوبوس مسافری برای انتقال مسافر به این فرودگاهها راه اندازی نشده است، پس انگارههای ما دارای مشكل است.
اساسا ما در انگاره حمل و نقل مشكل داریم و گرفتاری ما فنی و تكنیكی نیست.
در دنیای مدرن بدون حملونقل ریلی نمیتوان یك زندگی توسعه یافته داشت، پس به هر دلیلی وقتی تهران به 8.6 میلیون نفر و مجموعه شهری تهران به 15 میلیون نفر افزایش یافته است با احداث جاده و یا افزایش وسایل نقلیه مشكلی حل نمیشود. روزانه چندین میلیون نفر در این شهر رفت و آمد می كنند این غیر ممكن است كه بتوان این جمعیت را تنها با جاده جا به جا كنیم و چاره ای جز تبدیل صنعت ریل به حمل و نقل اول كشور نداریم، باید شهرسازی را با ریل تغییر دهیم و باید ایستگاه های راه آهن، مركز اصلی مبادلات شهری باشند.
همچنین بدون شبكه تركیبی امكان رقابت با دنیا را نخواهیم داشت كه لازمه این اقدام هم توسعه خطوط ریلی است بنابراین من در این وزارتخانه از فرصت ادغام راه با شهرسازی استفاده كردم و تلاش می كنم شهرسازی را با ریل آشتی دهم.
از بخش خصوصی خواهش می كنم به نحوی جای سهام عام حمل و نقل ریلی را در سازمان بورس باز كنند، اكنون این سهم در سازمان بورس نزدیك به صفر است. این صنعت باید بتواند منابع خود را تامین كند تا متكی به بانك ها نباشد. باید سیاستگذاری كنیم و بسوی تشكیل شركت های سهامی عام بزرگ مقیاس حمل و نقلی ایجاد شود.
همچنین هم در دولت و هم در مجلس به حمل و نقل ریلی توجه شده است، در بودجه سال آینده هم دولت پیشنهادی موثر به مجلس داده است كه یك ورژن تكامل یافته سرمایه گذاری بخش خصوصی در تمام شاخه های حمل و نقل توسط سازمانهای حمل و نقل خواهد بود. امیدوارم بتوانیم یك اقدام همگانی انجام دهیم تا حمل و نقل ریلی را وارد زندگی روزمره مردم كنیم.
برگرفته از خبر پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی
توضیحات وزیر محترم در اهمیت هماهنگی بین شیوه های ترابری از نظر مفهومی بسیار مهم است و باعثافزایش بهره وری امکانات و سرمایه های بخش حمل و نقل می شود و با کاهش هزینه نهایی حمل و نقل کمک به رشد اقتصادی کشور را منجر می شود و همینطور افزایش سرمایه گذاری غیردولتی در بخش و افزایش جذابیت حمل و نقل عمومی می شود. با وجود تمام این ثمرات بالقوه متاسفانه برنامه ریزی های مجزا برای هر زیر بخش و فقدان هماهنگی بین زیربخشها و کوتاه نگری در تهیه طرحهای عمرانی و برنامه های مدیریت ترابری موجب از دست رفتن ثمرات بالقوه مزبور می شود انتظار از جایگاه وزیر محترم بیش از یک استاد حمل و نقل است که مزایای هماهنگی شیوه های ترابری را توضیح دهد بلکه بایستی با جلب همراهی سازمانهای تابعه وزارت راه ساختار و سازماندهی این هماهنگی ها را فراهم نماید و برنامه های اجرایی برای این منظور تهیه و ابلاغ شود که یک اقدام اساسی در تحول بخش حمل و نقل کشور خواهد بود با اینحال درک چالشهای بخش حمل و نقل خودش یک گام مهم است که وزیر محترم تدریجا با چالشهای بخش آشنا می شوند و ان شاء الله در تهیه برنامه های آتی به رفع این چالشها اقدام نمایند این هم از مزایای ادغام دو وزارت است که وزیر محترم که این بخش را نمی شناختند تدریجا با این بخش آشنا می شوند و مشکلات اساسی را شناسایی می کنند البته برخی مشکلات اساسی بخش حمل و نقل را هنوز وزیر محترم شناسایی نکرده اند و یا توضیح نداده اند که امیدواریم بقیه مشکلات را نیز در دوره کاری خود موفق به شناسایی شوند و برای بقیه مشکلات هم برنامه ریزی داشته باشند و بعدا با درک همه مشکلات و گستردگی آنها و عظمت اقداماتی که برای رفع مشکلات لازم است بحثتفکیک دو وزارت را جدی خواهند گرفت. بجای این مسیر طولانی یک راه دیگر هم وجود دارد که از پژوهشهای قبلی و نظرات اشخاص پیش کسوت استفاده شود و وزارت راه تقویت شود و منتظر شناسایی و درک یکایک مشکلات بخش حمل و نقل توسط وزیر محترم بیگانه از بخش حمل و نقل نمانیم.