◄ الزامات اجرای عملیات پرواز در شرایط دید کم (LVO) در فرودگاه‌ ها؛ راهکاری برای کاهش تاخیر و افزایش ایمنی پرواز

در این مقاله به الزامات انجام عملیات پرواز در شرایط دید کم در یک فرودگاه پرداخته و به مدیران ارشد صنعت هوانوردی توصیه می نماییم، اکنون که بهترین زمان ممکن برای اتخاذ استراتژی بلندمدت در راستای بازسازی و به روزرسانی صنعت هوانوردی، به دلیل خسارت های ناشی از جنگ تحمیلی، فراهم شده است، توجه ویژه ای به این موضوع نموده و برای بازپس گیری بازار حمل مسافر، بار و رنکینگ منطقه ای گذشته، تصمیمی منطقی، ملی و حرفه ای اتخاذ نمایند.

چنانچه این بازسازی جامع الشمول صورت نپذیرد، بیت المال است که به هوا دود خواهد شد و نتایج مطلوب و استاندارد نیز حاصل نخواهد گردید.

1- وجود رویه های مصوب LVO

فرودگاه باید دارای دستورالعمل ها و رویه های عملیاتی مدون و تایید شده برای شرایط دید کم باشد.

• تمامی واحدهای عملیاتی باید با این رویه ها آشنا باشند.

2- تجهیزات ناوبری دقیق

• سامانه فرود ابزاری (ILS) در رده مناسب (Category I, II یا III).
• تجهیزات کمک ناوبری باید کاملاً عملیاتی باشند.
• هیچ گونه NOTAM مبنی بر اینکه بخشی از سامانه از دسترس و سرویس دهی خارج شده است، قابل پذیرش نیست.

3- سیستم روشنایی فرودگاه

• چراغ های باند، تاکسی وی و اپرون باید مطابق استانداردهای ICAO فعال باشند.
• چراغ های مرکز باند (Centerline Lights) و ناحیه تماس (Touchdown Zone Lights) باید فراهم و قابل ارائه سرویس باشند.

4- پایش و گزارش دید

• اندازه گیری مداوم دید افقی و RVR (Runway Visual Range).
• ارائه اطلاعات به روز به برج مراقبت و خلبانان.

5- آموزش کارکنان

• کارکنان برج مراقبت، عملیات پرواز، عملیات فرودگاهی، آتش نشانی و هندلینگ باید آموزش LVO دیده باشند.
• تمرین های دوره ای برای حفظ آمادگی لازم الاجرا است.

6- کنترل تردد زمینی

• محدودیت ورود خودروها و افراد به مناطق مانور در ساعاتی که مقررات LVO عملیاتی می گردد.
• طراحی و ایجاد سیستم های هدایت و نظارت زمینی در بازه زمانی LVO.

7- حفاظت از مناطق حساس ILS

• مناطق حساس و بحرانی ILS باید از ورود هواپیماها و خودروهای غیرمجاز محافظت شوند.
• این مناطق هنگام عملیات دید کم تحت کنترل ویژه قرار می گیرند؛ زیرا ممکن است، برای مثال، عبور یک هواپیمای در حال خزش از نزدیکی مناطق حساس بخش های مختلف ILS منجر به قطع لحظه ای سیگنال شده و ایمنی هواپیمایی که در حال استفاده از سیگنال های مربوطه است با مخاطره روبه رو گردد.

8- هماهنگی بین واحدها

• ارتباط موثر میان برج مراقبت، عملیات فرودگاه، خدمات زمینی، مراکز OCC و دیسپچ پروازها.
• تهیه رویه های مشترک برای کاهش خطرات.

9- آمادگی تجهیزات اضطراری

• خدمات نجات و آتش نشانی باید در سطح موردنیاز آماده باشند.
• تجهیزات ارتباطی و برق اضطراری باید قابل اطمینان باشند.

10- اعلام شروع و پایان LVO

• شروع و خاتمه عملیات دید کم باید به صورت رسمی توسط واحد کنترل ترافیک هوایی و مدیریت فرودگاه اعلام شود.

11- آموزش کادر پروازی

• کادر پروازی می باید آموزش های لازم را سپری نموده و گواهینامه مربوطه را دریافت نمایند.

12- الزامات ایرلاین

• ایرلاین نیز موظف است پس از بسترسازی لازم، در راستای اخذ گواهینامه از CAA اقدام نموده و در AOC شرکت هوایی، عبارت «مجاز به انجام عملیات LVO» درج گردد.
• این احتمال وجود دارد که برخی از ایرلاین ها برای یک تایپ هواپیما موفق به اخذ گواهینامه شده و برای تایپ های دیگر موفق نباشند.

13- مستندسازی در OM Part A

• اضافه نمودن یک Chapter در OM Part A کلیه ایرلاین های مجاز به انجام عملیات LVO جهت استفاده و در دسترس بودن برای خلبانان، دیسپچرهای پرواز و نیروهای عملیاتی الزامی است.

14- الزامات حوزه مهندسی و تعمیرات

• پیکره مهندسی و تعمیرات ایرلاین نیز نیاز به بازبینی ساختاری از لحاظ به کارگیری نیروهای متخصص بیشتر و استفاده از ابزارهای تخصصی و جدید جهت انجام چک های دقیق هواپیما در دوره های مشخص و از پیش پیش بینی شده دارد.

15- اخذ گواهینامه فرودگاه

• اخذ گواهینامه فرودگاه از CAA یا شرکت فرودگاه ها مبنی بر رعایت تمامی الزامات، تجهیزات و به کارگیری دقیق تمامی امور در زمان LVO الزامی است.

ره آورد به کارگیری LVO

LVO Advantages

کاهش سنگین هزینه های عملیاتی از طریق سرعت بخشی به انجام امور عملیات پرواز، جلوگیری از تأخیر، ابطال پرواز و افزایش شاخص ایمنی پرواز.

مثال

تصور نمایید فرودگاه استانبول در یک فصل زمستان با 10 روز شرایط دید کم ناشی از مه گرفتگی و شرایط جوی مواجه گردد. از سوی دیگر، توجه نمایید که روزانه حدود 1400 پرواز در این فرودگاه انجام می شود.

چنانچه اثر دید کم بر هر پرواز فقط 2 ساعت تأخیر در آن روز در نظر گرفته شود، در مجموع با 2800 ساعت تأخیر روبه رو خواهیم شد. از سوی دیگر، مطابق اعلام ICAO، هزینه یک ساعت تأخیر پرواز به صورت تقریبی حدود 17 هزار دلار برآورد شده است.

اینک 2800 ساعت تاخیر را در عدد 17 هزار دلار ضرب نموده و به عدد 47 میلیون دلار خواهیم رسید. در ادامه، اگر این عدد را در 10 روز فصل سرد سال ضرب نماییم، به رقم شگفت انگیز نزدیک به نیم میلیارد دلار خواهیم رسید.

این در حالی است که هزینه های پنهان ناشی از افزایش شاخص ایمنی پرواز در این محاسبات لحاظ نشده است.

* ارزیاب مدرسان دانشگاهی حوزه هوانوردی